Δευτέρα, Απριλίου 14, 2008

Ποδοσφαιρικές (και όχι μόνο)... νοσταλγίες!


Μ' έχουν πιάσει κάτι νοσταλγίες τελευταία...
Πάσης φύσεως.
Μόνο που την "ποδοσφαιρικής φύσεως" νοσταλγία μου τη συζήτησα με τον αρχισυντάκτη μου στο σάιτ του "Πρώτου Θέματος".
Κι εκείνος... μ' έβαλε να την αποτυπώσω και γραπτώς!
Όχι ότι με χάλασε, δηλαδή...
Εξάλλου είναι μια απ' τις ωραιότερες αναμνήσεις της ζωής μου.
Η οποία πλέον... εκτίθεται δημόσια στο σάιτ της εφημερίδας...
Οπότε, δε βαριέσαι, είπα να την εκθέσω και εδώ...


Οκτώβρης, 1982. Ο καιρός ψυχρός. Όχι στην Ελλάδα, στην Αγγλία. Αλλά ούτε που το ’νιωθα το κρύο. Το σλίπιν μπαγκ που είχα πάρει στην ξευτίλα απ’ το Μοναστηράκι ήταν… παντός καιρού. Όπως, άλλωστε, και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ…
Το λέει και το –ποδοσφαιρικό- τραγούδι, εξάλλου: «Και με κρύο και με χιόνι, η … (εδώ βάζεις την ομάδα της αρεσκείας σου) με πωρώνει». Υπάρχει κι ένα αντίστοιχο αγγλικό τραγουδάκι –δε θυμάμαι ακριβώς τα λόγια. Δεν έχει, πάντως, και μεγάλη σημασία. Όταν η ομάδα σου σε ζεσταίνει, όταν χοροπηδάς σαν κατσίκι στην εξέδρα, σιγά μη χαμπαριάσεις από κρύα κι από χιόνια…
Όπως ακριβώς δε χαμπάριασα κι εγώ τον Οκτώβρη του ’82. Τότε που, με το που τελείωσε η εξεταστική του Σεπτέμβρη στην Πάντειο, πήρα παραμάσχαλα ένα σλίπιν μπαγκ της κακιάς ώρας, μπήκα στο τρένο με το InterRail στην κωλότσεπη και πήρα σβάρνα όλους τους ευρωπαϊκούς σταθμούς των πόλεων όπου τύχαινε να ζουν οι περιστασιακές γνωριμίες του περασμένου καλοκαιριού…
Μόνο που η αποβίβασή μου στο Πικαντίλι του Μάντσεστερ εκείνο τον Οκτώβρη δεν είχε να κάνει με καμία Αγγλιδούλα τουρίστρια. Είχε να κάνει με την εκπλήρωση του ονείρου της παιδικής μου ηλικίας: Να δω από κοντά την ομάδα – θρύλο, τη μεγάλη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, την ομάδα που μέχρι τότε την έβλεπα μόνο στην ΥΕΝΕΔ, σε περιγραφή Κώστα Σισμάνη…
Και την είδα… Και μάλιστα με εισιτήριο της μισής λίρας, που με οδήγησε κατευθείαν στην εξέδρα των φανατικών, στην εξέδρα των ορθίων του «Stretford End». Κι από κει παρακολούθησα σχεδόν κλαίγοντας από τη συγκίνηση τους αγαπημένους μου «Κόκκινους Διαβόλους»: τον Μπράιαν Ρόμπσον, τον Στιβ Κόπελ, τον Φρανκ Στέιπλετον, τον Λου Μακάρι, τον Γκόρντον ΜακΚουίν…
Άσε δε το παιχνίδι… Κλασικό ντέρμπι: Man Utd v Man City… Μια πόλη χωρισμένη στα δύο… Και τα συνθήματα, κλασικά: «You are the shit of Manchester», «Fuck of City» και άλλα πολλά, λιγότερο… κομψά. Το «Old Trafford» αναμμένο καζάνι. Και, παρόλο που ήμουν… παστωμένος επί ένα δίωρο ανάμεσα σε χιλιάδες τρελαμένους United Fans, απόλαυσα κάθε λεπτό, κάθε στιγμή της πρωτόγνωρης, της μοναδικής για μένα εμπειρίας. Απόλαυσα –φαντάσου, δηλαδή…- ακόμα και το σκορ, μολονότι η Γιουνάιτεντ δε νίκησε τη μισητή της αντίπαλο: 2-2. Η Σίτι είχε προηγηθεί 0-2, αλλά είχε ισοφαρίσει ο Στέιπλετον με δυο προσωπικά του γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο.
Από τότε έχουν περάσει κοντά είκοσι έξι χρόνια. Αλλά η… καψούρα καψούρα! Καμία σχέση με τις περιστασιακές γνωριμίες του καλοκαιριού που σας έλεγα πιο πάνω. Έτσι και μπλέξεις με τη Man United δεν ξεμπλέκεις εύκολα. Γιατί η Man United δεν είναι… one night stand. Είναι μια σχέση έρωτα και πάθους, αγάπης και στοργής, μια σχέση μόνιμη, μια σχέση διαρκείας…
Με τη μόνη διαφορά ότι τώρα πια δεν παίρνω το σλίπιν μπαγκ παραμάσχαλα, ούτε παστώνομαι στο «Stretford End». Η δημοσιογραφική ιδιότητα, βλέπεις, σου παρέχει ανέσεις…
Έλα, όμως, που εγώ αναπολώ εκείνες τις στιγμές…
Κι εύχομαι να μπορούσα κάποτε να τις ξαναζήσω…
Έστω και στα πιο τρελά μου όνειρα…


ΥΓ: Ναι, εγώ είμ' αυτός στη φωτογραφία!



Θα με βρείτε και εδώ:
http://www.fasoulasonline.com/

15 σχόλια:

Τη 2:08 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Μεγειά το μούσι! Ποτέ δεν θα μπορούσα να σε φανταστώ έτσι φίλε!!! Σκέφτεσαι μήπως να το ξαναφήσεις; (...)
:-)))
Tse

 
Τη 2:51 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Exw meinei afwnh kai den mporw na kanw kanena sxolio..........
Giota K.

 
Τη 3:33 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Tse, ακόμα κι εγώ ώρες ώρες δεν μπορώ να με φανταστώ...

Γιώτα, κουράγιο, υπάρχουν και... χειρότερα! :)

 
Τη 8:44 π.μ. , Ο χρήστης Blogger lena manta είπε...

Πόσο χειρότερα Χρήστο μου; Σαν τον λήσταρχο Νταβέλη είσαι στο πιο...χύμα! Και ούτε μπορούσα να φανταστώ τι κάνει ένας άντρας για το ποδόσφαιρο!(Ο άντρας μου ευτυχώς έχει κάνει εμβόλιο κατά του ιού!) Όσο για την φωτογραφία....Τι να πω; Νιάτα και μάλιστα ατίθασα!

 
Τη 12:29 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Όχι και λήστραρχος Νταβέλης, Λένα μου! Το... Λιόντα το ληστή τον έχεις ακουστά;
:)

 
Τη 3:52 μ.μ. , Ο χρήστης OpenID mpampakis είπε...

Κομματάκι τρομακτικός ήσουνα - πολύ χαίρομαι που εκπολιτίστηκες από τότε! ;^)

Πετεινοί και τα μυαλά στα κάγκελα όμως, πήραμε και League Cup φέτος, we rule! χα χα χα χα

 
Τη 4:48 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Μπαμπάκη, με τη διαφορά ότι τότε... δε με βρίσκανε τρομακτικό!
(Τότεναμ; Τι πάει να πει αυτό;...)

 
Τη 1:01 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger lena manta είπε...

Εσείς οι άντρες, όταν αρχίζετε τα ποδοσφαιρικά σας....Πλήξη μέχρι θανάτου! Όσο για τους ληστές... εκεί θα τα χαλάσουμε Χρήστο μου; Πάντως σε προτιμώ τώρα!

 
Τη 2:33 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Εγώ πάλι, Λένα, δεν ξέρω... πώς με προτιμώ! Είμαι σε φάση -προσωπικής- αναζήτησης...
(Κρίση μέσης ηλικίας; Λες;...)

 
Τη 9:04 π.μ. , Ο χρήστης Blogger lena manta είπε...

Αν είναι κρίση, κακώς! Κι αν προτιμάς το τότε, κάτι δεν σου αρέσει στο σήμερα! Αντί να ψάχνεις την "χαμένη νιότη" λοιπόν, φτιάξε οτι δεν σου αρέσει στην ωριμότητα. Μην ξεχνάς το μεγάλο της προσόν: Την πείρα....

 
Τη 1:07 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Noσταλγίες, Λένα μου. Νοσταλγίες...
Να ξανακάνω ό,τι έκανα τότε ή ό,τι δεν πρόλαβα να κάνω...
Και δεν πιστεύω να μην έχεις περάσει ποτέ αυτή τη φάση, έτσι;
:)

 
Τη 6:51 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

pera apo ta wraia sou vivlia xristo eisai enas katapliktikos anthrwpos me eygeneia,eyaisthisia,romantismo kai xioymor!!!
xairomai para polu pou se gnwrisa!
elpida adamidou

 
Τη 7:25 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Ελπίδα μου, σ' ευχαριστώ πολύ, αλλά... κόψε κάτι, κοκκίνισα!
Τα αισθήματα, πάντως, είναι αμοιβαία :)

 
Τη 7:36 π.μ. , Ο χρήστης Blogger rain είπε...

Αν και με το ποδόσφαιρο η σχέση μου είναι όπως σχεδόν κάθε γυναίκας, ανύπαρκτη, μπορώ να καταλάβω όμως τη συγκίνηση και το ρίγος όταν παρακολουθεί ο καθένας μας τον δικό του "θρύλο", "θεό" κλπ. Η φωτό άπαιχτη όμως! Οι μνήμες πολύτιμες άντε κι ας είναι κι από τη μισητή μπάλα!!!!!!!! καλημέρες

 
Τη 11:52 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Χρήστος Φασούλας είπε...

Rain, καλημέρα και σε σένα :)
Έχεις δίκιο, αν δεν την έχεις βιώσει τη συγκίνηση, δεν μπορείς να την κατανοήσεις. Ούτε κατά διάνοια :)

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα