Δευτέρα, Μαΐου 05, 2008

Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες της ζωής μου

(και γαμώ τις πρωτοτυπίες, ξέρω

μα είχε στερέψει το μυαλό μου...)

Χαζεύοντας τα παλιά φωτογραφικά μου άλμπουμ, ξαφνικά μου την κάρφωσε.
Δουλειά δεν είχε ο διάολος, θα μου πείτε, αλλά...
Έτσι και μου καρφωθεί κάτι στο μυαλό, δεν ξεκαρφώνεται ούτε με λοβοτομή...
Ιδού, λοιπόν, το αποτέλεσμα...
Το αποτέλεσμα 46 χρόνων (και κάτι) περιπλάνησης σε τούτο τον πλανήτη...
Και... δε θέλω σχόλια!
Ή μάλλον θέλω...
Γράψτε ό,τι γουστάρετε, ελεύθερα, βγάλτε τα... απωθημένα σας!
Μα να ξέρετε πως θα σας απαντήσω... αναλόγως!


Στρουμπουλό και συνοφρυωμένο...

...που 'σκασε, επιτέλους, χαμόγελο...

...επειδή κατούρησε τον παππού του!


Τω καιρώ εκείνω, με μια γκλίτσα και μια φουστανέλα έβγαζες γκόμενα...

...μα η μαμά σε θεωρούσε "μικρό" και δε σ' άφηνε να τη χαρείς... Δε βαριέσαι, γράφ' τα στο χιόνι (αδερφή μου είναι, βρε, μην τρελαίνεστε!)


Το 'χα μάθει καλά το ποίημα, πάντως...

Μην τηράτε ζερβά΄ τηράτε δεξά. Τον πιο λεβέντη. Με το μουστάκι το τσιγκελωτό...


Τώρα τηράτε ζερβά. Άκρα ζερβά. (όπως τηράτε, βρε, όχι όπως στέκομαι!). Πάνω πάνω. Στα ορεινά. Βοηθάει και το... μπόι!


Μάνα είναι μόνο μία (ειδικά αν έχεις... μόνο ένα χέρι!)


Παντειακό φρικιό... Ανήμερα φοιτητικών εκλογών. Με τα σήματα όλων των παρατάξεων στο ένα πέτο. Και τη φωτογραφία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο άλλο...

Κι ύστερα, άρχισαν τα ζόρια... Όχι, εδώ δεν υπήρχαν ζόρια. Αλλά όταν τελείωνε το ματς του πρωταθλήματος Τύπου και γυρίζαμε στην εφημερίδα, πού σε πονεί και πού σε σφάζει... (Αυτή είν' η ομάδα του "Φίλαθλου". Το '83)

Ξύρισ' το μούσι, ρε! Ρεπορτάζ Παναθηναϊκού με τον Ζάετς στο πλάι κι εσύ είσαι ένα κράμα Βελουχιώτη και καπετάν Γιώτη (όχι ένα κράμα... Ζάετς και Ρότσα, αυτό το 'χε πει ο Καλογεράς, για κάποιον απίθανο Αυστραλό, ονόματι Πόλακ)


Το ξύρισα. Όχι επειδή φοβόμουν τους σύντεκνους στην Κρήτη (την οποία γύρισα μ' αυτόν τον κουβά που βλέπετε!), αλλά επειδή λίγους μήνες μετά...

...πήγα φαντάρος. Ή μάλλον ναύτης. Στου Μπαλάσκα

Στην κλούβα... Δεν είχα σκοτώσει κανέναν, αλλά με χώσαν εκεί μέσα μη... με σκοτώσουν! Με κλούβα μας πήγαν όλους τους δημοσιογράφους το '89 στο γήπεδο της Σουόνσι. Οι Ουαλλοί είχαν λυσσάξει...

Το πρώτο κινητό. Μουσειακό είδος...

Κι ύστερα Sportime... Κι έρωτας μέχρι τα μπούνια. Όχι, βρε, με το Sportime! Υπεύθυνος των μαθητευόμενων ήμουν, ε, ερωτεύθηκα μία απ' αυτές. Την πιο... όμορφη, ασφαλώς!

Και σα να μην έφτανε που την ερωτεύτηκα, πήγα και την παντρεύτηκα κιόλας... Αν μη τι άλλο, πάντως, στην Τζαμάικα ήταν μια χαρά... Καλύτερα κι απ' το Μαϊάμι κι απ' το Λονδίνο (ταξίδι μέλιτος... εις τριπλούν!)

Εγώ χαζομπαμπάς; Κι όμως, το καλύτερο που μου συνέβη ποτέ... (Κάντε κλικ να διαβάσετε τους... στίχοι, τους συντάξαμε από κοινού μετά της συμβίας μου...)

Τώρα το λιονταράκι έχει πια μεγαλώσει...

Εγώ να δεις!...


Και ζήσανε αυτοί καλά...


Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

30 σχόλια:

Τη 1:32 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger lena manta είπε...

Κατ' αρχήν μαμά και κόρη κούκλες! Η πρόσκληση μου άρεσε πολύ όπως και οι παιδικές σου φωτογραφίες! Το "μετά" μου θυμίζει ένα ποιηματάκι: "Όταν ήμουνα μικρούλης ήμουνα και ομορφούλης! Τώρα που μεγάλωσα, αει στο διάολο, χάλασα!"!!!!!!!!!!

 
Τη 2:03 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ladybug είπε...

Καλά δεν το συζυτώ, το μαλλί και το μούσι είναι όλα τα λεφτά! :P

Να σου ζήσουν οι κούκλες σου.

 
Τη 2:06 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Λένα, οι γυναίκες μου σ΄ ευχαριστούν για τα καλά σου λόγια. Όσο για μένα...
(τα αποσιωπητικά το λένα όλα...)
:)

Πασχαλίτσα, σ' ευχαριστώ (για τις κούκλες και για... το μούσι!)
:)

 
Τη 2:13 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Katerina ante portas είπε...

Συγκρίνοντας πρώτη και τελευταία, μια διαφορά βρίσκω..Τώρα γελάς πλατιά!!
Ίσως που κρατάς κούκλα αγκαλιά! :)

-Χριστός Ανέστη Χρίστο, να χαίρεσαι τις κοπελλούδες σου! Και εκείνες εσένα!

 
Τη 2:21 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Kατερινάκι, να'σαι καλά, αναταποδίδω :)
(Τότε δεν γελούσα γιατί... ήξερα τι με περιμένει! Τώρα γελάω καθότι... φύρανα - "γελά ο μωρός καν τι μη γελοίον ει", το 'χεις ακούσει;...)
:)

 
Τη 2:39 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous renata είπε...

Ό,τι κι αν λες πως στέρεψες, τη βρήκα μια χαρά την ιδέα σου. Οι παλιές φωτογραφίες έχουν πάντα τη μαγεία τους! :)

Μαμά και κόρη κούκλες όντως!Να ΄στε καλά οικογενειακώς! :)

 
Τη 2:47 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Ρενάτα, όχι, δεν είπα ότι στέρεψα από ιδέες. Απλώς τη συγκεκριμένη στιγμή δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω!
Μαμά και κόρη σ' ευχαριστούν :)

 
Τη 4:32 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Rodia είπε...

Αυτο που παρατηρω Χρηστο ειναι οτι οσο μεγαλωνεις τοσο περισσοτερο μοιαζεις με το μωρακι της πρωτης φωτο!
:))

 
Τη 5:21 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Μαρίνα, αυτό είναι το καλύτερο σχόλιο που θα μπορούσε να μου κάνει κανείς! Τι... να σε κεράσω;
:)))

 
Τη 6:32 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Μαρία Έλενα είπε...

Χρήστο
Έχεις πανέμορφη γυναίκα αλλά και κόρη αλλά δεν βλέπω και πολλές ομοιότητες με την κόρη σου.
Καλέ δεν σου μοιάζει καθόλου.
Φιλάκια ...

 
Τη 6:47 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Μαρία Έλενα, προφανώς μοιάζει του... μπαμπά της!
(Ωχ, σιγά, ρε γυναίκα, μη βαράς!)
:))))

 
Τη 6:50 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Μαρία Έλενα είπε...

Μπα δεν σου μοιάζει καθόλου.
Εντάξει άντε επειδή είμαι καλός άνθρωπος λίγο.
Γιατί το κοριτσάκι είναι πανέμορφο.
Φιλάκια ...

 
Τη 6:52 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Μαρία Έλενα, όσο κι αν προσπαθείς, δε με πικάρεις. Καθότι έχω το γνώθι σαυτόν...
:)

 
Τη 6:54 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Μαρία Έλενα είπε...

Ναι καλά σιγά μη το έχεις.
Το παιδί είναι πανέμορφο αφού πήρε απ' την μαμά του.
Φιλάκια ...

 
Τη 7:48 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Μαρία Έλενα, δε θα το συγχωρούσα ποτέ στον εαυτό μου αν έπαιρνε από μένα...
:)

 
Τη 8:45 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger γιώργος είπε...

όμορφες στιγμές...
αξέχαστα αποτυπώματα ζωής...
να είστε πάντα καλά, όλοι σας...
ευτυχισμένοι, υγιείς και ο ένας για τον άλλο...

την καλησπέρα μου Χρήστο...
χάρηκα πολύ για την γνωριμία...

 
Τη 8:47 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

κι εγώ χάρηκα, γιώργο.
να'σαι καλά :)

 
Τη 10:35 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Nina C είπε...

Με συγχωρείτε, αλλά δεν κρατιέμαι και θα το ρωτήσω, όσο και αν οι ευγενείς σχολιαστές σας έκαναν πως δεν το πρόσεξαν. Εγώ και το πρόσεξα και ο ψυχαναλυτής μου με έχει συμβουλεύσει να λέω πάντα αυτό που σκέφτομαι. Ερωτώ, λοιπόν: σε εκείνη την φωτό που κάθεστε πάνω στη μινιατούρα αυτοκινήτου, σε τι ακριβώς μας προτρέπετε με τον προτεταμένο μέσο σας;

:ppppppp

 
Τη 10:50 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Αναπαραχθείτε γιατί χανόμαστε, Νίνα μου! Τι άλλο;
:)

 
Τη 3:22 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger rain είπε...

Πανέμορφη οικογένεια είστε και να παραμείνετε για πάντα!
Οσο για τις αναμνήσεις, είπαμε πολύτιμες σαν φυλαχτό!

 
Τη 4:19 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

rain, thnx για τα καλά σου λόγια :)

 
Τη 1:21 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger simon says είπε...

Καλά, η κοράκλα σου είναι όλα τα λεφτά, Χρήστο....
:Ο)

 
Τη 1:50 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Simon, ξέρεις τι λένε. Κατά... πατέρα κατά κόρη! :)

 
Τη 8:04 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Maria Tzirita είπε...

Πολύ, πολύ ωραία ανάρτηση! Γεμάτι συναίσθημα, σα να ξεφυλλίζεις το βιβλίο μιας ζωής...
Χάρηκα που σας γνώρισα, όλη την οικογένεια - και το λιονταράκι!

 
Τη 9:22 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Και η οικογένεια χάρηκε που σε γνώρισε, Μαρία -και το λιονταράκι!
:)

 
Τη 3:44 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous εύη είπε...

Να χαίρεσαι τις κούκλες σου (το..λιονταράκι,όλα τα λεφτά!) και να σε χαίρονται ομοίως!

Αυτό με τη Τζαμάικα, μου προκάλεσε μια μικρή έκρηξη ζήλειας...αλλά το αντιπαρέρχομαι!!!!

Φιλιά*

 
Τη 3:44 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous εύη είπε...

Να χαίρεσαι τις κούκλες σου (το..λιονταράκι,όλα τα λεφτά!) και να σε χαίρονται ομοίως!

Αυτό με τη Τζαμάικα, μου προκάλεσε μια μικρή έκρηξη ζήλειας...αλλά το αντιπαρέρχομαι!!!!

Φιλιά*

 
Τη 3:46 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous εύη είπε...

To...εις διπλούν σχόλιο ήτο λόγω έλλειψης καφέ...Έναν γαλλικό,γλυκό,παρακαλώ!!!!! ;pppp

 
Τη 3:40 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Maria Tzirita είπε...

Γειά σου Χρήστο! Βολτάροντας και πάλι στη γειτονιά σου, διαπίστωσα πως παραπάνω έγραψα το "γεμάτη" με ι! Κάτι σαν γινάτι ένα πράγμα! Απολογούμαι και ρίχνω την ευθύνη στο δαίμονα του τυπογραφείου! Μη νομίζει κι ο κόσμος πως είμαι μπίτι ανορθόγραφη η συγγραφέας! Φιλιά!

 
Τη 5:44 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Μαρία, από τέτοια -ηλεκτρονικά- λάθη πάνω στη βιάση, να φαν κι οι κότες! :)

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα