Χρήστος Φασούλας

Ένας "Μάγος" που... πουλάει!

2008-09-15T11:41:00.002+03:00

Μάλιστα... Να που το έζησα κι αυτό... Και μάλιστα άρτι αφιχθείς εν Αθήναις από το Λόγγο:

Ο "Μάγος της Μπάλας", το τελευταίο μου βιβλίο (και πρώτο μου παιδικό μυθιστόρημα) που κυκλοφόρησε τέλος Μαΐου, ήταν όλο το καλοκαίρι στα ευπώλητα (best sellers, επί το ελληνικότερον) του Ελευθερουδάκη...

Ειδικά τον Ιούλιο ήταν στα 15 πρώτα όλων των παιδικών λογοτεχνικών -ελληνικών και ξένων. Και τον Αύγουστο ήταν 11ο ανάμεσα στα ελληνικά -πιο πάνω και από βιβλία του... Τριβιζά, αν έχετε το θεό σας!!!

Και για του λόγου (μου) το αληθές δείτε εδώ και εδώ (Ιούλιος) και εδώ (Αύγουστος).

Βρε, μπας και πρέπει ν' ασχοληθώ αποκλειστικά με την παιδική λογοτεχνία;

Μπα... Όσο η τρέλα μου (να καταγράφω τα στραβά κι ανάποδα της ενηλικίωσης) παραμένει κι όσο τα σχόλιά σας εξακολουθούν να μου κρατούν ψηλά το ηθικό, θα συνεχίσω να γράφω για μεγάλους. Κάθε ηλικίας.

Και, εννοείται, σας ευχαριστώ πολύ όλους! :)

ΥΓ: Κάποια από τα σχόλια μπορείτε να τα δείτε εδώ ("Ό Έρωτας δεν κάνει για πιλότος")

...και εδώ ("Με Λένε Μοίρα")

O μάγος της μπάλας:Δυο δημοσιεύματα

2008-07-05T12:28:00.003+03:00

Δυο δημοσιεύματα για το τελευταίο μου βιβλίο (το παιδικό μυθιστόρημα "Ο μάγος της μπάλας"):

Ιδού... η Ρόδος!

2008-06-27T20:22:00.002+03:00

Τη Δευτέρα 30 Ιουνίου και την Τρίτη 1 Ιουλίου στις 8 το βράδυ θα βρίσκομαι στην καφετέρια Kon Tiki της Ρόδου για συνάντηση-συζήτηση με αναγνώστες και υπογραφή βιβλίων.Όσοι... Ροδίτες, λοιπόν (ή έστω όσοι ενδεχομένως θα τύχει να βρίσκεστε εκεί εκείνες τις μέρες), είστε ασφαλώς ευπρόσδεκτοι :)

Θα μα βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Δύο νέα βιβλία: Για ποδοσφαιρικές-και όχι μόνο- αποδράσεις!

2008-05-28T15:59:00.007+03:00

Για ένα συγγραφέα, η συγκίνηση είναι πάντα ξεχωριστή κάθε φορά που πιάνει στα χέρια του φρεσκοτυπωμένο ένα καινούριο του βιβλίο. Πόσο μάλλον... δύο καινούρια του βιβλία!
Δύο βιβλία για παιδιά κάθε ηλικίας (από εννέα... έως εκατόν εννέα χρονών)! Κυκλοφόρησαν σχεδόν ταυτόχρονα και βρίσκονται ήδη στα βιβλιοπωλεία.
Φαινομενικά είναι άσχετα μεταξύ τους, αλλά και τα δυο έχουν έναν κοινό παρονομαστή: το Euro της Πορτογαλίας!
Το πρώτο ("Ο Μάγος της Μπάλας" - Εκδόσεις Μίνωας) είναι μυθιστόρημα. Πραγματεύεται τη ζωή ενός παιδιού που γεννιέται ακριβώς τη στιγμή που ο Χαριστέας πετυχαίνει το γκολ της νίκης επι της Πορτογαλίας. Και 30 χρόνια αργότερα, το 2034, το παιδί αυτό... ( η συνέχεια επί του βιβλίου!).
Το δεύτερο ("Εθνική Ελλάδος γεια σου" - Εκδόσεις Παπαδόπουλος) είναι απλώς η εκατοντάχρονη ιστορία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου. Εντάσσεται στο πλαίσιο της σειράς "Ομάδες που έγραψαν ιστορία" και της οποίας επιμελείται ο Μάνος Κοντολέων.
Όσο για το επόμενο μυθιστόρημα ενηλίκων, του χρόνου τέτοια εποχή εδώ θα 'μαστε και θα τα ξαναπούμε!

Η ιστοσελίδα μου: http://www.fasoulasonline.com/
Το λογοτεχνικό μου γκρουπ: http://www.facebook.com/group.php?gid=16485631758

Ο Πρίγκιπας, η Κιτρινούλα, η Κοκκινούλα (και στο βάθος… Πρασινούλα!)

2008-05-19T13:41:00.004+03:00

Το παρακάτω "ποδοσφαιρικό παραμύθι" δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της εφημερίδας "Πρώτο Θέμα". Και αφορά, ασφαλώς, τον Ντούσαν Μπάγεβιτς. Τον μόνο προπονητή που, έχοντας δουλέψει σε ΑΕΚ, Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ, Άρη (και τώρα ετοιμάζεται για Παναθηναϊκό) ενώνει... όλους τους ποδοσφαιρόφιλους. Ή, ενδεχομένως, τους χωρίζει. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο...

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πολύ μακρινή χώρα του Γαλαξία, στο βασίλειο του Ελλαδιστάν, ζούσε μια μικρή, φτωχή -πλην τίμια- και μόνη κοπελίτσα. Πανέμορφη και απαστράπτουσα, παρά τα δύο της κεφάλια (άλλωστε το ένα συμπλήρωνε τις ατέλειες του άλλου). Γλυκύτατη και χαριτωμένη, παρά το κιτρινωπό χρώμα που χρύσιζε απαλά κάτω από το κίτρινο τι-σερτ της και το μαύρο σορτσάκι της -με κίτρινη ρίγα στο πλάι, φυσικά. Όταν θύμωνε, κιτρίνιζε -κι άλλο- από το κακό της, όταν χαιρόταν, έπαιρνε το χρώμα της ώχρας. Εξ ου και το όνομά της: Κιτρινούλα.
Η Κιτρινούλα ήταν μόνη (και φτωχή -πλην τίμια, όπως είπαμε), ώσπου διαπίστωσε ότι το χρώμα της κάθε άλλο παρά απωθούσε τους εραστές -επαγγελματίες και μη. Αρχικά φλέρταρε με κάμποσους, κι ύστερα, μια νύχτα με φεγγάρι, έχασε την παρθενιά της, κατόπιν άρχισε να βγάζει τα μάτια της. Μέχρι που άρχισε να αλλάζει άντρες -και εραστές- σαν τα πουκάμισα (τα οποία, βεβαίως, ήταν κίτρινα, όπως το τι-σερτ της). Με την ίδια συχνότητα που άλλαζε και πατεράδες -υιοθετημένη γαρ, με τους πατεράδες της ξηλώνονται κανονικά για πάρτη της.

Παιδιά -και αποπαίδια

Με τον καιρό, η Κιτρινούλα απέκτησε πολλά παιδιά -και άλλα τόσα αποπαίδια. Που ήθελαν να μοιάσουν πολύ με τη μαμά τους. Γι’ αυτό φορούσαν κι αυτά κίτρινα ρούχα, κίτρινα κασκόλ (όταν έκανε κρύο -αλλά κι όταν δεν έκανε) και την ακολουθούσαν όπου κι αν πήγαινε. Μόνο που η Κιτρινούλα από ένα σημείο και μετά δεν ήξερε πού πήγαινε. Είχε βαρεθεί να αλλάζει τους άντρες -και τους εραστές- σαν τα πουκάμισα -έστω κι αν ήταν κίτρινα.
Μια ωραία πρωία -που μπορεί να ήταν και βράδυ, δεν έχει σημασία- το αποφάσισε:
«Βαρέθηκα πια τους άντρες», είπε στον εαυτό της. «Ή μάλλον δεν βαρέθηκα τους άντρες», συμπλήρωσε, «αλλά τους συγκεκριμένους άντρες. Κοινοί άντρες, κοινοί εραστές, πάει χαράμι η ζωή μου. Σεξουαλικώς, αν μη τι άλλο. Χάθηκε να βρεθεί και για μένα, τη φτωχή -πλην τίμια- και μόνη κοπελίτσα ένας Πρίγκιπας, να έρθει καβάλα πάνω στο άσπρο άτι του και να με βγάλει από την πλήξη και τη μονοτονία;».
Με το που ξεστόμισε αυτά τα λόγια, αμέσως to μετάνιωσε. Για το άσπρο άτι. Καθότι τα άσπρα -και τα λοιπά πράσινα- άλογα έρχονται μόνο στα παραμύθια. Ενώ αν το άλογο ήταν κίτρινο, θα ταίριαζε και με το περιβάλλον.

Τζάμπα μόνο στα παραμύθια

Ο Πρίγκιπας, φυσικά, ήρθε. Από ένα μυθικό βασίλειο, που το ’λεγαν Νερέτβα. Καβάλα, εννοείται, στο κίτρινο to άτι του -το οποίο μπορεί να το είχε περάσει μια δυο στρώσεις μπογιά, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Και ο Πρίγκιπας ήρθε, αφού τον έφερε ο τελευταίος από τους πατεράδες της Κιτρινούλας. Που είχε ακούσει το μονόλογό της, τη συμπόνεσε και ξηλώθηκε για άλλη μια φορά. Καθότι οι Πρίγκιπες έρχονται τσάμπα μόνο στα παραμύθια.
Και πέρασαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…
Μόνο που δεν τελειώνει εδώ η ιστορία μας. Είπαμε, έτσι τελειώνουν τα παραμύθια. Κι αυτό εδώ δεν είναι παραμύθι (άλλωστε δεν έχει δράκο -ή μήπως έχει;)…
Η ευτυχία, λοιπόν, της Κιτρινούλας ήταν μεγάλη δίπλα στον Πρίγκιπα. Το ίδιο ευτυχισμένα ήταν και τα παιδιά -και τ’ αποπαίδια- της. Που λάτρευαν τον Πρίγκιπα πιο πολύ κι από την Κιτρινούλα. Έκοβαν φλέβες για πάρτη τους. Που λέει ο λόγος, βέβαια, μια και άμα κόψεις φλέβες βγαίνει αίμα. Και το αίμα είναι κόκκινο. Και τα παιδιά -και αποπαίδια- της Κιτρινούλας μισούσαν το κόκκινο χρώμα.

Ο Πρίγκιπας και η Κοκκινούλα

Γι’ αυτό, λοιπόν, μίσησαν και τον Πρίγκιπα όταν αποφάσισε να αφήσει την Κιτρινούλα στα κρύα του -κίτρινου- λουτρού και να τα φτιάξει με την Κοκκινούλα.
Πώς έγινε αυτό, θα αναρωτηθείτε. Όπως γίνεται πάντα. Δηλαδή, μια ωραία πρωία -που μπορεί να ήταν απόγευμα, αλλά αυτό δεν έχει σημασία- η Κοκκινούλα τον κάλεσε στο φτωχικό της (λέμε, τώρα) και τον ρώτησε:
«Τα φτιάχνουμε; Χο-χο!».
Η Κοκκινούλα ήταν εξίσου όμορφη και απαστράπτουσα, αλλά είχε πάθει σεξουαλική στέρηση για μια δεκαετία. Και ήθελε κι αυτή την Πρίγκιπά της, για να θυμηθεί τι εστί ηδονή (και τι εστί βερίκοκο, καθότι στο σπίτι της Κοκκινούλας υπήρχαν… άλλα φρούτα). Και, φυσικά, ο Πρίγκιπας (που είχε βαρεθεί να τσακώνεται με το νέο πεθερό του -άσε που, εδώ που τα λέμε, δεν ήταν και πολύ φημισμένος για τη μονογαμία του) της απάντησε:
«Και δεν τα φτιάχνουμε»;
Και τα έφτιαξαν (χο-χο!).
Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Τον βαρέθηκε ο μπαμπάς

Μόνο που η Κιτρινούλα δεν έζησε καλά. Ούτε τα παιδιά -και αποπαίδια- της. Που, όπου κι αν πετύχαιναν τον Πρίγκιπα, προδότη τον ανέβαζαν, προδότη τον κατέβαζαν. Και, εδώ που τα λέμε, ούτε ο Πρίγκιπας έζησε καλά. Δεν έζησε καλά για πολύ καιρό, τουλάχιστον. Καθότι κάποια στιγμή ο μπαμπάς της Κοκκινούλας τον βαρέθηκε και έβαλε το γιο του να τον ξαποστείλει από εκεί που ’ρθε.
Μόνο που ο Πρίγκιπας δεν πήγε από εκεί που ’ρθε. Γιατί μπορεί η Κιτρινούλα να τον αγαπούσε ακόμα, αλλά δεν τον ήθελαν τα παιδιά -και αποπαίδια- της. Έλα, όμως, που ο Πρίγκιπας είχε νοσταλγήσει τα δύο της κεφάλια. Κι επειδή δεν μπορούσε να έχει τα συγκεκριμένα δύο κεφάλια, πήγε και τα ’φτιαξε με άλλη γκόμενα που είχε επίσης δύο κεφάλια. Την Ασπρομαυρούλα.
Όπως και να το κάνουμε, όμως, άλλα τα μάτια της Ασπρομαυρούλας κι άλλα της Κιτρινούλας. Ή μάλλον τα κεφάλια. Πόσο μάλλον όταν ο νέος πεθερός του Πρίγκιπα, ο μπαμπάς της Ασπρομαυρούλας, έβαζε το χέρι στην τσέπη του μόνο όταν είχε φαγούρα στ’ αποτέτοια του.
Στο μεταξύ, η Κιτρινούλα περνούσε δύσκολες στιγμές. Ο μπαμπάς, που έγινε η αιτία να χάσει τον Πρίγκιπά της, ξεπούλησε τη θετή του κόρη σε μια ξενόφερτη κοινοπραξία μπαμπάδων, οι οποίοι επέβαλαν στην Κιτρινούλα να αλλάζει συνεχώς εραστές, τους οποίους η Κιτρινούλα δεν γούσταρε. Και μαράζωνε συνεχώς.

Ο σωτήρας, ο μουστακαλής

Μια ωραία πρωία -που μπορεί να ήταν και μεσημέρι, δεν έχει σημασία- οι ξενόφερτοι μπαμπάδες την πούλεψαν και ήρθε ο σωτήρας, ο μουστακαλής με τις χρυσές καδένες και τις πολλές του αγαπούλες, ο οποίος κάλεσε αμέσως τη θετή του κόρη και της ’ξηγήθηκε σπαθί:
«Εγώ θα σε σώσω, αγαπούλα. Εγώ θα σου φέρω τον Πρίγκιπα καβάλα στο άσπρο άλογο, όπως έλεγε κι ένας πρώην μπαμπάς σου».
Η Κιτρινούλα πέταξε από τη χαρά της -αφού, φυσικά, προηγουμένως έκανε στο νέο μπαμπά της την αναγκαία επισήμανση ότι το άλογο πρέπει να είναι κίτρινο και όχι άσπρο.

Ορίτζιναλ παιδιά και αποπαίδια

Έλα, όμως, που μπαμπάς και κόρη λογάριαζαν χωρίς τα παιδιά -και αποπαίδια- της Κιτρινούλας. Ή, εν πάση περιπτώσει, λογάριαζαν χωρίς κάποια από τα παιδιά -και αποπαίδια- της, που δεν ήθελαν να δουν τον Πρίγκιπα ούτε ζωγραφιστό -για το άλογο αδιαφορούσαν. Υπήρχαν, όμως, άλλα παιδιά -και αποπαίδια- της Κιτρινούλας που είχαν συγχωρήσει τον Πρίγκιπα και τον υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες. Έτσι, λοιπόν, τα παιδιά -και αποπαίδια- της Κιτρινούλας χωρίστηκαν σε δύο φράξιες: τα παιδιά και τ’ αποπαίδια της. Κοινώς, οι μεν αποκαλούσαν τους εαυτούς τους παιδιά της και τους άλλους αποπαίδια. Υπήρχαν, δηλαδή, τα ορίτζιναλ παιδιά της, που για την άλλη φράξια ήταν τα ορίτζιναλ αποπαίδια της.
Η Κιτρινούλα, βέβαια, ήταν πια πολύ ευτυχισμένη για να ασχολείται μ’ όλα αυτά. Μπορεί να μην είχε πλέον το -μουστακαλή- μπαμπά της που την πούλεψε κι αυτός (ή μάλλον τον πούλεψαν κάποιοι άλλοι) αλλά είχε ξανά τον Πρίγκιπά της. Νέος μπαμπάς δεν εμφανίστηκε στον ορίζοντα (παρά μόνο ένας παππούς που το μόνο που έκανε ήταν να ανεμίζει συνεχώς ένα χαρτί με κάτι αρχιτεκτονικά σχέδια για το νέο σπίτι της Κιτρινούλας -το παλιό το είχε γκρεμίσει ο ίδιος) λεφτά δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα, αλλά, είπαμε, η Κιτρινούλα είχε ξανά τον Πρίγκιπά της.
Και ο Πρίγκιπας είχε την Κιτρινούλα του. Αρχικά το μόνο που ενοχλούσε τον Πρίγκιπα ήταν το πανό που σήκωναν εναντίον του τα ορίτζιναλ παιδιά της γκόμενάς του -που οι άλλοι αποκαλούσαν ορίτζιναλ αποπαίδια- και ζήτησε από τον παππού να μεριμνήσει ώστε να κατέβει. Αλλά δεν κατέβηκε.
Μπορεί ο έρωτας, λοιπόν, ήταν πολύ ισχυρός, αλλά από μόνος του δεν τρέφει στόματα. Και ο Πρίγκιπας, στενοχωρημένος, είπε στην καλή του ότι ίσως είναι καλύτερα να φύγει. Η καλή του έμπηξε τις τσιρίδες και ο Πρίγκιπας, συγκινημένος, έμεινε. Μέχρι να φύγει.

Και ξανά Κοκκινούλα (χο-χο!)

Η Κοκκινούλα, βλέποντας αυτό το σαματά, κρυφογελούσε κάτω απ’ τα μουστάκια της (χο-χο!). Βέβαια, τότε δεν είχε μουστάκια, είχε μούσια, τα οποία ξύρισε για να είναι ευπρεπής όταν αποφάσισε να (ξανα)κάνει πρόταση στον καλό της Πρίγκιπα. Βλέπετε, ο έρως χρόνια δεν κοιτά. Κι ο έρως της Κοκκινούλας για τον πρίγκιπά της παρέμενε αναλλοίωτος από το πέρασμα των χρόνων.
Αναλλοίωτος, βέβαια, παρέμενε και ο χαρακτήρας της Κοκκινούλας, που την έβρισκε ν’ αλλάζει τους εραστές της σαν τα –κόκκινα- πουκάμισά της. Και παρόλο που ο Πρίγκιπας δεν το πολυσκέφτηκε κι έπεσε ξανά στη θερμή της αγκάλη, η Κοκκινούλα τον βαρέθηκε στο χρόνο πάνω. Και τον ξαπόστειλε πίσω στο βασίλειό του΄ όχι του Νερέτβα, του Μπέλγκαρντ, όπου ο Πρίγκιπας φρόντισε να βρει μια καινούρια Κοκκινούλα, που θα τον βοηθούσε να ξεχάσει την παλιά.

Κι άλλη Κιτρινούλα (και στο βάθος… Πρασινούλα)

Μόνο που τα υποκατάστατα δεν βόλευαν ποτέ τον Πρίγκιπα. Που ξάφνου αποφάσισε ν’ αλλάξει γούστα (και χρώματα). Και γι’ αυτό καλοείδε την έστω και εξ αποστάσεως πρόταση που του έκανε με e-mail η Πρασινούλα, η οποία αίφνης είχε αποφασίσει ότι το μίσος που έτρεψε ανέκαθεν για τον Πρίγκιπα, μολονότι ήταν άσβεστο, είχε, παραδόξως, σβήσει.
Ο Πρίγκιπας είπε το μεγάλο «ναι» μάλλον με e-mail (ενδεχομένως και μέσω Facebook –εδώ οι απόψεις διίστανται). Έλα μου, όμως, που η Κοκκινούλα τού Μπέλγκραντ δεν του ’δινε διαζύγιο… Κι όταν αποφάσισε τελικά να του το δώσει, η Πρασινούλα είχε αρχίσει να ψιλοβολεύεται με τους εφήμερους εραστές της (τους οποίους, ως είθισται στο βασίλειο του Ελλαδιστάν, άλλαζε κι εκείνη σαν τα -πράσινα- πουκάμισά της).
Κι έτσι, λοιπόν, όταν ο Πρίγκιπας αποφάσισε να επιστρέψει στο βασίλειο του Ελλαδιστάν, η Πρασινούλα δεν ήταν πια διαθέσιμη. Ήταν όμως η Κιτρινούλα. Όχι αυτή με τα δύο κεφάλια (που ο καινούργιος της μπαμπάς της ήταν απ’ τα πρώην ορίτζιναλ παιδιά και νυν αποπαίδια του Πρίγκιπα), αλλά μια άλλη, που κατοικοέδρευε καμιά πεντακοσαριά χιλιόμετρα μακριά, πιο κοντά στ’ Αστέρι του Βορρά.
Ήταν ένας έρωτας σφοδρός, ένα πάθος ανείπωτο. Αλλά μάλλον μονόπλευρο. Καθότι ο Πρίγκιπας, όπως φαίνεται, δεν την έχει ξεχάσει την Πρασινούλα. Και ούτε η Πρασινούλα τον έχει ξεχάσει τον πρίγκιπα. Ειδικά τώρα, που πάει ν’ αποκτήσει μπαμπά–Πατέρα όνομα και πράμα κι ένα σωρό θεούς, νονούς και κουμπάρους.Και θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Αλλά το παραμύθι δεν πρόκειται να τελειώσει εδώ. Καθότι αυτό το παραμύθι, έχει - δεν έχει δράκο, δεν τελειώνει ποτέ…

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες της ζωής μου (και γαμώ τις πρωτοτυπίες, ξέρω μα είχε στερέψει το μυαλό μου...)

2008-05-05T13:10:00.000+03:00

Χαζεύοντας τα παλιά φωτογραφικά μου άλμπουμ, ξαφνικά μου την κάρφωσε.
Δουλειά δεν είχε ο διάολος, θα μου πείτε, αλλά...
Έτσι και μου καρφωθεί κάτι στο μυαλό, δεν ξεκαρφώνεται ούτε με λοβοτομή...
Ιδού, λοιπόν, το αποτέλεσμα...
Το αποτέλεσμα 46 χρόνων (και κάτι) περιπλάνησης σε τούτο τον πλανήτη...
Και... δε θέλω σχόλια!
Ή μάλλον θέλω...
Γράψτε ό,τι γουστάρετε, ελεύθερα, βγάλτε τα... απωθημένα σας!
Μα να ξέρετε πως θα σας απαντήσω... αναλόγως!

Στρουμπουλό και συνοφρυωμένο...

...που 'σκασε, επιτέλους, χαμόγελο...

...επειδή κατούρησε τον παππού του!

Τω καιρώ εκείνω, με μια γκλίτσα και μια φουστανέλα έβγαζες γκόμενα...

...μα η μαμά σε θεωρούσε "μικρό" και δε σ' άφηνε να τη χαρείς... Δε βαριέσαι, γράφ' τα στο χιόνι (αδερφή μου είναι, βρε, μην τρελαίνεστε!)

Το 'χα μάθει καλά το ποίημα, πάντως...

Μην τηράτε ζερβά΄ τηράτε δεξά. Τον πιο λεβέντη. Με το μουστάκι το τσιγκελωτό...

Τώρα τηράτε ζερβά. Άκρα ζερβά. (όπως τηράτε, βρε, όχι όπως στέκομαι!). Πάνω πάνω. Στα ορεινά. Βοηθάει και το... μπόι!

Μάνα είναι μόνο μία (ειδικά αν έχεις... μόνο ένα χέρι!)

Παντειακό φρικιό... Ανήμερα φοιτητικών εκλογών. Με τα σήματα όλων των παρατάξεων στο ένα πέτο. Και τη φωτογραφία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο άλλο...

Κι ύστερα, άρχισαν τα ζόρια... Όχι, εδώ δεν υπήρχαν ζόρια. Αλλά όταν τελείωνε το ματς του πρωταθλήματος Τύπου και γυρίζαμε στην εφημερίδα, πού σε πονεί και πού σε σφάζει... (Αυτή είν' η ομάδα του "Φίλαθλου". Το '83)

Ξύρισ' το μούσι, ρε! Ρεπορτάζ Παναθηναϊκού με τον Ζάετς στο πλάι κι εσύ είσαι ένα κράμα Βελουχιώτη και καπετάν Γιώτη (όχι ένα κράμα... Ζάετς και Ρότσα, αυτό το 'χε πει ο Καλογεράς, για κάποιον απίθανο Αυστραλό, ονόματι Πόλακ)

Το ξύρισα. Όχι επειδή φοβόμουν τους σύντεκνους στην Κρήτη (την οποία γύρισα μ' αυτόν τον κουβά που βλέπετε!), αλλά επειδή λίγους μήνες μετά...

...πήγα φαντάρος. Ή μάλλον ναύτης. Στου Μπαλάσκα

Στην κλούβα... Δεν είχα σκοτώσει κανέναν, αλλά με χώσαν εκεί μέσα μη... με σκοτώσουν! Με κλούβα μας πήγαν όλους τους δημοσιογράφους το '89 στο γήπεδο της Σουόνσι. Οι Ουαλλοί είχαν λυσσάξει...

Το πρώτο κινητό. Μουσειακό είδος...

Κι ύστερα Sportime... Κι έρωτας μέχρι τα μπούνια. Όχι, βρε, με το Sportime! Υπεύθυνος των μαθητευόμενων ήμουν, ε, ερωτεύθηκα μία απ' αυτές. Την πιο... όμορφη, ασφαλώς!

Και σα να μην έφτανε που την ερωτεύτηκα, πήγα και την παντρεύτηκα κιόλας... Αν μη τι άλλο, πάντως, στην Τζαμάικα ήταν μια χαρά... Καλύτερα κι απ' το Μαϊάμι κι απ' το Λονδίνο (ταξίδι μέλιτος... εις τριπλούν!)

Εγώ χαζομπαμπάς; Κι όμως, το καλύτερο που μου συνέβη ποτέ... (Κάντε κλικ να διαβάσετε τους... στίχοι, τους συντάξαμε από κοινού μετά της συμβίας μου...)

Τώρα το λιονταράκι έχει πια μεγαλώσει...

Εγώ να δεις!...

Και ζήσανε αυτοί καλά...

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Ποδοσφαιρικές (και όχι μόνο)... νοσταλγίες!

2008-04-14T21:19:00.018+03:00

Μ' έχουν πιάσει κάτι νοσταλγίες τελευταία...

Πάσης φύσεως.

Μόνο που την "ποδοσφαιρικής φύσεως" νοσταλγία μου τη συζήτησα με τον αρχισυντάκτη μου στο σάιτ του "Πρώτου Θέματος".

Κι εκείνος... μ' έβαλε να την αποτυπώσω και γραπτώς!

Όχι ότι με χάλασε, δηλαδή...

Εξάλλου είναι μια απ' τις ωραιότερες αναμνήσεις της ζωής μου.

Η οποία πλέον... εκτίθεται δημόσια στο σάιτ της εφημερίδας...

Οπότε, δε βαριέσαι, είπα να την εκθέσω και εδώ...

Οκτώβρης, 1982. Ο καιρός ψυχρός. Όχι στην Ελλάδα, στην Αγγλία. Αλλά ούτε που το ’νιωθα το κρύο. Το σλίπιν μπαγκ που είχα πάρει στην ξευτίλα απ’ το Μοναστηράκι ήταν… παντός καιρού. Όπως, άλλωστε, και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ…
Το λέει και το –ποδοσφαιρικό- τραγούδι, εξάλλου: «Και με κρύο και με χιόνι, η … (εδώ βάζεις την ομάδα της αρεσκείας σου) με πωρώνει». Υπάρχει κι ένα αντίστοιχο αγγλικό τραγουδάκι –δε θυμάμαι ακριβώς τα λόγια. Δεν έχει, πάντως, και μεγάλη σημασία. Όταν η ομάδα σου σε ζεσταίνει, όταν χοροπηδάς σαν κατσίκι στην εξέδρα, σιγά μη χαμπαριάσεις από κρύα κι από χιόνια…
Όπως ακριβώς δε χαμπάριασα κι εγώ τον Οκτώβρη του ’82. Τότε που, με το που τελείωσε η εξεταστική του Σεπτέμβρη στην Πάντειο, πήρα παραμάσχαλα ένα σλίπιν μπαγκ της κακιάς ώρας, μπήκα στο τρένο με το InterRail στην κωλότσεπη και πήρα σβάρνα όλους τους ευρωπαϊκούς σταθμούς των πόλεων όπου τύχαινε να ζουν οι περιστασιακές γνωριμίες του περασμένου καλοκαιριού…
Μόνο που η αποβίβασή μου στο Πικαντίλι του Μάντσεστερ εκείνο τον Οκτώβρη δεν είχε να κάνει με καμία Αγγλιδούλα τουρίστρια. Είχε να κάνει με την εκπλήρωση του ονείρου της παιδικής μου ηλικίας: Να δω από κοντά την ομάδα – θρύλο, τη μεγάλη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, την ομάδα που μέχρι τότε την έβλεπα μόνο στην ΥΕΝΕΔ, σε περιγραφή Κώστα Σισμάνη…
Και την είδα… Και μάλιστα με εισιτήριο της μισής λίρας, που με οδήγησε κατευθείαν στην εξέδρα των φανατικών, στην εξέδρα των ορθίων του «Stretford End». Κι από κει παρακολούθησα σχεδόν κλαίγοντας από τη συγκίνηση τους αγαπημένους μου «Κόκκινους Διαβόλους»: τον Μπράιαν Ρόμπσον, τον Στιβ Κόπελ, τον Φρανκ Στέιπλετον, τον Λου Μακάρι, τον Γκόρντον ΜακΚουίν…
Άσε δε το παιχνίδι… Κλασικό ντέρμπι: Man Utd v Man City… Μια πόλη χωρισμένη στα δύο… Και τα συνθήματα, κλασικά: «You are the shit of Manchester», «Fuck of City» και άλλα πολλά, λιγότερο… κομψά. Το «Old Trafford» αναμμένο καζάνι. Και, παρόλο που ήμουν… παστωμένος επί ένα δίωρο ανάμεσα σε χιλιάδες τρελαμένους United Fans, απόλαυσα κάθε λεπτό, κάθε στιγμή της πρωτόγνωρης, της μοναδικής για μένα εμπειρίας. Απόλαυσα –φαντάσου, δηλαδή…- ακόμα και το σκορ, μολονότι η Γιουνάιτεντ δε νίκησε τη μισητή της αντίπαλο: 2-2. Η Σίτι είχε προηγηθεί 0-2, αλλά είχε ισοφαρίσει ο Στέιπλετον με δυο προσωπικά του γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο.
Από τότε έχουν περάσει κοντά είκοσι έξι χρόνια. Αλλά η… καψούρα καψούρα! Καμία σχέση με τις περιστασιακές γνωριμίες του καλοκαιριού που σας έλεγα πιο πάνω. Έτσι και μπλέξεις με τη Man United δεν ξεμπλέκεις εύκολα. Γιατί η Man United δεν είναι… one night stand. Είναι μια σχέση έρωτα και πάθους, αγάπης και στοργής, μια σχέση μόνιμη, μια σχέση διαρκείας…
Με τη μόνη διαφορά ότι τώρα πια δεν παίρνω το σλίπιν μπαγκ παραμάσχαλα, ούτε παστώνομαι στο «Stretford End». Η δημοσιογραφική ιδιότητα, βλέπεις, σου παρέχει ανέσεις…
Έλα, όμως, που εγώ αναπολώ εκείνες τις στιγμές…
Κι εύχομαι να μπορούσα κάποτε να τις ξαναζήσω…
Έστω και στα πιο τρελά μου όνειρα…

ΥΓ: Ναι, εγώ είμ' αυτός στη φωτογραφία!

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Σώστε το βιβλίο...

2008-04-07T13:30:00.005+03:00

Δεν πρόκειται να πω και πάρα πολλά. Προς το παρόν τουλάχιστον. Περιμένοντας από μέρα σε μέρα την έκδοση δύο παιδικών βιβλίων (ενός μυθιστορήματος και ενός αθλητικού) και έχοντας ήδη παραδώσει το τρίτο μου μυθιστόρημα ενηλίκων, έχω και πάλι το χρόνο ν' ασχοληθώ με το μπλογκ. Και να κάνω αυτό που σκόπευα να κάνω εδώ και καιρό.
Τις τελευταίες μέρες είχα αρκετές συζητήσεις με ανθρώπους που είναι για τα καλά χωμένοι στον εκδοτικό χώρο. Και, φυσικά, απλώς επιβεβαίωσα το αυτονόητο: το βιβλίο στη χώρα μας πάει απ' το κακό στο χειρότερο... Οι νέοι άνθρωποι διαβάζουν όλο και λιγότερο. Και συνήθως διαβάζουν πολυδιαφημισμένα μπεστ σέλερ (ή "μπεστ σέλερ") από το εξωτερικό. Η ελληνική λογοτεχνία σπανίζει στις βιβλιοθήκες των ελληνικών νοικοκυριών. Κι εκείνοι που κυρίως πλήττονται είναι οι νέοι συγγραφείς...
Δεν το λέω για τον εαυτό μου, τον οποίο θεωρώ από τους τυχερούς. Εντάξει, δεν μπορώ να πω ότι τα βιβλία μου πουλάνε τρελά, αλλά σαφώς και είμαι ικανοποιημένος. Το λέω κυρίως για τους πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς. Μία έννοια, η οποία σε λίγο καιρό θα είναι ανύπαρκτη...
Τα βιβλία πρωτοεμφανιζόμενων Ελλήνων συγγραφέων σπανίζουν όλο και περισσότερο όσο περνάει ο καιρός. Οι εκδοτικοί οίκοι, έχοντας πάθει χοντρές ζημιές τα τελευταία χρόνια, προτιμούν τη σιγουριά, τη "δοκιμασμένη συνταγή": Να εκδίδουν, δηλαδή, με το κιλό ξενοφερμένα προϊόντα αμφίβολης ποιότητας και να θάβουν τους "μη αναγνωρισμένους" Έλληνες συγγραφείς...
Είμαι βέβαιος ότι από εδώ και στο εξής καινούρια ονόματα Ελλήνων συγγραφέων θα βλέπουμε στη χάση και στη φέξη. Αλλά και τα βιβλία νέων συγγραφέων (ανάμεσα στους οποίους, πιστέψτε με, υπάρχουν αρκετοί αξιόλογοι), που δεν είχαν την τύχη (;) να δουν τα προηγούμενα έργα τους να απογειώνονται κυκλοφοριακά, θα περνούν απλώς μια τσάρκα από τα σταντ των βιβλιοπωλείων και μετά θα χώνονται στα ράφια...
Είναι πολύ μεγάλη η κουβέντα και δεν πρόκειται φυσικά νε την ολοκληρώσω σ' ένα και μόνο ποστ. Πιστεύω ότι θα έχουμε όλο το χρόνο στην πορεία να το κουβεντιάσουμε αναλυτικά.
Και αυτό ακριβώς ζητάω από σας, αυτό ακριβώ ζητάω απ' ΟΛΟΥΣ, ει δυνατόν, τους βιβλιόφιλους αυτού του τόπου: Να ξεκινήσουμε μία καμπάνια ("διαμπλογκική", ενδεχομένως) για να σώσουμε το βιβλίο στην Ελλάδα, για να αναδείξουμε τον -αξιόλογο- νέο Έλληνα συγγραφέα.
Έχω κάποιες ιδέες στο μυαλό μου σχετικά με τον τρόπο που μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά μια τέτοια καμπάνια, αλλά δεν πρόκειται να πω τίποτα παραπάνω προτού ακούσω και τις δικές σας ιδέες, της δικές σας προτάσεις.
Περιμένω, λοιπόν, τη συμμετοχή σας! Περιμένω τις απόψεις σας, περιμένω τις ιδέες σας, περιμένω... ό,τι κι αν σας κατέβει στην γκλάβα! Εννοείται, βέβαια, πως περιμένω προτάσεις σχετικά με τη μορφή που πιστεύετε πως πρέπει να έχει μια τέτοια καμπάνια. Μπορείτε να τις στέλνετε εδώ, υπό τη μορφή σχολίων για να τις συζητάμε ανοιχτά, ή ακόμα και στο email μου.
Και φυσικά, σύντομα θα επανέλθω...

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Μια Οδύσσεια χωρίς Ιθάκη...

2008-03-12T00:00:00.006+02:00

Αποφάσισα, εκτάκτως (και για λόγους "ανωτέρας βίας"...) να κάνω ένα διάλειμμα στην μπλογκική αδράνειά μου. Χωρίς να κάνω κανένα ιδιαίτερο σχόλιο, απλώς σας αφήνω να... θαυμάσετε με τα ίδια σας τα μάτια την πνευματική κατάσταση ορισμένων "φωστήρων" της εκπαίδευσής μας...

Απλώς μια διευκρίνιση: Το παρακάτω τεστ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τεστ της MENSA! Είναι ένα τεστ που μπήκε σε παιδιά ΤΡΙΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ... Παιδάκια, δηλαδή,τα οποία ίσα που έχουν συμπληρώσει το όγδοο έτος της ηλικίας τους...

(Κάντε κλικ στις παρακάτω φωτογραφίες για να αντιληθφείτε σε όλο της το μέγεθος τη βαριάς μορφής μαλάκυνση εγκεφάλου από την οποία πάσχουν κάποιοι "λειτουργοί" του εκπευδευτικού μας συστήματος. Και πάσχουν εκουσίως, προκειμένου να γίνουν αρεστοί σε κείνους που τροφοδοτούν με λάδι τα γρανάζια του, εκείνους που το 'χουν βάλει αμέτι μωχαμέτι να ξεδιαλέξουν μόνο τους Αϊνστάιν και να ξεσκαρτάρουν στον Καιάδα όλους τους υπόλοιπους...)

Ένα μόνο σχόλιο:

Τι να μας πει κι ο Όμηρος... Τα μικρά παιδιά σήμερα τραβάνε τη δικιά τους Οδύσσεια. Και μάλιστα μια Οδύσσεια χωρίς Ιθάκη στο βάθος...

ΒΡΕ ΟΥΣΤ!!!

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Μέχρι νωτέρας...

2008-02-04T15:26:00.000+02:00

Όχι, δεν το κλείνω το μαγαζί.
Απλώς το αδρανοποιώ για λίγο καιρό. Μέχρι νεωτέρας.
Είμαι πια πολύ απασχολημένος για ν' ασχοληθώ με το μπλογκ.
Πέρα από τα δύο παιδικά βιβλία (ένα μυθιστόρημα και ένα για την εθνική Ελλάδας) που θα κυκλοφορήσουν Απρίλιο - Μάιο, άρχισα να καταπιάνομαι ξανά με τη συνέχεια του τρίτου μου μυθιστορήματος για ενηλίκους.
Εδώ θα είμαι, πάντως, για ό,τι θελήσετε.
Επιστρέφω αμέσως, ρίψατε σημείωμα!

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Σκληρό πόκερ...

2008-01-28T14:23:00.000+02:00

(H φρέσκια "Μαύρη Κερκίδα", που δημοσιεύεται στο σάιτ της εφημερίδας "Πρώτο Θέμα")

Ο ρόλος του δημοσιογράφου είναι, βασικά, διπλός: εκτός από το ενημερώνει, οφείλει και να κρίνει. Και η Μαύρη Κερκίδα είναι δημοσιογραφική στήλη. Αν και τις τελευταίες μέρες έχει μείνει στήλη άλατος.

Κι αυτό διότι η Μαύρη Κερκίδα διαψεύστηκε παταγωδώς προτού το μελάνι στεγνώσει. Κι έγινε σαν τη γυναίκα του Λωτ ένα πράμα. Μόνο που η Μαύρη Κερκίδα δεν αντίκρισε τα Σόδομα να παίρνουν φωτιά, αντίκρισε να παίρνουν φωτιά τα μπατζάκια της.

Η Μαύρη Κερκίδα, λοιπόν, οφείλει, εκτός από την κριτική της, να κάνει και την αυτοκριτική της. Γιατί αλλιώς κινδυνεύει να μείνει στήλη άλατος μια ζωή. Ή έστω να μεταμορφωθεί σε στήλη Ολυμπίου Διός (η οποία από στήλη έχει μεταμορφωθεί εσχάτως σε στύλο).

«Άνοιξε, λοιπόν, τα χαρτιά του τελικά ο Ανδρέας Βγενόπουλος. Αλλά ο Τζίγκερ εξακολουθεί να κρατάει κλειστά τα δικά του. Και δεν πάει πάσο. Όσο για ρελάνς, ούτε να το συζητάς».

Αυτά έγραφε, λοιπόν, τις προάλλες η Μαύρη Κερκίδα για τον Τζίγκερ. Το λάθος δικό της. Το ποντάρισμα δικό του.

Κι ευτυχώς να λες που η στήλη έχει απλώς το ρόλο του παρατηρητή και δεν συμμετέχει στο παιχνίδι. Καθότι το πόκερ που παίζεται είναι σκληρό. Και δεν συγχωρούνται λάθη. Ούτε πάθη. Μα αν δεν πάθει, πώς θα μάθει;

Το τελευταίο έχει να κάνει ασφαλώς με τον παίκτη Ανδρέα. Νεόφερτος στο παιχνίδι, δεν ήξερε. Δε ρώταγε; Και πήγε και ποντάρισε τα ρέστα του. Και στα ρέστα ρελάνς δεν χωράει. Απλώς ποντάρεις. Ή πας πάσο. Για να μη μείνεις στον άσο.

Μόνο που ο παίκτης Τζίγκερ, κατά πως φαίνεται, δεν είχε μόνο έναν άσο. Είχε στο χέρι τρεις άσους και έναν παπά. Στην αλλαγή πάει να πάρει και τον τέταρτο άσο. Και να κάψει τον παπά. Ή έστω τον Παπαδόπουλο.

Έχουμε και λέμε: Πρώτος άσος ο Ποστίγκα. Δεύτερος ο Σπυρόπουλος. Τρίτος ο Σαλπιγγίδης (ανανέωση συμβολαίου + διπλό στην Τούμπα). Ο τέταρτος είναι κρυφός. Τουλάχιστον μέχρι να τον φανερώσει.

Μόνο που το πόκερ, είπαμε, είναι σκληρό. Και κάθε άλλο παρά οικογενειακό. Δεν μετέχουν δηλαδή μόνο ο παίκτης Τζίγγερ και ο παίκτης Ανδρέας. Συμμετέχουν κι άλλοι παίκτες, σκληροί κι αμείλικτοι. Που δεν βλέπουν με καλό μάτι τους άσους του Τζίγγερ. Και δεν πρόκειται να το περάσουν στο ντούκου.

Πρώτος και καλύτερος, ο παίκτης Ντέμης. Που μέχρι στιγμής έχει συγκεντρώσει μπροστά του τις περισσότερες μάρκες. Μάρκα μεγάλη, βέβαια, και ο ίδιος. Το μόνο που φοβάται είναι τα μαρκαρισμένα φύλλα. Και τα σκληρά μαρκαρίσματα στον Ριβάλντο.

Ακολουθεί κατά πόδας ο παίκτης Πέτρος. Που δεν σκοπεύει ν’ αφήσει ούτε τον παίκτη Ντέμη ούτε τον παίκτη Τζίγγερ να του πάρουν τα ηνία. Πολύ έμπειρος παίκτης, άλλωστε, μόνιμος πρωταθλητής στο πόκερ. Και στο σόκερ.

Η παρτίδα, λοιπόν, αναμένεται σκληρή. Και απρόβλεπτη. Το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτός που θα έχει τον τελευταίο λόγο θα είναι ο παίκτης Τζίγκερ. Καθότι θα κάνει την απονομή.

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Στο ίδιο έργο...

2008-01-21T14:18:00.000+02:00

(Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύεται στο σάιτ της εφημερίδας "Πρώτο Θέμα")

Κι έψαχνα να βρω τι μου θυμίζει… Τελικά το βρήκα: Το πρωτάθλημα της Superleague μου θυμίζει κινηματογραφικό συγκρότημα Multiplex. Με τη μόνη διαφορά ότι σ’ όλες τις αίθουσες παίζει το ίδιο έργο.

Στο ίδιο έργο θεατές… Και το χειρότερο είναι πως αυτό το έργο δεν βλέπεται με τίποτα. Χίλιες φορές στα Village. Άσε που εκεί είναι και πιο φτηνό το εισιτήριο.

Δέκα γκολ σημειώθηκαν σε οχτώ παιχνίδια. Στα έξι απ’ αυτά σημειώθηκε μόλις από ένα. Όπως λέει και το παλιό σύνθημα, ένα και να καίει. Και ο φίλαθλος να κλαίει. Τα λεφτά του.

Ύστερα από το υπερθέαμα που απολαύσαμε και σ’ αυτή την αγωνιστική, κανείς πλέον δεν πρέπει ν’ αναρωτιέται γιατί τα γήπεδα αδειάζουν. Και τα Village γεμίζουν.

Εντάξει, θα μου πείτε, τα πράγματα μπορεί να βελτιωθούν. Άλλωστε, έγιναν και μεταγραφές τον Γενάρη. Για παράδειγμα, οι Ολυμπιακοί ανυπομονούν να δουν τον Φερνάντο Μπελούτσι. Και όλοι οι υπόλοιποι τη Μόνικα Μπελούτσι.

Βέβαια, ο αντίλογος εδώ είναι ότι τελευταία η Μόνικα πρωταγωνιστεί σε σούπες. Και μάλιστα ανάλατες. Παρόλα αυτά, υπάρχει η Μόνικα που, αν μη τι άλλο, τις κάνει πιπεράτες.

Τη δική μας τη σούπα όμως που βλέπουμε κάθε Κυριακή δεν υπάρχει κανείς να την κάνει πιπεράτη. Εντάξει, δεν λέω, κάποιοι προσπαθούν. Όπως π.χ. ο Παπαδόπουλος, που έβγαλε γλώσσα στον Πεσέιρο. Πιπέρι στη γλώσσα.

Και αντί κάτι τέτοια παλικάρια να τα έχουν στα όπα όπα, τους δείχνουν την πόρτα της εξόδου. Τι έκανε ο άνθρωπος; Απλώς είπε δυο φωνήεντα στον Πεσέιρο. Και ο Πεσέιρο του είπα άλλα τόσα. Έτσι νοστιμεύει η σούπα. Σου ’πα – μου ’πες.

Το μαγείρεμα της συγκεκριμένης σούπας πάντως πέρασε από πολλά στάδια. Και κυρίως από το στάδιο Καραϊσκάκη, όπου ο Παπαδόπουλος έχασε πέναλτι. Και στους βάζελους δεν άρεσε αυτή η σούπα. Οι γαύροι φυσικά την απόλαυσαν. Ψαρόσουπα.

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com

Χέρια: Μία ακόμα εκδοχή

2008-01-18T13:01:00.000+02:00

Έλαβα με μικρή καθυστέρηση από τη φίλη Κατερίνα μια ακόμα εκδοχή για το τέλος της μίνι νουβέλας (ή του μεγάλου διηγήματος, αν προτιμάτε) "Χέρια". Φυσικά και την ανεβάζω αμέσως, αξίζει τον κόπο:

(Στο προηγύμενα ποστ μπορείτε να διαβάσετε το ανοκλοκλήρωτο διήγημα και τις υπόλοιπες εκδοχές τέλους).

Ξαφνιάστηκε όταν ο... Γουϊνι έκοψε απότομα την κουβέντα..
Έκπληκτος τον είδε ταραγμένο, να σηκώνεται και αφήνοντας σύξυλη την ωραία, να εξαφανίζεται στα ενδότερο του μαγαζιού. Το ίδιο έκπληκτη ήταν και η συνοδός του. Όχι για πολύ όμως.
-Ζακόπουλε, μη φεύγεις, μην κρύβεσαι φώναξε απειλητικά μια γυναίκα με μαύρα γυαλιά που κράδαινε μιαν ανοιχτόχρωμη, άσπρη θαρρείς ομπρέλλα.
΄Ωστε ο ερωτιάρης Φώτης, ο ανοικονόμητος Γουΐνι, ήταν ο πολύς Ζακόπουλος, μάγος και διαχειριστής των κονδυλίων της πολιτιστικής κληρονομιάς.. Τώρα καταλάβαινε, από την κουβέντα που προηγήθηκε, γιατί απορρίφθηκε η αίτησή του για την οργάνωση σεμιναρίων για τη δομή του Μυθιστορήματος.. Είχε προηγούμενα με τους διάσημους και ευπώλητους συγγραφείς!
Η γυναίκα πλησίασε απειλητική το τραπέζι που καθότανε πριν ο Γουΐνι. Πρόσεξε την αταραξία που διαδέχτηκε στο πρόσωπο της μελαχρινής γυναίκας την έκπληξη και αρχική ταραχή. Αντιμετώπισε ενοχλημένη και ερωτηματικά τη θυμωμένη Ζακοπούλου.
Αποφάσισε να δράσει. Τι σόι συγγραφέας με αποδεδειγμένη έμπνευση ήταν! Σκέφθηκε δευτερόλεπτα. Αποκλείεται η εκνευρισμένη κυρία να τον είχε καν προσέξει. Γλίστρισε προσεκτικά απαρατήρητος με το αντίτυπο του βιβλίου του στο χέρι προς την είσοδο του μαγαζιού. Το βασικό στόρυ το είχε σχηματίσει και υπολόγιζε πολύ στον αυτοσχεδιασμό του και την εξυπνάδα του ζευγαριού.
Μπήκε ξανά στο μαγαζί με εννοούμενα εσκεμμένο θόρυβο.
-Εδώ είναι φώναξε κραδαίνοντας το βιβλίο του στην γυναίκα της παραλίας, του φάνηκε ότι τον κύτταξε έκπληκτη πίσω από τα γυαλιά της όσο και η γυναίκα του Ζακόπουλου.
-Που είναι ο φίλος μου, ρώτησε, που καθόμαστε πριν εδώ; Ο Φώτης ο Ζακόπουλος;
-Γνωρίζετε τον άνδρα μου, του είπε επιθετικά η μαινόμενη.
- Χαίρομαι που σας γνωρίζω επιτέλους κ.Ζακοπούλου, Στέλιος Στεργιάδης, συγγραφέας. Είχαμε ραντεβού με το φίλο Φώτη, για κάποια αίτηση επιχορήγησης που έχω κάνει στην επιτροπή πολιτιστικής κληρομιάς!
-Κυρία μου, στράφηκε προς την πέτρα του σκανδάλου, ιδού το αντίτυπο του νέου βιβλίου μου με αφιέρωση και αυτόγραφο. Λυπάμαι δεν συγκράτησα το ονοματάκι σας αλλά νομίζω ότι η αφιέρωση εις την άγνωστη θαυμάστρια και το κολακευτικό σχόλιο, καλύπτει την παράλειψη.
Υπνωτισμένη άπλωσε εκείνη το χέρι της κυτάζοντας μια αυτόν και μια τη σύζυγο Ζακόπουλου.
-Σας ευχαριστώ πολύ! Ελπίζω να δούμε γρήγορα το επόμενο μυθιστόρημά σας!
Του χαμογέλασε και άνοιξε ουρανό! Έβαλε το βιβλίο στην τσάντα της και με νωχελικό βήμα πήγε πίσω στην ξαπλώστρα της παραλίας.
-Καθίστε κ. Ζακοπούλου, να σας προσφέρουμε και εσάς κάτι; Ένα ουζάκι ίσως;
Κατευνασμένη η γυναίκα αλλά ακόμα καχύποπτη, κάθισε. Σε λίγο ξεχάστηκε στην κουβέντα του «γνωστού και γοητευτικού» συγγραφέα.
-Ο Φώτης, αργεί, είπε ξαφνικά.
-Πάω να δώ τι του συμβαίνει πρότεινε εκείνος.
Χάθηκε στο βάθος του μαγαζιού. Ο Φώτης ήταν μισοκρυμμένος πίσω από ένα βαρέλι μπύρας και ένα σακί πατάτας. Γελοία εμφάνιση. Μόρφασε υποτιμητικά αλλά βιάστηκε να χαμογελάσει.
-Ελάτε πίσω φίλε μου, είμαι ο συγγραφέας... και έπεισα τη σύζυγό σας ότι το ραντεβού ήταν μαζί μου για μια αίτηση που έχω κάνει στην επιτροπή σας, για σεμινάρια οργάνωσης Μυθιστορήματος. Μεταξύ ανδρών χάρη..
Ζεματισμένος πρόβαλε ο Ζακόπουλος. Δεν πίστευε και πολύ στα μάτια και στην τύχη του..
-Είσθε πράγματι ο Στεργιάδης, ψιθύρισε. Και η..
- Μη φοβάστε όλα τακτοποιήθηκαν. Είμαι εγώ στο τραπέζι σας με την κυρία σας. Πρέπει όμως να μας καλύψει ο σερβιτόρος, σας τον στέλνω και έρχεσθε μετά.
Έγνεψε στον σερβιτόρο και του ψιθύρισε κάτι χαμηλόφωνα. Βγήκε και πλησίασε τη Ζακοπούλου με το γνωστό αστραφτερό και γοητευτικό του χαμόγελο.
-Ερχεται, της είπε, χρειάστηκε τουαλέτα..
Θα χαρώ να φάμε μαζί μετά από αυτή την απρόσμενη σύμπτωση..
Χαμογέλασε πλατιά. Τι είναι η ζωή και τα παράξενά της. Ασφαλώς θα προωθήσει την αίτησή του ο Ζακόπουλος. Χέρι με χέρι.. Το ένα χέρι νίβει τ άλλο... Χέρια μαχαίρια!
Άραγε θα προλάβει την όμορφη «θαυμάστριά» του στην παραλία, μετά το τραπέζι με τους συμφιλιωμένους Ζακόπουλους;

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Χέρια: Εκδοχή 6η (η δική μου)

2008-01-14T12:18:00.000+02:00

Η έκτη και τελευταία εκδοχή τέλους του διηγήματος "Χέρια" είναι η δική μου. Χωρίς περαιτέρω σχόλια, πάμε στο "ζουμί". Αφού πρώτα βέβαια σας θυμίσω το κλασικό, τα λινκ δηλαδή, όπου μπορείτε να διαβάσετε το έως τώρα ανολοκλήρωτο διήγημα:

Χέρια (Α΄ μέρος)
Χέρια (Β΄ μέρος)
Χέρια (Γ΄ μέρος)

Πάμε, λοιπόν:

«Με συγχωρείτε που παρεμβαίνω, αλλά συμφωνώ απόλυτα με την κυρία…»
Δεν είχε αντέξει άλλο. Ακούγοντας το φλογερό λογύδριο της γυναίκας, είχε νιώσει την ακατανίκητη παρόρμηση να γυρίσει και να της δώσει ένα σβουρηχτό φιλί. Τελικά περιορίστηκε σε μια απλή παρέμβαση.
Περίμενε ν’ ακούσει από τον Γουίνι μια απάντηση του στιλ «Χεστήκαμε που συμφωνείς με την κυρία» ή κάτι τέτοιο, αλλά δεν άκουσε απολύτως τίποτα. Απλώς ο τύπος τον κοίταζε συνοφρυωμένος. Και η γυναίκα έκπληκτη. Πήρε θάρρος, λοιπόν, και συνέχισε:
«Ο Κοέλο, κατά τη γνώμη μου, έγραψε ένα καλό βιβλίο. Ένα απλώς καλό βιβλίο. Από τη στιγμή, λοιπόν, που το βιβλίο αυτό είχε τέτοια απρόσμενη επιτυχία και μάλιστα παγκοσμίως, ο Κοέλο… ο Κοέλο…»
Μα γιατί τον κοιτούσε έτσι η γυναίκα; Τον κοιτούσε με μάτια που έλαμπαν, μάτια γεμάτα έξαψη. Τα χείλια της μισάνοιξαν, σχηματίζοντας ένα αχνό χαμόγελο. Κι εκείνος άρχισε να χάνει τα λόγια του.
«…ο Κοέλο έγινε… ο Κοέλο, θέλω να πω, αυτονακηρύχτηκε… δηλαδή όχι ακριβώς αυτονακηρύχτηκε, αλλά… αυτό που θέλω να πω είναι ότι… ότι ο Κοέλο…»
«Δεν το πιστεύω!» αναφώνησε ξαφνικά η γυναίκα. «Δεν το πιστεύω!» επανέλαβε.
Διέκοψε το τραύλισμά του και την κοίταξε ερωτηματικά.
«Τι δεν πιστεύετε;» τη ρώτησε.
«Δεν το πιστεύω» ξανάπε εκείνη, πιο ήρεμα αυτή τη φορά. «Μα εσείς δεν είστε… εσείς δεν είστε ο Νίκος Σιγάλας; Ο συγγραφέας;»
Ξαφνικά κατάλαβε. Συνειδητοποίησε, έστω και καθυστερημένα, ποιος ήταν ο «αντικειμενικά πολύ ωραίος άντρας και καταπληκτικός συγγραφέας»… Κι αμέσως, αφού πρώτα έριξε μία ακόμα νοερή μούντζα στον αργόστροφο εαυτό του, ένιωσε μέσα του να λιώνει σαν το κεράκι της λαμπρής.
Προσπάθησε να φορέσει το λόγιό του χαμόγελο, μα το μόνο που του βγήκε ήταν μια γελοία γκριμάτσα.
«Με αναγνωρίσατε;» είπε ταπεινά.
«Φυσικά και σας αναγνώρισα! Σας έβλεπα και νωρίτερα στην παραλία να διαβάζετε Ντοστογέβσκι. Η αλήθεια είναι ότι μου θυμίζατε αόριστα κάποιον, αλλά με τα γυαλιά ηλίου και το καπελάκι που φορούσατε, ξέρετε…»
Τον έβλεπε και νωρίτερα στην παραλία… Η φράση της αυτή τον όπλισε με περίσσιο θάρρος.
«Ξέρω, ξέρω, θα πρέπει να ’μοιαζα σαν…»
«Τόση ώρα για σας μιλούσαμε» τον διέκοψε η γυναίκα. «Μη μου πείτε πώς δεν το καταλάβατε»
«Για να είμαι ειλικρινής, όχι, δεν το κατάλαβα. Αλλά τώρα…» Έριξε μια ματιά στον Γουίνι, που δεν είχε πει λέξη τόση ώρα. Απλώς είχε μαζευτεί στο καβούκι του σαν σαλιγκάρι σε εποχή ξηρασίας και τον κοιτούσε με τα φρύδια σμιχτά. «Αλλά τώρα καταλαβαίνω τι…» πήγε να συμπληρώσει, αλλά και πάλι η γυναίκα τον διέκοψε.
«Σίγουρα όμως θα καταλάβατε ότι είμαι θαυμάστριά σας, έτσι δεν είναι; Είμαι μεγάλη θαυμάστριά σας, κύριε Σιγάλα! Τα βιβλία σας τα έχω διαβάσει όλα, και μάλιστα δυο φορές. Εκτός από το πρώτο σας».
«Τι να σας πω, νιώθω εξαιρετικά κολακευμένος, νιώθω…» Αλλά σιγά μην τον άφηνε να ολοκληρώσει τη φράση του.
Η γυναίκα σηκώθηκε ξαφνικά όρθια, αφού νωρίτερα είχε πιάσει με μια γρήγορη κίνηση από το τραπέζι το βιβλίο. Όχι του Κοέλο, το άλλο. Το δικό του. Το πρώτο του… Επιτέλους, κατάφερε να το διακρίνει, έστω κι αργά. Αν το είχε διακρίνει νωρίτερα, θα είχε γλιτώσει από μεγάλη –ψυχική, αν μη τι άλλο- ταλαιπωρία. Κάλλιο αργά, ωστόσο, παρά ποτέ.
Η γυναίκα στάθηκε δυο βήματα μακριά του και του έτεινε το χέρι με το βιβλίο.
«Έφαγα τον κόσμο για να το βρω» του είπε. «Όπου κι αν ρώτησα, μου έλεγαν ότι έχει εξαντληθεί»
«Εεε, ναι, η αλήθεια είναι ότι όντως έχει εξαντληθεί και απορώ…»
«Ο επιμένων νικά, όμως, έτσι δεν είναι;»
Η γυναίκα γέλασε και ο τόπος ολόγυρα φωτίστηκε. Ίσως επειδή την ίδια στιγμή άναψαν τα φώτα του δήμου. Είχε ήδη σκοτεινιάσει και ούτε που το ’χε πάρει χαμπάρι.
Τον πλησίασε ακόμα περισσότερο και στάθηκε ακριβώς από πάνω του, λυγίζοντας το ένα της γόνατο σε μια μικρή, χαριτωμένη υπόκλιση.
«Θα μου κάνετε την τιμή να μου το υπογράψετε, κύριε Σιγάλα;»
Πήρε το βιβλίο από το αέρινο χέρι της, αγγίζοντάς το ανάλαφρα, δήθεν τυχαία.
«Πολύ ευχαρίστως. Και, σας παρακαλώ, τα ‘‘κύριε Σιγάλα’’ κομμένα, έτσι; Νίκο να με λέτε. Νίκο να με λες»
«Όπως θέλετε… όπως θέλεις, Νίκο»
Έριξε μία ακόμα ματιά στο Γουίνι, που λούφαζε όλο και περισσότερο στην καρέκλα του, κοιτάζοντάς τον με φανερή έχθρα. Αλλά σιγά μην καθόταν ν’ ασχοληθεί μαζί του τούτη τη στιγμή, τη στιγμή της μεγαλειώδους νίκης του, τη στιγμή του ανεπανάληπτου θριάμβου του, τη στιγμή…
Τη στιγμή που ένιωσε να τον διαπερνάει το σοκ. Ένα σοκ εξίσου μεγαλειώδες, εξίσου ανεπανάληπτο...
«Γράψτε, ‘‘στην Όλγα’’» έλεγε η γυναίκα, μα εκείνος δεν την άκουγε. Δεν άκουγε τίποτα.
Μόνο έβλεπε. Και το μόνο που έβλεπε ήταν το σημάδι.
Η γυναίκα είχε σηκώσει το αριστερό της χέρι ξύνοντας το κεφάλι της αμήχανα, καρτερώντας ανυπόμονα την αφιέρωση. Μα το μυαλό του συγγραφέα είχε αδειάσει πλέον, το κορμί του είχε παραλύσει, το ένα χέρι του έσφιγγε το στιλό και το άλλο το βιβλίο, μα δεν μπορούσε να γράψει λέξη. Άλλωστε, δεν κοιτούσε πια το βιβλίο.
Κοιτούσε το σημάδι.
Ένα κατακόκκινο, ανατριχιαστικό σημάδι, που είχε ρημάξει, είχε κατασπαράξει το βελούδινο δέρμα. Ένα τεράστιο, φρικιαστικό σημάδι, που ξεκινούσε από τη μασχάλη και απλωνόταν σχεδόν μέχρι τον αγκώνα. Από τη μέσα του πλευρά του μπράτσου…

Λίγη ώρα αργότερα, όταν πια το νοσοκομειακό είχε μαζέψει τον Νίκο Σιγάλα («Εγκεφαλικό ανεύρυσμα» έγραψαν την άλλη μέρα οι εφημερίδες) και η ηρεμία στην ερημωμένη παραλία είχε αποκατασταθεί, ο σερβιτόρος άρχισε να συμμαζεύει τα τραπέζια και να τοποθετεί όπως όπως το περιεχόμενό τους στον τεράστιο δίσκο του.
Εκεί, ανάμεσα σ’ ένα αδειανό μπουκάλι μπίρα και μια μισοτελειωμένη τυροκαφτερή, είδε το βιβλίο.
Ακούμπησε το δίσκο στο τραπέζι και το πήρε στα χέρια του. Και τα χέρια του ήταν τραχιά, στιβαρά, χέρια γεμάτα ρόζους, καμιά σχέση με τα μαλακά, λεπτεπίλεπτα, αλαβάστρινα χέρια που απεικονίζονταν στο εξώφυλλο του βιβλίου.
Αυτός, εξάλλου, ήταν και ο τίτλος του:
Χέρια…

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Χέρια: Εκδοχές 3η, 4η και 5η

2008-01-11T16:42:00.000+02:00

Εκδοχών τέλους... συνέχεια (και... τέλος, ενδεχομέως) για το διήγημα "Χέρια"!
Σήμερα ανεβάζω τις τρεις τελευταίες εκδοχές, τις πιο σύντομες απ' όλες.
Αν δεν λάβω κι άλλες εκδοχές μέσα στο Σαββατοκύριακο, τη Δευτέρα θα ποστάρω και τη δική μου εκδοχή. Και... όποιος αντέξει!

Θυμίζω -για να μην ψάχνετε- πού μπορείτε να διαβάσετε το έως τώρα ανοκλήρωτο διήγημα:

Χέρια (Α΄ μέρος)
Χέρια (Β΄ μέρος)
Χέρια (Γ΄ μέρος)

Πάμε, λοιπόν, πρώτα στην εκδοχή της φίλης Μανταλένας (της μόνης... μη blogger της παρέας):

Κάρφωσα τα μάτια μου για μια ακόμα φορά στα χέρια της που σαν φίδια κινιόντουσαν με φοβερή επιδεξιότητα και έζησα ένα όνειρο, τέτοιο που με έκανε να νοιώσω τόσο δυνατά συναισθήματα που έγιναν η αρχή του τέλους αυτής της ιστορίας. Βρέθηκα φωλιασμένος στην αγκαλιά της και εκείνη τυλίχτηκε γύρω μου σαν κισσός τόσο σφιχτά τόσο δυνατά που αισθάνθηκα την ανάσα μου να κόβεται. Προσπάθησα να ξεφύγω μα ήταν
αδύνατον τα λατρεμένα χέρια της με έσφιγγαν όλο και πιο πολύ όπου και παραδόθηκα αμαχητί. Ήταν τόσο διαφορετική όταν ήταν κοντά μου, ήταν η αγάπη της σαν την φουρτουνιασμένη θάλασσα που με έπνιξε, ήταν η ψυχή μου σαν πνοή που χάθηκε στο σφιχταγκάλιασμα της. Σηκώθηκα με σταθερό βήμα και απομακρύνθηκα. Την κοίταξα με την άκρη του ματιού μου βυθισμένη στο βιβλίο της που ήταν πράγματι ένα δικό μου
και αγαπημένο μου. Φοβήθηκα να ταράξω αυτή την σκηνή που έμοιαζε ζωγραφικής. Φοβήθηκα να μπω στον κόσμο της. Καλύτερα έτσι πολλές φορές είναι πιο όμορφο να θυμάσαι τις σκέψεις που έκανες και να ονειροπολείς παρά τις πράξεις σου και να πονάς. Παίρνω την αύρα της με μια βαθειά ανάσα, την κλείνω μέσα μου και συνεχίζω τον δρόμο μου, αυτόν που είναι γεμάτος απορίες, εκπλήξεις και αναζητήσεις
Εξάλλου μόνο τότε μπορώ να γράψω, μόνο έτσι μπορώ να ζήσω. Κάθε τι που είναι ανέγγιχτο είναι και μαγικό. Δεν θα το ξεχάσω απλά θα το προσπεράσω και θα γεμίσω με αυτό πολλές επόμενες σελίδες με την γλώσσα της πένας, που άλλωστε την ξέρω τόσο καλά...

Συνεχίζουμε με της εκδοχή της Ρενάτας:

«Τι είναι ο αλχημιστής, αν όχι ένα παραμυθάκι για να κοιμίζει τον κόσμο με συμβουλές του τύπου: Όταν θες κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί μαζί σου. Άσε μας, ρε Φώτη. Αυτή κι αν είναι αφέλεια και μοιρολατρισμός.»
«Ενώ ο άλλος είναι καλύτερος, ε? Τέλος πάντων δε θα τσακωθούμε, βρε μωρό μου, για τους συγγραφείς. Σε πεθύμησα κι η ώρα περνάει. Είναι κρίμα να περνάει άδικα.»
«Βέβαια είναι κι η γυναίκα σου στη μέση. Αχ, βρε Φώτη, άλλο πρόσωπο μου ΄χες δείξει στην αρχή.»
«Εμ τι ήθελες, βρε μωράκι μου, το συγγραφέα σου προσωποποιημένο? Και μετά λες πως δεν είσαι αφελής!»
«Μέχρι εδώ και μη παρέκει, Φώτη. Ναι, χίλιες φορές θα προτιμούσα αυτόν παρά έναν λιγούρη που με πρόσχημα βιβλία και συζητήσεις έχει το μυαλό του μόνο στο κρεβάτι. Εγώ γι αυτό έμεινα μαζί σου, κι όχι για την ομορφιά σου, Φώτη. Εσύ σε μένα είδες μόνο ένα πήδημα και την ευκαιρία ν’ ανεβάσεις τις μετοχές σου. Έχεις την οικογένειά σου και τα παιδιά σου, την επιχείρησή σου.. Τι σου έλειπε, μια γκόμενα που να «φυσάει» όπως λες και με το φίλο σου.»
Μπράβο, ξέσπασμα το πλάσμα. Πολύ τον ζήλευε αυτόν τον συνάδελφό του. Γιατί κι οι δικές του θαυμάστριες να μην είναι έτσι?
«Μα βρε μωράκι μου, δεν είναι έτσι!»
«Φώτη, δεν είμαι χαζή. Μη με κοροϊδεύεις μπρος στα μάτια μου λοιπόν.»
«Έλα βρε μωράκι μου, δε μ΄ αγαπάς πια?» την έπιασε στο φιλότιμο ο Γουίνι.
«Φώτη, απόψε με θύμωσες. Πολύ. Ήρθες σκαστός και βιάζεσαι να φύγεις. Έτσι διεκπεραιωτικά μ’ έχεις και μένα στη λίστα σου. Φύγε και μη μου ξανατηλεφωνήσεις αν δεν σκεφτείς τα όσα συζητήσαμε.»
«Μα...»
«Μην πεις άλλη κουβέντα απόψε, Φώτη. Μόνο σκέψου.»
«Εντάξει, μωράκι μου. Θα σε πάρω αύριο.» ψέλισε ο Γουίνι, έχοντας φάει χοντρή ήττα. «Να θυμηθώ να της στείλω λουλούδια αύριο και κάνα καλό κόσμημα. Πάντα πέφτουν οι γκόμενες μ΄ αυτά. Στην ανάγκη θα την κοπανήσω μια μέρα –ταξίδι για λόγους δουλειάς θα πω στη Νίτσα-να κάτσω μαζί της μπας κι ηρεμήσει. Βρε, μπας και τη διπλαρώνει κάνας άλλος ?Για να ΄χω το νου μου, σκεφτόταν ο Γουίνι.»
Η γυναίκα παρήγγειλε άλλη μια μπύρα στο γκαρσόνι μουρμουρώντας «Άντρες! Όλοι οι σκάρτοι μου τυχαίνουν, γμτ! Κι εγώ που πίστευα πως αυτός ήταν διαφορετικός...»
Αυτή είναι η ευκαιρία μου. Σε λίγο θα φύγει. Πώς θ΄αντιδράσει αν μάθει πως κι εγώ ήμουν συγγραφέας , και ευπώλητος μάλιστα?
Λοιπόν θα οπλιστώ με θάρρος και θα της μιλήσω. Κι αν με παρεξηγήσει ή δεν με βρει του γούστου της. Απ΄ την άλλη μπροστά στο Γουίνι είμαι πολύ καλύτερος. Τι ώρα είναι? Ωχ, πήγε εννιά η ώρα. Πρέπει να γυρίσω πίσω. Θα ΄χει ηρεμήσει τώρα. Ας μην της δώσω λαβές και γι άλλη μουρμούρα.
Σηκώνεται. Ωχ, θα φύγει Αμάν αυτή η ατολμία μου! Τα σχέδια με μάραναν. Αλλά η τσάντα της όμως είν’ εδώ. Α, τουαλέτα πάει. Ωραία, θα της αφήσω το βιβλίο και θα φύγω.
Αν πετύχει, τότε τρέμε Γουίνι…

Ιδού και η -λακωνικότατη- εκδοχή του Σπίθα (και όχι του koulpa, όπως λανθασμένα είχα γράψει αρχικά):

Είμαι διατεθειμένος να πιστέψω οτιδήποτε, με την προυπόθεση ότι θάναι, τελείως, απίστευτο. Αν και ο μόνος τρόπος να απαλλαγούν και οι δύο απο τον πειρασμό, είναι να του... παραδοθούν.

Τα σχόλια δικά σας...

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Χέρια: 2η εκδοχή τέλους

2008-01-09T12:10:00.000+02:00

Τελικά, ίσως το τρενάρουμε λιγάκι παραπάνω. Καθότι βλέπω ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον και λαμβάνω "υποσχέσεις" για ακόμα περισσότερες συμμετοχές - εκδοχές.
Τέλος πάντων, θα δούμε. Προς το παρόν, συνεχίζουμε με τη δεύτερη εκδοχή, όπως ακριβώς μου την έστειλε ο φίλος Κωστής Γκορτζής. Πριν απ' αυτό, θυμίζω -για να μην ψάχνετε- πού μπορείτε να διαβάσετε το έως τώρα ανοκλήρωτο διήγημα:

Χέρια (Α΄ μέρος)
Χέρια (Β΄ μέρος)
Χέρια (Γ΄ μέρος)

Πάμε, λοιπόν, και στο τέλος του, όπως το εμπνεύστηκε ο Κωστής Γκορζής:

Ορίστε η χωριάτικη», είπε ο σερβιτόρος βροντώντας το πιάτο μπροστά του.
«Τίποτʼ άλλο;» ρώτησε.
«Τίποτα, τίποτα, ευχαριστώ» απάντησε γρήγορα και ο σερβιτόρος απομακρύνθηκε μουρμουρίζοντας.
Ξανάστησε αυτί.
«Οι εκδότες τους κάνουν όνομα. Δημόσιες σχέσεις και σταρ σίστεμ είναι όλη η υπόθεση».
«Κοίτα, με σαράντα βαθμούς θερμοκρασία, το κορμάκι σου κάρβουνο αναμμένο και τα κάλλη σου φόρα παρτίδα, ε, μου ʽναι δύσκολο να σε αντικρούσω βρε μωράκι μου, πάμε να πούμε τα δικά μας μόνοι για κανα δυό ωρίτσες γιατί, σου είπα, πρέπει να γυρίσω νωρίς.»
«Να γυρίσεις τώρα. Και να πείς της γυναίκας σου ότι, με τα χάλια του περιβάλλοντος, τα ψάρια λιγόστεψαν» του είπε απότομα. «Και με τις παπάρες του Κοέλο ξενέρωσα κι εγώ. Άσε με τώρα να διαβάσω αυτόν που έχει βρεί το κουμπί μου και με ξεσηκώνει. Μπορεί να επωφεληθείς μετά.»
«Καλά, κουκλί μου, ελπίζω μέχρι αύριο να σου ʽχουν περάσει τα νευράκια. Θα κανονίσω να πάμε ʽκυνήγιʼ με τον Ανέστη απʼ τα ξημερώματα και θα ʽχουμε σχεδόν όλη τη μέρα δική μας».
«Δεν της λες ότι θα πάτε για σαφάρι καλύτερα;» του είπε σαρκαστικά κι εκείνος σηκώθηκε να φύδει κι έσκυψε να τη φιλήσει ενώ σκεφτόταν ήδη την εναλλακτική λύση για να καταναλώσει την περίσσια τεστοστερόνη του.
Εκείνη τραβήχτηκε προς τα πίσω πειραγμένη. Η καρέκλα της έγειρε και η πλάτη της ακούμπησε με δύναμη στην πλάτη του ...ωτακουστή κάνονας τα ρέιμπαν να γλυστρήσουν στη μύτη του. Έστριψε ανατριχιασμένος καθώς ο Γουίνι και οι τρίχες του απομακρύνονταν και, ξεροβήχοντας από αμηχανία, ζήτησε συγνώμη κι έσπρωξε τα γυαλιά στη θέση τους.
«Εμένα να με συγχωρείτε» του είπε κοιτώντας τον κατάμματα πριν τα μάτια του κρυφτούν πίσω απʼ τα σκούρα γυαλιά. Χαμογέλασε.
«Έχουμε ξανασυναντηθεί;» τον ρώτησε. Ένοιωσε τα γόνατά του να λύνονται. Δεν πίστευε ότι η γυναίκα αυτή του έδινε την ευκαιρία να της μιλήσει, να την πλησιάσει.
«Στα όνειρά μου σίγουρα» της είπε, δίνοντας κρυφά συγχαρητήρια στον εαυτό του για την έμπνευση.
«Υπερβάλλετε» του είπε κολακευμένη. Το μυαλό του έτρεχε με χίλια. Έρριξε μια ματιά στο βάθος για να σιγουρευτεί ότι ο αρκουδιάρης είχε φύγει, έστριψε την καρέκλα του στα πλάγια, ρούφηξε το στομάχι του και τέντωσε την πλάτη του αποφασισμένος να τα παίξει όλα για όλα.
«Καθόλου δεν υπερβάλλω, κι αν δεν ήσασταν δεσμευμένη με τον συμπαθή κύριο που μόλις έφυγε, ευχαρίστως θα σας περιέγραφα αυτά μου τα όνειρα.»
«Χα, χα, χα,» γέλασε γάργαρα. «Μου θυμίζετε κάτι που διαβάζω τώρα τελευταία. Ο συγγραφέας έχει έναν τέτοιο τρόπο να προσεγγίζει μια γυναίκα, δε λέω, πολύ, πώς να το πω, επιθετικά τρυφερό; Και έτσι για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, δεν θεωρώ τον εαυτό μου δεσμευμένο με αυτόν τον κύριο. Θα τον περιέγραφα ως προσωρινό αναγκαίο κακό» συνέχισε με μια σκιά στο βλέμμα της.
«Και ...αυτό που διαβάζετε, αν μου επιτρέπετε, τι είναι;» είπε φωναχτά ενώ από μέσα του σκέφτηκε ʽας παίξουμε στην έδρα μουʼ.
«Α, ένας νέος συγγραφέας, Νίκο Σιγάλα τον λένε, μʼ έχει συναρπάσει. Γράφει τόσο τρυφερά, τόσο υπόγεια ερωτικά, πώς να το περιγράψω, με αναστατώνει θα έλεγα».
«Μπορώ να δω το βιβλίο του;» ρώτησε ο Σιγάλας προσπαθώντας να διατηρήσει σταθερή τη φωνή του. Αυτή έσκυψε δίνοντάς του την ευκαιρία να θαυμάσει τα στήθια της που ξεχείλιζαν στο μικροσκοπικό μαγιό. Ξεροκατάπινε καθώς εκείνη του έδινε το βιβλίο. Το βιβλίο του!
Το κράτησε στα χέρια του για λίγο αμίλητος. Κοίταξε το εξώφυλλο, αμίλητος για λίγο, σαν να το μελετούσε και το ακούμπησε τελετουργικά πάνω στο τραπέζι του.
«Μπορώ να το κρατήσω;» της είπε χαμογελώντας.
«Μα...» είπε αυτή απορημένη.
«Μην ανησυχείτε, θα το διαβάσετε μέχρι το τέλος. Επιτρέψτε μου να το αντικαταστήσω μʼ αυτό», της είπε και της έδωσε το δικό του με την αφιέρωση. ʽΜπίνγκο!ʼ, σκέφτηκε.
Η θεά πήρε το βιβλίο στα χέρια της, ʽτι χέρια θεέ μουʼ αναλογίστηκε αυτός ενώ κατέβαζε τα ρέιμπαν και τα ακουμπούσε στο τραπέζι του.
Αυτή άνοιξε το εξώφυλλο και, μη πιστεύοντας στα μάτια της, άρχισε να διαβαζει την αφιέρωση κάτω από τη φωτογραφία του συγγραφέα. Γύρισε αποσβολωμένη και αντίκρυσε τα καταγάλανα μάτια του να την κοιτούν μʼ αυτή την έκφυλη σεμνότητα που έβγαινε και στα γραπτά του και γίνονταν ακόμη πιο λάγνα από τη μυωπία του.
«Εσείς;» ψέλισε στρίβοντας ακόμη περισσότερο την καρέκλα της, σχεδόν ακουμπώντας τον.
ʽΑν δεν φύγουμε σύντομαʼ, σκέφτηκε νοιώθοντας τη θέρμη της να του καίει το μπράτσο, ʽθα γίνω ρεζίλι με το φουσκωμένο σορτσάκιʼ.
«Αυτοπροσώπως και έκθαμβος» της απάντησε. «Νίκος Σιγάλας. Περιττό να προσθέσω το βαθιά κολακευμένος από την κριτική σας. Να σας προσφέρω κάτι; Όχι βεβαίως την ταπεινή σαλάτα μου» αστειεύτηκε για να διώξει προσωρινά την κάψα που τον κυρίευε.
«Δεν είναι ανάγκη, με χορταίνουν τα γραπτά σας άλλωστε» προσπάθησε να αστειευτεί κι αυτή, «Θα μπορούσα να μιλάω ώρες γι αυτά»
ʽΏπα, επίθεση, επίθεσηʼ είπε για να πείσει τον εαυτό του. ʽΠού ʽσαι Γιάννη να μαθαίνεις!ʼ
«Τότε μπορούμε να συνεχίσουμε την κουβέντα κάπου πιο ήσυχα» της είπε κοιτώντας την κατάμματα.
«Τιμή μου. Τι θα λέγατε να σας προσφέρω εγώ κάτι στο σπίτι μου. Νʼ αλλάξω κιόλας σε κάτι πιο σεμνό» του είπε γελώντας γάργαρα.
«Δεκτή η προσφορά» της είπε ενώ έβγαζε ένα χαρτονόμισμα και σηκώθηκε αφήνοντάς το στο τραπέζι δίπλα στην απείραχτη χωριάτικη. Ξαναφόρεσε τα ρέιμπαν και της πρόσφερε το χέρι του για να σηκωθεί κι αυτή. «Χωρίς την αλλαγή ρούχων για να εμπνέομαι για το νέο μου βιβλίο...»
...................................................................
Βράδυ, αργά. Άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του και μπήκε κλείνοντάς την με προσοχή. Τα φώτα ήταν σβηστά. Περπάτησε στις μύτες των ποδιών του και μπήκε στην κρεβατοκάμαρα. Η γυναίκα του ήταν ξύπνια. Με ακουμπισμένη την πλάτη στα μεγάλα μαξιλάρια, γύρισε προς το μέρος του χαμηλώνοντας το βιβλίο που διάβαζε. Ο Αλχημιστής του Κοέλο! ʽΔίκιο είχε ο Φώτης, ο κουλτουριάρης βιοτέχνης ρούχων με την Πόρσε Καγιέν που της το έδωσε μετά τον κτηνώδη έρωτα στο πίσω κάθισμα το απόγευμα... Καλός ο Κοέλο, καλός και ο Φώτης. Πολύ τριχωτός, όμως ρε παιδάκι μου. Φτύνω ακόμα τρίχες..., αλλά κι ο δικός μου καλό φυντάνι, πού να ξέρει τι τον περιμένει...ʼ
«Άργησες γλυκέ μου» του είπε με σφυριχτή φωνή. «Πώς πήγε το ...γράψιμο; Είχες καμμιά καλή έμπνευση;»
Διέκρινε μια ειρωνεία στη φωνή της, ή του φάνηκε έτσι από τις ενοχές του;
«Μιά χαρά! Άργησα γιατί το μεσημέρι ήρθε κι ο Γιάννης και πιάσαμε τα ούζα. Κανονίσαμε να πάμε αύριο στη γνωστή ταβέρνα. Θα πάμε μαζί κι ο Γιάννης με τη γυναίκα του.»
«Δεν νομίζω, το ούζο του Γιάννη έκατσε βαρύ στη γυναίκα του. Τον έπιασε με κάποιον Ανέστη σʼ ένα παραλιακό γαμιστράδικο και τον έστειλε αδιάβαστο σήμερα το μεσημέρι. Δεν είναι όλοι σαν κι εμάς αγάπη μου, πιστοί ο ένας στον άλλον... Έτσι δεν είναι;» του είπε χαμογελώντας ειρωνικά κλείνοντας το λαμπατέρ και αφήνοντάς τον στο σκοτάδι.
Μα πολύ σκοτάδι....

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Χέρια: 1η εκδοχή τέλους

2008-01-07T14:45:00.000+02:00

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλους!
Λοιπόν, από σήμερα αρχίζω και δημοσιεύω τις εκδοχές του τέλους του διηγήματος "Χέρια", το οποίο πόσταρα αναλοκλήρωτο πριν από λίγο καιρό. Κάθε δύο μέρες θα "ανεβάζω" μία ή δύο εκδοχές (ανάλογα με τον όγκο της καθεμιάς) και στο τέλος θα "ανεβάσω" και τη δική μου.
Συνολικά, έλαβα 11 εκδοχές, από τις οποίες ωστόσο "πήρα την άδεια" να δημοσιεύσω μόνο τις πέντε (τέσσερις, για την ακρίβεια, έχω στα χέρια μου, η πέμπτη... αγνοείται! -Κάτι έκανα και την έχασα, ελπίζω η συγγραφέας να μου την ξαναστείλει).
Όσοι θέλετε να διαβάσετε το ανολοκλήρωτο διήγημα για να μπείτε στον ειρμό πριν διαβάσετε τις διαφορετικές εκδοχές του τέλους, δεν έχετε παρά να κλικάρετε τα παρακάτω λινκ:

Χέρια (Α΄ μέρος)

Χέρια (Β΄ μέρος)

Χέρια (Γ΄ μέρος)

Τις εκδοχές θα τις δημοσιεύσω κατά σειράν που τις έλαβα. Ξεκινάμε, λοιπόν, με την εκδοχή της αγαπητής Dora Tsirka.

Tα σχόλια δικά σας!

To μελαχρινό αντικείμενο του πόθου του, είχε λοιπόν τεκμηριωμένη άποψη και σίγουρα δεν έχαβε αμάσητο ό,τι της σερβίριζε ο νεάντερνταλ εραστής του γλυκού νερού και της «ποιοτικής» λογοτεχνίας. Έστησε αυτί για να ακούσει το όνομα αυτού του «πολύ ωραίου άντρα και καταπληκτικού λογοτέχνη», αλλά το παράνομο ζεύγος είχε μάλλον άλλη άποψη.
«Απορώ τι δουλειά έχω τελικά μαζί σου, αν δεν μπορούμε να τα βρούμε έστω και σε έναν λογοτέχνη που να αρέσει και στους δυο μας», είπε με έντονη και ενοχλημένη φωνή η καλλονή στον κακονό και του γύρισε επιδεικτικά την πλάτη στρεφόμενη προς το μέρος του ωτακουστή.
«Μωρό μου, άλλα σε πειράζουν κι αλλού ξεσπάς», άρχισε τις γαλιφιές ο Γουίνι. «Μην μου θυμώνεις και γω έκανα τ’ αδύνατα δυνατά να βρεθούμε έστω και λίγες ώρες αγκαλίτσα».
Η γυναίκα δεν απάντησε. Το σκοτεινό της βλέμμα είχε απορροφήσει η εικόνα του άντρα που προσποιούνταν ότι διάβαζε αμέριμνος το βιβλίο, το δικό του βιβλίο παρά τη συνήθειά του να μην ξαναγυρίζει στα κείμενα που είχε γράψει και αποχαιρετήσει με την έκδοσή τους. Αλλά στη δύσκολη ώρα και οι πιο μεγάλοι όρκοι καταπατιούνται. Ειδικά όταν πρόκειται για μια τέτοια γυναίκα.
«Ορίστε! Δεν είναι μόνο τα ρομαντικά χαζοκόριτσα που διαβάζουν τα έργα του. Και άντρες της ηλικίας σου εκτιμούν αυτό το λαμπερό πνεύμα, τη σπάνια γραφή του» διέκοψε η γυναίκα τον Γουίνι δεικτικά, σχεδόν δείχνοντας με το δάκτυλο εκείνον.
Κανονικά θα έπρεπε εκείνη την ώρα να κατεβάσει το βιβλίο και να αποκαλύψει το πρόσωπό του, αυτό το «καταπληκτικό» πρόσωπο που της άρεσε τόσο πολύ, αποκαλύπτοντας συγχρόνως και την ταυτότητά του. Είχε πλέον όλα τα ατού στα χέρια του και ο Φώτης έμπαινε πια σε τραγικά δεύτερη μοίρα, αφού δεν έπιανε μία μπροστά του και σε μυαλό και σε κορμί. Έλα μου, όμως, που εκείνη την ώρα κώλωσε λες και ήταν πρώτη Δημοτικού, σαν το γιο του και του βάζαν πρόβλημα για ολοκληρώματα.
«Έλα, μωράκι, που τα παίρνεις όλα σοβαρά. Μια κουβέντα είπα και την έδεσες κόμπο. Αφού ξέρεις πόσο ψηλά σε έχω και πόσο θέλω να ζήσουμε μαζί στην φωλίτσα μας, όταν θα μεγαλώσουν λίγο τα παιδιά. Κάνε και συ λίγη υπομονή.», συνέχισε με τον ίδιο γλοιώδη τόνο ο Φώτης, βάζοντας το τριχωτό του χέρι γύρω από το μπούστο της και σχεδόν γυρίζοντάς την βίαια προς το μέρος του.
Η μεγάλη ευκαιρία είχε χαθεί. Τώρα τι να έκανε; Να της χτυπούσε την πλάτη μπροστά στον γκόμενο και να της έδινε απροκάλυπτα το βιβλίο; Ήθελε να μουτζώσει τον εαυτό του που έχασε μια τέτοια σπάνια ευκαιρία. Τώρα έπρεπε να περιμένει να πάει ο αρκούδος για μπάνιο ή προς νερού του για να εφαρμόσει νέο πλάνο προσέγγισης.
«Μπαμπαααά! Ήρθαμε!» ακούστηκε από μακριά η φωνή του γιου του.
Αυτό κι αν ήταν κατραπακιά. Δεν φτάνει που έπρεπε να το παίζει καλός στη γυναίκα του μετά τον σκυλοκαυγά, έχανε και κάθε ευκαιρία, μια και έπρεπε να φάει την υπόλοιπη ώρα του παίζοντας με τον κανακάρη του. Ήταν τελικά της μοίρας του να μην αγγίξει ποτέ αυτά τα θεσπέσια χέρια και φυσικά και όλο το υπόλοιπο αλαβάστρινο κορμί. Θα τον στοίχειωνε η εικόνα της και θα την έκανε ηρωΐδα του στο επόμενο μυθιστόρημά του. Θα την έκανε, λοιπόν, διάσημη!
«Φώτη; Κι εσύ εδώ;» Άκουσε τη φωνή της γυναίκας του που απευθυνόταν στον διπλανό μαλλιαρό αντίζηλο.
«Τι κάνετε; Είδατε έκπληξη; Να σας συστήσω την αδερφούλα μου που ήρθε από Γερμανία για διακοπές και την έφερα να κάνει κανένα μπανάκι και να δει γαλάζια θάλασσα που την έφαγε η λασπουριά. Γωγώ, να σου συστήσω τη μητέρα του Σταμάτη. Ο Σταμάτης είναι ο καλύτερος φίλος του Χρήστου», έκανε τις συστάσεις ο κεραυνοβολημένος Φώτης.
Έβλεπε το ζεύγος να κάνει τις τυπικές χαιρετούρες με τη γυναίκα του και από το ύφος της κατάλαβε ότι πολύ σύντομα θα τον έβαζε και κείνον στο παιχνίδι της χαιρετούρας. Με αηδία σκέφτηκε ότι έπρεπε να πιάσει το τριχωτό χέρι του Γουίνι, ευχόμενος να μην έχει μαλλιά και στην ιδρωμένη παλάμη του. Αλλά αμέσως άλλαξε η διάθεσή του, σκεπτόμενος ότι θα κρατούσε επιτέλους το χεράκι εκείνης της αιθέριας ύπαρξης που είχε μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του τις τελευταίες ώρες.
Έδωσε το χεράκι πειθήνια χαιρετώντας πρώτα τον αρκούδο και μετά την Γωγώ και προσπάθησε να φέρει την παλάμη του τυχαία κοντά στη μύτη του, για να μυρίσει το άρωμα εκείνης. Εξάλλου σχεδόν κανείς δεν τον πρόσεχε τώρα. Ο Φώτης ήταν περισσότερο απασχολημένος με το γιο και τη γυναίκα του, για να το παίξει αφοσιωμένος πατέρας και να πείσει την δικιά του την γάτα ότι όλα ήταν νόμιμα και δεν υπήρχε τίποτε για να τον υποπτευθεί. Όμως εκείνα τα μαύρα μάτια της Γωγώς ήταν καρφωμένα πάνω του όλο έκπληξη και θαυμασμό. Ίσως η κοπέλα να ένιωθε και κάποια ντροπή που τους είχε ακούσει να μαλώνουν για την πάρτη του και φυσικά περισσότερο θα ντρεπόταν που ο αγαπημένος της συγγραφέας είχε καταλάβει ότι ήταν μαιτρέσα ενός παντρεμένου.
Μόλις είδε το Φώτη να πηγαίνει με τη γυναίκα και τον τέκνο του προς το μπαρ για να τους κεράσει, άλλο ένα καλόπιασμα για την ένοχη συνείδησή του, βρήκε την ευκαιρία και πήρε το βιβλίο από το τραπεζάκι και της το απόθεσε απαλά σ’ αυτά τα κρινένια χέρια. Εκείνη δεν είπε τίποτε, παρά μόνο ένα σιγανό «Ευχαριστώ».
Δεν θα προλάβαιναν εξάλλου να πουν και πολλά γιατί η κουστωδία κατέφθασε με κόκα κόλες και σάντουιτς στα χέρια. Η Γωγώ βύθισε βιαστικά το βιβλίο στην πελώρια τσάντα της και πήρε μια συμμαζεμένη θέση πάνω στη σεζ λονγκ βάζοντας πάνω από το αποκαλυπτικό της μπούστο το παρεώ της. Αυτή η σεμνή εκδοχή της τον ερέθιζε περισσότερο. Τελικά ήταν θαυμάστρια και σίγουρα όχι πουτάνα, αυτή η τόσο αισθησιακή γυναίκα. Και σίγουρα, αν αυτό που ήθελε ήταν πρωτίστως η πνευματική επικοινωνία, θα την είχε μαζί του και σε πιο ποιοτικό βαθμό και σε μεγαλύτερη ποσότητα. Εξάλλου, ήταν και ένας «πάρα πολύ ωραίος άντρας», ειδικά σε σχέση με τον αρκουδιάρη που αγκάλιαζε μέχρι σήμερα. Η αφιέρωση που κοιμόταν στον πάτο της τσάντας της, υποσχόταν νύχτες έρωτα και πάθους με την γυναίκα που αποφάσισε να κάνει μούσα του. Τουλάχιστον μέχρι το επόμενο μυθιστόρημα.

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Χρόνια πολλά και...τα λέμε του χρόνου!

2007-12-22T13:39:00.000+02:00

Τα "Χέρια" Μπορούν να περιμένουν... έναν ακόμα χρόνο.
Λόγω φόρτου εργασίας, δεν κατάφερε να ασχοληθώ όσο θα ήθελα με το εγχείρημα των διαφορετικών εκδοχών του τέλους.
Έχω βέβαια ήδη λάβει αρκετές (αλλά μόνο πέντε "δημοσιεύσιμες" προς το παρόν). Μόνο που θα πάνε χαμένες αν αναρτηθούν χρονιάρες μέρες.
Εξάλλου, φεύγω αύριο και θα λείψω μέχρι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Και στο Λόγγο η σύνδεση που έχω καίει κάρβουνο.
Οπότε, χρόνια πολλά σε όλους και τα λέμε ξανά με τοι καλό αρχές του 2008!

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com

Nτέρμπι ήταν και πέρασε...

2007-12-17T15:20:00.000+02:00

Πάει κι αυτό. Ντέρμπι ήταν και πέρασε. Αν και αυτό δεν ήταν ντέρμπι, ήταν εκκλησία. Εντάξει, λίγο προχωρημένη εκκλησία, με καπνογόνα, κροτίδες και οπτικά – ηχητικά εφέ, αλλά το γεγονός αυτό ποσώς μειώνει το βαθύτερο νόημα της εκκλησίας. Είχε και Παππά, άλλωστε. Τον Χάρη.

Και μη μου πει κανείς τώρα ότι απογοητεύτηκε από τις αποδοκιμασίες και το πανό των Ολυμπιακών για τον Ριβάλντο. Στο πρόγραμμα είναι κι αυτά. Στο λειτουργικό, μια και μιλάμε για εκκλησία.

Και κακώς δήλωσε απογοητευμένος ο Ρίμπο από το πανό που έγραφε ότι οι μεγάλοι παίκτες παίζουν σε μεγάλες ομάδες. Μα αυτός είναι απαράβατος νόμος του ευγενούς οπαδισμού: μόνο οι μεγάλοι παίκτες αποδοκιμάζονται. Κιχ δεν ακούστηκε για τον Καφέ (όχι τον φρεντουτσίνο στα Vip’s, τον Παντελή). Ούτε για τον Παππά (όχι τον ιερέα της εκκλησίας, τον Χάρη).

Όσο για το ντέρμπι αυτό καθεαυτό, το πήρε τελικά ο Ολυμπιακός. Ή μήπως το έχασε η ΑΕΚ; Αυτό αναρωτιούνται από χθες βράδυ οι επαΐοντες σε κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες. Κάθε φορά η ίδια δουλειά: «Όχι, δεν το πήρε το ματς ο Πανκατωμαγουλιακός, το ’χασε ο Παντραχανοπλαγιακός»…

Το ίδιο γίνεται και στα φάουλ, αλλά αντιστρόφως: «Δεν το έκανε ο αμυντικός το φάουλ, το κέρδισε ο επιθετικός». Ε, αν είναι έτσι, δε παιδιά, δεν χρειάζονται δύο για να γίνει παιχνίδι. Να παίζει ένας, μόνος του. Και να χάνει ή να κερδίζει, κατά βούλησιν.

Χέσε ψηλά κι αγνάντευε, δηλαδή. Α, και μια και το ’φερε η κουβέντα, φοβερή η δήλωση του Ζήκου: «Οι διαιτητές στο Καραϊσκάκη παίζουν σαν χεσμένοι…». Πάντως, ζήτησε συγνώμη για την έκφραση. Είν’ αυτό που λένε, δηλαδή. Να σε χέσω Κάκκο μ’, να σ’ αλείψω μέλι.

Και τι έγινε, δηλαδή, που ο Ζήκος ζήτησε εκ των προτέρων συγνώμη για τη δήλωση που έκανε; Η συγνώμη, ως γνωστόν, είναι μισό χέσιμο.

Τώρα, βέβαια, θα καλέσει τον Ζήκο ο αθλητικός δικαστής. Σιγά τα ωά. Και τον Σαραβάκο τον είχε καλέσει, που είχε κάνει ακριβώς την ίδια δήλωση πριν από μια εικοσαετία στην Τούμπα. Ε, και; Είκοσι χρόνια τώρα, ο βόθρος έχει πια ξεχειλίσει.

Εκτός από τον Ζήκο, πάντως, με τον Κάκκο τα έχει και ο Μορέτο. Έξαλλος λέει είναι ο Ιταλός με τον ρέφερι για την αποβολή του. Και τι έγινε; Τσάμπα σπάει τα νεύρα του, το παλικάρι. Του Κάκκου.

Αλλά και ο Παναθηναϊκός, λέει, έχει παράπονα από τα σφυρίγματα στη Νέα Σμύρνη. Με τη διαφορά ότι αυτός δεν τα ’χει με τον Κάκκο, τα ’χει με τον Καλόπουλο…

(Το κείμενο δημοσιεύεται στο επίσημο σάιτ της εφημερίδας "Πρώτο Θέμα", που βγήκε πρόσφατα στον αέρα)

ΥΓ. Μην ανησυχείτε, δεν έχω ξεχάσει τις εκδοχές τέλους του διηγήματος "Χέρια". Μέχρι στιγμής έχω λάβει οχτώ διαφορετικές εκδοχές, αλλά δυστυχώς μόνο τις μισές μπορώ να δημοσιεύσω (οι υπόλοιποιποι ήθελαν απλώς τη δική μου άποψη και δεν επιθυμούν τη δημοσιοποίηση των κειμένων τους). Απλώς περιμένω μια δυο ακόμα και σύντομα όλες οι εκδοχές θα αναρτηθούν.

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Χέρια (Γ΄ μέρος)

2007-12-11T11:53:00.000+02:00

Λοιπόν, πάμε παρακάτω. Δημοσιεύω το τρίτο μέρος του (μεγάλου) διηγήματος (ή της -μικρής- νουβέλας, αν προτιμάτε) αλλά χωρίς το τέλος. Αυτό, λοιπόν, που ζητάω από σας αγαπητοί φίλοι, είναι να μου στείλετε τη δική σας εκδοχή του τέλους. Θα σας παρακαλούσα να μου στείλετε τα κείμενά σας στο mail μου: cfas@ontelecoms.gr
Όλες οι εκδοχές του τέλους θα δημοσιευτούν σε ξεχωριστό (ξεχωριστά, αν είναι πολλές) ποστ, μαζί φυσικά με τη δική μου. Κι ο καθένας -μια και θα είναι σε... κοινή θέα- θα μπορεί να τις κρίνει!
Απλώς θέλω να ξέρετε ότι περιορισμοί λέξεων δεν υπάρχουν, αλλά μην το... παραχέσετε κιόλας! Άντε, μέχρι χίλιες λέξεις, το πολύ.
Λοιπόν, ιδού το τρίτο και (προ)τελευταίο μέρος:

Δυο τρόποι υπήρχαν. Ο πρώτος ήταν να περιμένει τη γυναίκα να ξεπαλουκωθεί επιτέλους από τη θέση της. Να ρίξει καμιά βουτιά, λόγου χάρη, ή να μακιγιαριστεί στην τουαλέτα. Θα έβρισκε τότε την ευκαιρία ν’ αφήσει το βιβλίο στο τραπεζάκι της. Ναι, κι αν δεν σηκωνόταν από τη θέση της ποτέ; Ή, ακόμα χειρότερα, αν σηκωνόταν μια και καλή; Για να φύγει;
Ο δεύτερος τρόπος ήταν να ζητήσει από το σερβιτόρο, με το αζημίωτο ασφαλώς, να της παραδώσει το βιβλίο, χωρίς να αποκαλύψει τον αποστολέα του. Ναι, αυτό θα έκανε, θα του το ζητούσε ευγενικά, την ώρα που θα του έφερνε τη γρανίτα φράουλα. Αλλά έτσι όπως τον είχε φουρκίσει τον σερβιτόρο, το πιο πιθανό ήταν να του έφερνε το βιβλίο στο κεφάλι. Με γαρνιτούρα τη γρανίτα φράουλα.
Παρ’ όλα αυτά, το αποτόλμησε.
«Θα ήθελα να σας ζητήσω κάτι» είπε γαλίφικα, τη στιγμή που ο σερβιτόρος ακουμπούσε τη γρανίτα φράουλα πάνω στο τραπεζάκι.
Το γκαρσόνι τον κοίταξε συνοφρυωμένος.
«Τι θέλετε πάλι; Μήπως κάνα τσίπουρο;».
«Όχι, όχι, συγνώμη για πριν. Απλώς ήμουν… ήμουν λίγο ζαλισμένος. Μάλλον μ βάρεσε ο ήλιος κατακούτελα…».
«Λοιπόν; Τι ακριβώς θα θέλατε;»
«Εεε…λοιπόν… θα ήθελα…»
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, με την άκρη του ματιού του διέκρινε κίνηση στο τραπεζάκι της γυναίκας. Το τραπεζάκι παρέμενε στη θέση του, βέβαια, η γυναίκα σηκώθηκε από τη δική της. Και πήγε να προϋπαντήσει έναν τύπο, που ερχόταν χαμογελώντας πλατιά προς το μέρος της.
Και τον προϋπάντησε. Με πεταχτό φιλάκι. Στο στόμα.
«Λοιπόν, τι θα θέλατε;»
«…»
«Αποφασίστε, κύριέ μου, επιτέλους!»
Στράφηκε με ύφος μουρόχαβλο προς το σερβιτόρο, που τον κοιτούσε αγριεμένος, έτοιμος να χάσει την υπομονή του.
«Εεε… να, θα ήθελα… Θα ήθελα μια χωριάτικη!»
Ο σερβιτόρος έχασε την υπομονή του. Αναψοκοκκίνισε, πήγε κάτι να πει, αλλά συγκρατήθηκε την τελευταία στιγμή. Του γύρισε την πλάτη κι απομακρύνθηκε, ξεστομίζοντας χριστοπαναγίες μες από τα δόντια του.
Έμεινε σχεδόν ακίνητος για λίγες στιγμές. Δεν μπορούσε να το πιστέψει! Όλα αυτά για το τίποτα! Και το βιβλίο είχε αχρηστευτεί πια. Εκτός κι αν έβρισκε κάποια άλλη να της το πλασάρει. Κάποια άλλη μοναχική αιθέρια ύπαρξη, που να ’χει τέλειο πρόσωπο, τέλειο σώμα και, κυρίως, τέλεια χέρια. Και που να διαβάζει Κοέλο, αυτό που το βάζεις; Ε, καλά, αυτό ήταν το πιο εύκολο απ’ όλα.
Τελικά, το πήρε απόφαση. Ήταν ώρα να φύγει. Αποφάσισε να ρίξει μια τελευταία ματιά στο τραπεζάκι της γυναίκας. Που δεν ήταν μόνο της γυναίκας, ήταν και του άντρα τώρα πια. Αν και αυτός δεν ήταν άντρας, ήταν καρτούν. Χοντρός, πλαδαρός, κακορίζικος, με μύτη μελιτζάνα, αυτιά πεταχτά, χείλια ξεχειλωμένα, πρόσωπο στρουμπουλό. Μπουλούκος σκέτος, μπουνταλάς με περικεφαλαία. Ίδιος ο Γουίνι το Αρκουδάκι ήτανε. Και τριχωτός σαν το Γουίνι το Αρκουδάκι. Οι τρίχες ξεφύτρωναν από παντού, απ’ τ’ αυτιά, απ’ τις πλάτες, απ’ το λαιμό… Δεν ξεφύτρωναν μόνο από κει που όφειλαν να ξεφυτρώσουν, απ’ το κεφάλι. Πέρα απ’ όλα τ’ άλλα κακά, ψυχρά κι ανάποδα της μοίρας του, ο τύπος ήταν και καραφλός…
Μα ήταν ποτέ δυνατόν να συμβαίνει αυτό που συνέβαινε; Ήταν δυνατόν αυτό το πλάσμα να έχει γκόμενο αυτό το κρυόπλασμα; Αυτό το σφάλμα της φύσης; Ή μήπως δεν τον είχε γκόμενο; Μήπως τον είχε άντρα;
Μπα, όχι, αυτό δεν μπορούσε να γίνει… Δε θα το επέτρεπε να γίνει. Άλλαξε γνώμη στο πι και φι. Όχι, δεν υπήρχε περίπτωση να φύγει, σε καμία περίπτωση! Τώρα ήταν που δε θα ’φευγε, ακόμα και να εμφανιζόταν το γκαρσόνι και τον έπαιρνε με τις κλοτσιές. Τώρα ήταν που θα έβαζε σε εφαρμογή το εναλλακτικό σχέδιο! Το σχέδιο νούμερο δύο…
Σηκώθηκε απότομα. Πήρε το βιβλίο και τη γρανίτα από το τραπεζάκι και μετακόμισε σ’ ένα άλλο. Σ’ εκείνο που ήταν ακριβώς πλάι στο αταίριαστο –στο ανάρμοστο- ζευγάρι.
Φρόντισε να καθίσει σε τέτοιο σημείο, ώστε να έχει πλάτη την πλάτη της γυναίκας. Κι αμέσως κατακλύστηκε από το αφροδισιακό άρωμα που εξέπεμπε. Άρωμα φυσικό, άρωμα που πήγαζε κατευθείαν από τους πόρους του κορμιού της.
Απλώθηκε στην ψάθινη καρέκλα κι αμέσως έστησε αυτί. Δε χρειάστηκε να καταβάλει και ιδιαίτερη προσπάθεια, οι κουβέντες τους ήταν ξεκάθαρες, καμπανιστές. Αλλά και αδιάφορες. Περί ανέμων και υδάτων. Ώσπου κάποια στιγμή…
«Τι ώρα είναι;» ρώτησε εκείνη.
«Οχτώ παρά είκοσι», απάντησε ο Γουίνι το Αρκουδάκι.
«Πω πω, πέρασε η ώρα! Ούτε που το κατάλαβα»
«Τι λες, την κάνουμε σιγά σιγά;»
«Μα ακόμα δεν ήρθες, βρε Φώτη!»
«Ε, και; Εγώ αλλού ήθελα να βρεθούμε, εσύ επέμενες να βρεθούμε εδώ»
«Επέμενα επειδή θέλω να συζητήσουμε, σου το είπα. Ενώ εσύ, το μυαλό σου το ’χεις συνέχεια στο…»
«Εδώ θα συζητήσουμε, βρε μωράκι μου; Εξάλλου, τι να συζητήσουμε, τα ’χουμε πει χίλιες φορές».
«Εσύ τα ’χεις πει, Φώτη! Εγώ δεν έχω πει τίποτα ακόμα».
«Θα μου τα πεις αργότερα, μωρό μου, σ’ το υπόσχομαι. Άντε, πάμε να φύγουμε τώρα, δεν έχω και πολύ χρόνο. Έτσι και το ξημερώσουμε πάλι θα μου τα πρήξει η γυναίκα μου…»
Όπα! Να τα μας! Η συζήτηση άρχισε ξαφνικά ν’ αποκτά ενδιαφέρον…
«Αλήθεια, τι της είπες;» ρώτησε η γυναίκα.
«Τις γνωστές μαλακίες. Ότι πάω για ψάρεμα με τον Ανέστη»
«Μέχρι πότε θα συνεχιστεί αυτό, ρε Φώτη, μου λες;»
«Ποιο; Το ψάρεμα;» Ο Γουίνι, που τον λέγαν Φώτη, έβαλε τα γέλια. «Το ξέρεις το ανέκδοτο που λέει ‘‘δε γαμείς που δε γαμείς απόψε, δεν πας για ψάρεμα;’’».
«Ναι, τώρα που το λες…» Η χροιά της φωνής της ξεχείλιζε σαρκασμό. «Δε γαμείς απόψε, αυτό είναι σίγουρο! Οπότε, τι λες; Δεν παίρνεις κάνα τηλέφωνο τον Ανέστη;»
«Αχ, βρε μαναράκι μου! Γιατί μου το κάνεις αυτό, ρε γαμώτο, μου λες;»
«Γιατί βαρέθηκα! Γιατί κουράστηκα! Ενάμιση χρόνο κρατάει αυτή η ιστορία, το ’χεις πάρει χαμπάρι;».
«Και τι θες να κάνω, βρε κουκλί μου; Ποτέ δεν σου το ’κρυψα πως είμαι παντρεμένος, από την αρχή το ήξερες! Και ποτέ…»
«Ναι, αλλά στην αρχή ήταν αλλιώς! Στην αρχή με είχες γοητεύσει με την ευφράδειά σου, με τις πνευματώδεις συζητήσεις που άνοιγες, με το χιούμορ σου. Με την οξύνοιά σου, για να το πω με μια κουβέντα. Αλλά τώρα το μυαλό σου το ’χεις μόνο στο φίκι φίκι, πουθενά αλλού!»
«Σταμάτα, μας ακούνε!»
Ο Γουίνι, που τον λέγαν Φώτη, χαμήλωσε την ένταση της φωνής του. Ο ωτακουστής μαζεύτηκε. Έπιασε το πρώτο πράγμα που βρήκε μπροστά του, το βιβλίο του, κι έκανε πως διαβάζει. Αλλά ο Γουίνι δεν εννοούσε αυτόν. Εννοούσε το σερβιτόρο, που ερχόταν προς το μέρος τους κουβαλώντας στο δίσκο δυο μπίρες. Τις ακούμπησε με θόρυβο στο τραπεζάκι του ζευγαριού κι απομακρύνθηκε σιωπηλά.
Κι ύστερα η συζήτηση γύρισε στη λογοτεχνία. Πιο χαμηλόφωνα αυτή τη φορά. Αλλά και πάλι οι κουβέντες τους έφταναν καθαρά στ’ αυτιά του.
«Φτάνει τώρα, θα τα πούμε μετά, εντάξει, γλυκιά μου;» έκανε με προσποιητή τρυφεράδα ο Γουίνι.
«Ναι, καλά, το ξέρω το ‘‘μετά’’ το δικό σου…» είπε η γυναίκα παραπονιάρικα.
«Σου δίνω το λόγο μου, οκέι;» Κι αμέσως άλλαξε θέμα. «Αλήθεια, διάβασες τον Κοέλο που σου ’δωσα;»
«Σήμερα το ξεκίνησα».
«Δεν είναι καταπληκτικό;»
«Δεν έχω διαβάσει πολύ, δυο κεφάλαια μόνο»
«Πώς σου φαίνεται μέχρι τώρα;»
«Πώς να μου φανεί, ρε Φώτη; Σου έχω πει τη γνώμη μου για τον Κοέλο, πολύ δήθεν τον βρίσκω»
Επιτέλους! Να που πετύχαινε και μια γυναίκα της οποίας η γνώμη για τον Κοέλο ταυτιζόταν με τη δική του. Αμέσως ο πήχης της εκτίμησής του για κείνη ανέβηκε ακόμα ψηλότερα. Κι ο πήχης της απέχθειάς του για τον Γουίνι παραχώθηκε στα έγκατα της γης,
«…δεν έχεις δίκιο» έλεγε ο Γουίνι «ο Κοέλο είναι…»
«Για να είμαι ειλικρινής, για χάρη σου και μόνο ξεκίνησα τον Κοέλο. Έχω φέρει μαζί μου και το άλλο, το…»
«Ξέρω, ξέρω, το βλέπω, το ’χεις ακουμπήσει και επιδεικτικά πάνω στο τραπέζι» είπε ο Γουίνι, με φανερή απέχθεια στη φωνή του. «Μα καλά, ρε μωράκι μου, τι του βρίσκεις αυτού του… αυτού του… απίθανου; Παίρνει ο καθένας ένα λάπτοπ, γράφει πέντε παπαριές και νομίζει ότι έγινε συγγραφέας!»
«Δεν το νομίζει, είναι συγγραφέας!» είπε οργισμένα η γυναίκα. «Και μάλιστα εξαιρετικός συγγραφέας. Από δυο φορές έχω διαβάσει όλα του τα βιβλία. Και μόνο το…»
«Καλά να πάθεις!» χασκογέλασε ο Γουίνι.
«Καλά, δε μου λες, εσύ πώς και έχεις τόσο… τεκμηριωμένη άποψη χωρίς να έχεις διαβάσει ούτε λέξη από τα βιβλία του;»
«Ναι, άλλη δουλειά δεν είχα… Διάβασα μια συνέντευξή του τις προάλλες και κατάλαβα πόσο βαρεμένος είναι. Και επηρμένος. Και ωραιοπαθής!»
«Δεν είναι ωραιοπαθής, είναι απλώς ωραίος. Είναι πολύ ωραίος άντρας, αντικειμενικά, πώς να το κάνουμε; Και καταπληκτικός συγγραφέας».
Ο ωτακουστής στριφογύρισε ανήσυχα στην καρέκλα του, νιώθοντας να τον τρυπούν δεκάδες βελονάκια ζήλιας. Και τι δε θα ’δινε να ήταν στη θέση του άλλου! Όχι του Γουίνι, ποιος τον έχεζε τον Γουίνι… Στη θέση του «αντικειμενικά πολύ ωραίου άντρα και καταπληκτικού συγγραφέα» ήθελε να βρίσκεται. Ο πειρασμός να στρίψει επιτόπου το κεφάλι του και να ρίξει μια γρήγορη ματιά στο βιβλίο που η γυναίκα είχε «ακουμπήσει επιδεικτικά» στο τραπέζι ήταν σχεδόν ακατανίκητος. Αν και τελικά δε χρειάστηκε να το αποτολμήσει.
«Τρίχες κατσαρές» είπε ο Γουίνι. «Απλώς ο τύπος είναι ξύπνιος, αυτό είναι όλο. Έχει βρει το κουμπί σας».
«Το κουμπί μας; Ποιο κουμπί μας;».
«Το κουμπί κάποιων αφελών, ρομαντικών κοριτσόπουλων»
«Με θεωρείς αφελές, ρομαντικό κοριτσόπουλο, Φώτη;».
«Ώρες ώρες γίνεσαι, βρε μωράκι, πώς να το κάνουμε…»
«Σ’ ευχαριστώ πολύ! Να που τ’ άκουσα κι αυτό, έσω κι ύστερα από ενάμιση χρόνο…»
«Αυτό που θέλω να πω, βρε κοριτσάκι μου, είναι ότι ο τύπος δεν κάνει λογοτεχνία. Απλώς έχει πιάσει το γυναικείο σφυγμό της εποχής και γράφει σαν…»
«Γράφει πολύ καλύτερα από δέκα Κοέλο μαζί!» ξέσπασε η γυναίκα ξαναμμένη. Ή τουλάχιστον φαντάστηκε ότι είναι ξαναμμένη.
«Αυτό είναι ιεροσυλία!» εξανέστη ο Γουίνι.
«Ναι, σιγά μωρέ, σου προσβάλαμε τα ιερά και τα όσια της λογοτεχνίας! Πώς κάνεις έτσι, βρε Φώτη; Ποιος φέρεται τώρα σαν αφελές κοριτσόπουλο, εγώ ή εσύ; Ή μήπως ο Κοέλο δεν είναι η μόδα της εποχής; Ή μήπως δεν τρελαίνονται για τον Κοέλο όλα τα ‘‘αφελή κοριτσόπουλα’’, που ανάθεμα κι αν καταλαβαίνουν γρι απ’ όσα διαβάζουν; Και ποιος είναι ο Κοέλο, στο κάτω κάτω; Απλώς υπερεκτιμημένος είναι, τίποτε άλλο. Όπως και ‘‘Ο Αλχημιστής’’, άλλωστε».

Περιμένω τις εκδοχές σας! Αν βαριέστε να ξαναπάτε πάνω για να κάνετε κλικ στο mail, ορίστε, σας διευκολύνω: cfas@ontelecoms.gr

ΥΓ (εκ των υστέρων): Έχω πάρει ήδη αρκετά e-mail με πολύ ενδιαφέρουσες εκδοχές. Το μόνο κακό είναι ότι οι περισσότεροι δε θέλουν να δημοσιεύσω τα κείμενά τους, παρά μόνο να τα κρίνω κατ' ιδίαν! Προσπαθώ να τους μεταπείσω, βέβαια, μια και μιλάμε για πραγματικά εξαιρετικά κείμενα. Όπως και να 'χει πάντως η δημοσίευση των κειμένων (όσως έχω πάρει την άδεια -ή όσων θα κατορθώσω να πάρω!) θα ξεκινήσει από Δευτέρα. Υπομονή...

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Χέρια (Β΄ μέρος)

2007-12-06T16:28:00.000+02:00

Λοιπόν, συνεχίζουμε με το β' μέρος:

Με την άκρη των ματιών του –για να μην καρφωθεί ότι καρφώνεται- παρακολούθησε τη γυναίκα ν’ ακουμπάει το ποτήρι με το καφεκίτρινο υγρό σ’ ένα σκαμπό, να βγάζει το παρεό της, να τακτοποιεί σχολαστικά την τεράστια πετσέτα της στη γαλάζια σεζλόνγκ και να ξαπλώνει αναπαυτικά πάνω της. Ανάσκελα αυτή τη φορά. Έπειτα, αφού άναψε τσιγάρο, αφού ρούφηξε μια γερή τζούρα και μια γερή γουλιά από το ποτήρι με το καφεκίτρινο υγρό, άρχισε να ψαχουλεύει την επικών διαστάσεων ψάθινη τσάντα της. Και την επόμενη στιγμή, το σοκ. Ένα σοκ κάθε άλλο παρά δυσάρεστο…
Η γυναίκα έβγαλε από την τσάντα ένα βιβλίο! Κι αμέσως μετά ένα δεύτερο!
Το πρώτο ήταν «τούβλο», το δεύτερο μεσαίου μεγέθους.
Την παρακολούθησε –διακριτικά, πάντα- να ζυγίζει με τα δυο της υπέροχα χέρια τα δυο βιβλία. Όχι στην κυριολεξία, βέβαια, ήταν ολοφάνερο ποιο ήταν το ασύγκριτα βαρύτερο. Προφανώς η γυναίκα ήταν σε δίλημμα για το ποιο από τα δύο ήταν το πλέον κατάλληλο να διαβάσει κάτω από το λιοπύρι. Τελικά, ύστερα από στιγμιαίο δισταγμό, διάλεξε το «τούβλο». Και απόθεσε το άλλο στο σκαμπό, δίπλα στο ποτήρι με το καφεκίτρινο υγρό.
Πόσο έξω είχε πέσει! Θα έβαζε και στοίχημα ότι η γυναίκα αυτή δεν ήταν ο τύπος που διαβάζει. Τελικά, ήταν και παραήταν. Και μάλιστα τα κουβαλούσε δυο δυο τα βιβλία, για να έχει και εναλλακτική. Οπότε…
Οπότε, το σχέδιο άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά μες στο μυαλό του. Τώρα ήξερε πώς θα την πλησιάσει. Και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να της μιλήσει καν! Αρκεί, βέβαια, να ήταν Ελληνίδα, γιατί…
Μα βέβαια, πώς σκατά δεν είχε σκεφτεί τόσην ώρα μια τέτοια σημαντική λεπτομέρεια; Κι αν δεν ήταν Ελληνίδα; Κι αν το βιβλίο που διάβαζε ήταν γερμανικό, γαλλικό, ισπανικό, ιταλικό, τούρκικο, αρμένικο; Πώς διάολο θα την πλησίαζε αν δε σκάμπαζε γρι ελληνικά;
Λες και είχε διαβάσει τις σκέψεις του, η γυναίκα έκανε ό,τι μπορούσε για να τον διευκολύνει: Άνοιξε το βιβλίο διάπλατα, προσφέροντάς του φάτσα κάρτα εξώφυλλο κι οπισθόφυλλο. Κι εκείνος έβαλε τα δυνατά του μπας και κατορθώσει να διαβάσει τον τίτλο ή έστω το όνομα του συγγραφέα. Μα το μόνο που έβλεπε ήταν κάτι ιερογλυφικά να χορεύουν σ’ ένα φόντο θαμπό. Καταραμένη μυωπία! Εδώ με το ζόρι έβγαζε τα γράμματα του δικού του βιβλίου, σιγά μην κατόρθωνε να διαβάσει οτιδήποτε από πέντε μέτρα απόσταση. Γυαλιά, φυσικά, δε φόρεσε ποτέ, θα του χαλούσαν τη μόστρα. Και τους φακούς επαφής τους είχε αφήσει σπίτι, έτσι όπως έφυγε μπαρουτιασμένος.
Στένεψε ακόμα περισσότερο τα μάτια του΄ τζίφος. Αλλά… Ναι, αυτό ήταν! Στη βάση του εξώφυλλου διέκρινε μια σκουροκόκκινη κηλίδα, που του ’μοιαζε με αστέρι. Και το αστέρι αυτό –αν επρόκειτο πράγματι γι’ αστέρι- δεν ήταν τίποτ’ άλλο από το λογότυπο του εκδοτικού οίκου. Και τον συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο τον ήξερα καλά, πώς θα μπορούσε να τον έχει ξεχάσει; Ήταν ο πρώτος εκδοτικός οίκος στον οποίο είχε υποβάλει το πρώτο του χειρόγραφο. Και του το είχαν απορρίψει, μετά πολλών επαίνων.
Ο εκδοτικός οίκος, φυσικά, ήταν ελληνικός, ελληνικότατος. Αλλά όχι, δεν είχε εμπιστοσύνη στη στραβωμάρα των ματιών του, έπρεπε πρώτα να βεβαιωθεί. Κι έτσι, αποφάσισε επιτέλους να σηκωθεί από την πορτοκαλί σεζλόνγκ όπου ήταν καρφωμένος εδώ και καμιά ώρα.
Σηκώθηκε, τεντώθηκε κι έριξε μια επιδεικτικά αδιάφορη ματιά προς τη γαλάζια σεζλόνγκ. Η γυναίκα δεν κούνησε ούτε βλέφαρο. Συνέχισε να διαβάζει, μοιάζοντας απορροφημένη.
Προχώρησε αργά, επικεντρώνοντας τάχα την προσοχή του στους γλάρους που είχαν στήσει τσιμπούσι σε κάτι απομεινάρια από πεταμένο σάντουιτς. Περνώντας πλάι από τη γαλάζια σεζλόνγκ, έριξε μια βιαστική ματιά στο εξώφυλλο του βιβλίου. Μια ματιά αγχωμένη, που ωστόσο αποδείχτηκε αρκετή:
ΠΑΟΛΟ ΚΟΕΛΟ, Η ΜΑΓΙΣΣΑ ΤΟΥ ΠΟΡΤΟΜΠΕΛΟ.
Μάλιστα…Εμ, βέβαια, τι άλλο να διάβαζε; Αν είσαι γκόμενα τη σήμερον ημέρα και δεν έχεις να μοστράρεις τουλάχιστον ένα βιβλίο του Κοέλο, θεωρείσαι «άουτ»…
Δεν έκατσε να το σκεφτεί άλλο, πήρε την απόφασή του στη στιγμή. Έκανε μεταβολή κι αμέσως έβαλε στα πόδια του τουρμπίνες.

Γύρισε ασθμαίνοντας στην παραλία, κουβαλώντας παραμάσχαλα ένα βιβλίο. Δυο λεπτά είχε λείψει όλα κι όλα, αλλά αυτά τα δυο λεπτά του είχαν φανεί αιώνας. Μέχρι να πάει ως το παρκαρισμένο του αυτοκίνητο, να το ξεκλειδώσει, ν’ ανοίξει το πορτμπαγκάζ, ν’ αρπάξει ένα από τα πέντε αντίτυπα του τελευταίου του βιβλίου που τα είχε για μια ώρα ανάγκης, να κλειδώσει το αυτοκίνητο –ή μήπως δεν το κλείδωσε;- και να επιστρέψει τρέχοντας σχεδόν στην παραλία, ήταν σίγουρος ότι η μελαχρινή την είχε κοπανήσει.
Και όντως την είχε κοπανήσει. Η γαλάζια σεζλόνγκ ήταν άδεια.
Όμως δεν πρόλαβε να απογοητευτεί. Την επόμενη στιγμή την είδε να κάθεται σ’ ένα από τα τραπεζάκια του παραλιακού σνακ μπαρ, κάτω από μια καταταλαιπωρημένη τέντα. Προφανώς είχε ξεροψηθεί για τα καλά τόση ώρα στον ήλιο, αποφάσισε να μετακομίσει σε τόπο σκιερό. Κατά τ’ άλλα, δεν είχε αλλάξει συνήθειες. Συνέχισε να ρουφάει το καφεκίτρινο υγρό και να διαβάζει τον Κοέλο.
Δεν έχασε άλλο χρόνο. Ο χρόνος ήταν πολύτιμος, δεν έπρεπε να τον αφήσει να κυλάει ανεκμετάλλευτος. Άλλωστε, η μετακόμιση από τη σεζλόνγκ στο σνακ μπαρ είναι συνήθως το πρώτο βήμα. Το δεύτερο είναι η αποχώρηση, μια και καλή. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, εξάλλου, η ώρα είχε περάσει. Κι έπρεπε να δράσει, εδώ και τώρα.
Άνοιξε βιαστικά το τσαντάκι του, πήρε ένα στιλό, κάθισε όπως όπως σε μια καρέκλα στην άκρη του σκαν μπαρ, ακούμπησε το βιβλίο στο τραπεζάκι, το άνοιξε στην πρώτη λευκή σελίδα κι άρχισε να γράφει:

Δε συνηθίζω να χαρίζω τα βιβλία μου σ’ αγνώστους –για την ακρίβεια, δεν το ’χω κάνει ποτέ ως τώρα- αλλά δεν μπόρεσα ν’ αντισταθώ στην ακαταμάχητη γοητεία σας. Και στην αναγνωστική σας προσήλωση –έστω και στον Κοέλο!
Ανεπανόρθωτα γοητευμένος
Νίκος Σιγάλας
ΥΓ: Το e-mail μου είναι παραδίπλα, στο «αυτί» του εξώφυλλου. Ανυπομονώ, λοιπόν, για τα σχόλιά σας –όχι για το συγγραφέα, για το βιβλίο!

Έκλεισε το βιβλίο και ξανάβαλε το στιλό στο τσαντάκι του.

Και τώρα…
Και τώρα τι;
Και τώρα…

Η μελαχρινή πιάνει το βιβλίο μου στα εξαίσια χέρια της και το περιεργάζεται με ολοφάνερη περιέργεια. Σίγουρα αναρωτιέται: «Μα πώς στο καλό βρέθηκε αυτό στα πράγματά μου;» Το γυρίζει μπρος πίσω. Εξώφυλλο, οπισθόφυλλο. Και πάλι εξώφυλλο. Το κρατάει με προσοχή, με δέος θαρρείς, λες και φοβάται μη διαλυθεί ανάμεσα στα λουλουδένια της δάχτυλα. Άντε, βρε παιδάκι μου, άνοιξέ το, δε θα σε δαγκώσει!
Με τα πολλά, το ανοίγει… Βλέπει την αφιέρωση. Αρχίζει και τη διαβάζει με ύφος έκπληκτο. Και την ξαναδιαβάζει. Έπειτα σηκώνει το κεφάλι. Το ξάφνιασμα είναι φανερό στα μαύρα της μάτια και στο μισάνοιχτο στόμα της. Αρχίζει και στριφογυρίζει το βλέμμα της, προσπαθώντας να εντοπίσει… να εντοπίσει…
Να εντοπίσει εμένα.
Τα μαύρα μάτια της καρφώνονται πάνω μου. Το μισάνοιχτο στόμα της κλείνει. Αλλά αμέσως ξανανοίγει. Το χαμόγελό της είναι γλυκό, γεμάτο υποσχέσεις. Ύστερα σηκώνεται, προχωράει με βήμα αργό προς το μέρος μου. Στέκεται από πάνω μου, μου κρύβει τον ήλιο, αλλά αυτό ποσώς με ενοχλεί, το χαμόγελό της είναι χίλιες φορές πιο λαμπρό από τον ήλιο, η φωνή της είναι… η φωνή της είναι… η φωνή της είναι απερίγραπτη, είναι…

«Τι θα πάρετε, κύριε;»
Η φωνή της είναι του σερβιτόρου, που διέκοψε βάναυσα τη φαντασίωσή του.
«Ε… χμ…ένα μιλκσέικ!»
«Γεύση;»
«Γεύση;»
«Τι γεύση;»
«Τι γεύση;»
«Τι γεύση θέλετε!»
«Α, ναι! Τι γεύση θέλουμε… Γεύση… γεύση ανανά!»
Ο σερβιτόρος τον κοίταξε περίεργα.
«Ανανά; Ανανά δεν έχουμε, πού να τον βρούμε;»
«Α, καλά. Φέρτε μου τότε ένα καραφάκι ούζο»
Ο σερβιτόρος τον κοίταξε ακόμα πιο περίεργα. Αυτός κοιτούσε αλλού. Κοιτούσε τη γυναίκα, που εξακολουθούσε να διαβάζει προσηλωμένη τον Κοέλο.
«Σκέτο ή με μεζέ;»
«Πώς είπατε;»
«Το ούζο, λέω! Σκέτο ή με μεζέ;»
«Σκέτο. Ή μάλλον όχι, καλύτερα με μεζέ»
«Τι μεζέ;»
«Παρακαλώ;»
«Κρεατικά ή θαλασσινά;»
«Θαλασσινά. Ή μάλλον όχι, κρεατικά καλύτερα. Ή μάλλον όχι, σκέτο».
«Σκέτο…»
«Ναι, σκέτο. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, πιάσε καλύτερα μια γρανίτα φράουλα».
Ο σερβιτόρος άρχισε ν’ απομακρύνεται μπουρινιασμένος, την ώρα που εκείνος μούντζωνε για άλλη μια φορά νοερά τον εαυτό του. Την ώρα που η ώρα περνούσε. Και δεν είχε κάνει ακόμα το δεύτερο βήμα, το κρίσιμο βήμα…Έπρεπε να βρει έναν τρόπο να της παραδώσει με τρόπο το βιβλίο. Ναι, αλλά ποιον; Είχε αφιερώσει κάμποση ώρα στο πρώτο μέρος του σχεδίου, μα δεν είχε δουλέψει καν στο μυαλό του τον τρόπο εφαρμογής του. Το μόνο που σκεφτόταν, που φαντασιωνόταν, ήταν το μετά…

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ... -από βδομάδα)

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Χέρια (Α΄ μέρος)

2007-12-03T12:28:00.000+02:00

Αποφάσισα να αντιγράψω, εν μέρει, την αγαπημένη μου φίλη Λεία Βιτάλη. Πριν από λίγο καιρό, ανέβασε στο μπλογκ της ένα διήγημα σε κάμποσες συνέχειες, αλλά χωρίς να γράψει το τέλος. Ζήτησε από τους αναγνώστες να το κάνουν.
Λοιπόν, το διήγημα το δικό μου είναι έτοιμο. Το έγραψα το καλοκαίρι, το διόρθωσα πρόσφατα και σκοπεύω να το βάλω "πιλότο" στην επόμενη δουλειά μου, με την οποία σκοπεύω ν' ασχοληθώ ενδελεχώς από το Μάη και μετά (αφού δηλαδή κυκλοφορήσουν πρώτα με το καλό τα δύο παιδικά βιβλία -ένα μυθιστόρημα και η ιστορία της εθνικής Ελλάδος).
Το διήγημα έχει τίτλο "Χέρια" και θα το δημοσιεύσω σε τρεις συνέχειες. Χωρίς ασφαλώς το τέλος, το οποίο θα ζητήσω από σας να γράψετε. Όχι βρε, δεν πρόκειται να κάνουμε διαγωνισμούς και τέτοια, έτσι, τζερτζελές να γίνεται!
Εξυπακούεται ότι όλες οι εκδοχές που θα μου στείλετε θα δημοσιευτούν. Και φυσικά, στο τέλος θα βάλω... και τη δική μου εκδοχή!
Λοιπόν, ιδού το πρώτο μέρος:

ΠΡΩΤΑ ΕΙΔΕ ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ. Κι ύστερα τη γυναίκα.
Το αεροπλάνο ήταν Καναντέρ, πυροσβεστικό. Η γυναίκα ήταν μελαχρινή, φωτιά σκέτη.
Λιγότερο από μια βδομάδα πριν, το Καναντέρ δε θα τον ανάγκαζε καν να σηκώσει τα μάτια από το βιβλίο που διάβαζε. Στην αρχή, βέβαια, όλη αυτή η φασαρία του χαλούσε το χουζούρι των διακοπών. Σύντομα όμως κατάντησε ρουτίνα, μια και το σκηνικό συνεχίστηκε για ένα πενθήμερο και βάλε. Και συνήθως τα Καναντέρ εμφανίζονταν δυο δυο, έκαναν βουτιά στη θάλασσα, σέρνονταν με την κοιλιά πάνω στα αφρισμένα κύματα, ύστερα ξανασηκώνονταν γεμάτα, για να ξαλαφρώσουν από το βάρος τους στο απέναντι φλεγόμενο βουνό. Κι έπειτα φτου κι απ’ την αρχή. Αλλά ύστερα από πέντε μέρες φωτιάς και λαύρας –που κόντεψε να κάψει και το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας- το είχε συνηθίσει πια το νταβαντούρι. Όχι απλώς δε σήκωνε τα μάτια, μα δεν άκουγε καν το βόμβο της μηχανής των αεροπλάνων.
Έλα όμως που είχε περάσει κοντά μια βδομάδα από τη μέρα που η φωτιά είχε σβήσει. Δεν έμεινε να κάψει και τίποτ’ άλλο, εδώ που τα λέμε. Τρακόσιες χιλιάδες στρέμματα είχαν γίνει στάχτη, το βουνό είχε μείνει καραφλό. Γι’ αυτό και παραξενεύτηκε εκείνη τη μέρα βλέποντας το Καναντέρ, σόλο αυτή τη φορά, δίχως το έτερόν του ήμισυ, να κάνει τη βουτιά του, να φορτώνει θαλασσινό νερό, να σηκώνεται ξανά στον αέρα και να…
Όχι, αυτή τη φορά δεν το είδε να παίρνει την κλασική δεξιά στροφή με κατεύθυνση το αντικρινό βουνό. Το είδε να παίρνει ύψος και να συνεχίζει ευθεία. Τα μάτια του το ακολούθησαν μέχρι που το αεροπλάνο έγινε ένα αχνό στίγμα, μια άνω τελεία στο χάος του ορίζοντα.
Το βλέμμα του άρχισε να χάνει ύψος, κατεβαίνοντας τεμπέλικα απ’ τον ουρανό στη γη, με στόχο να προσγειωθεί ξανά στις σελίδες του βιβλίου. Μόνο που δεν πρόλαβε. Ο Ρασκόλνικοβ θα μπορούσε να τον περιμένει λίγο ακόμα για να του κάνει παρέα την ώρα που ανέβαινε αγκομαχώντας τις σκάλες για να κάνει το διπλό φονικό. Αυτή που δε γινόταν να περιμένει ήταν η γυναίκα στη γαλάζια σεζλόνγκ.
Στην αρχή, το βλέμμα του κοκάλωσε. Έπειτα άρχισε να στριφογυρίζει ακατάπαυστα, σαν μέλισσα που δεν ξέρει ποιο λουλούδι να πρωτοδιαλέξει. Και όντως δεν ήξερε τι να πρωτοδιαλέξει. Αυτή δεν ήταν γυναίκα… Δεν ήταν καν λουλούδι, ήταν αληθινός κήπος, περιβόλι ολόκληρο…
Απόρησε με τον εαυτό του που δεν την είχε προσέξει νωρίτερα. Αλλά τον είχε παρασύρει, βλέπεις, ο Ντοστογέβσκι, του είχαν μαγκώσει το νου ο Ρασκόλνικοβ, η Ναστάσια, ο Πετρόβιτς, η Σόνια… Ναι, καλά, δικαιολογίες! Λες και διάβαζε το «Έγκλημα και Τιμωρία» για πρώτη φορά … Απλώς το κεφάλι του ήταν ακόμα καζάνι από τον τελευταίο καυγά με τη γυναίκα του. Έξαλλο τον είχε κάνει, για πολλοστή φορά, τον είχε αναγκάσει να βροντήξει πίσω του την πόρτα, να μπει στο αυτοκίνητο και να φύγει μόνος του για την παραλία. Κι εκείνη, ας ερχόταν τώρα με τα πόδια! Που δε θα ’ρχόταν, δηλαδή, με τίποτα δε θα ’ρχόταν.
Δε θα ’ρχόταν… Μόλις τώρα το συνειδητοποίησε. Για τις επόμενες τρεις τέσσερις ώρες, θα ήταν τελείως μόνος του! Δε θα είχε πάνω απ’ το κεφάλι του τη μόνιμη μουρμούρα της γυναίκας του και τις ατέλειωτες απορίες του εξάχρονου μοναχογιού του. Επομένως…
Επομένως είχε όλο το χρόνο μπροστά του για να καταστρώσει το σχέδιό του! Ένα σχέδιο που πριν από λίγες στιγμές μόλις είχε αρχίσει να γεννιέται στο νου του: να πιάσει κουβέντα στη μελαχρινή.
Την παρατήρησε πίσω από τα Ρέινμπαν –ότι ακριβώς έκανε δηλαδή τα τελευταία πέντε λεπτά. Εκείνη λιαζόταν πέντ’ έξι μέτρα μακριά του, ξαπλωμένη μπρούμυτα, με τους αγκώνες ακουμπισμένους στη σεζλόνγκ, αδιαφορώντας για τα λάγνα αντρικά βλέμματα. Ήταν ένα πλάσμα απ’ αυτά που σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι ο δημιουργός πρέπει να ’χε κατεβάσει τίποτα ουζάκια τη στιγμή που το σχεδίαζε και ήταν στο τσακίρ κέφι. Και σε λάγνα διάθεση.
Παρατήρησε προσεκτικά τα χέρια της, για νιοστή φορά. Τα γυναικεία χέρια, εξάλλου, ήταν το αδύνατο σημείο του, το μοναδικό του φετίχ. Και παράλληλα το απόλυτο, το αδιαπραγμάτευτο φετίχ. Άπαξ κι έκρινε πως μια γυναίκα δεν έχει ωραία χέρια, δε θα της έριχνε δεύτερη ματιά. Αλλά η μελαχρινή διέθετε τα ωραιότερα ίσως χέρια που είχε διακρίνει ποτέ σε γυναίκα. Χέρια μακριά, χέρια άχνουδα, χέρια μεταξένια, χέρια που κατέληγαν σε δάχτυλα λεπτά, δάχτυλα λεία, δάχτυλα πιανίστριας. Δάχτυλα που δε φορούσαν βέρα… Αλλά αυτό δεν είχε και καμιά σημασία, άλλωστε ούτε ο ίδιος φορούσε βέρα, την έβγαζε κάθε φορά που την κοπανούσε ασυνόδευτος από το σπίτι.
Την επιθεώρησε ξανά, ολόκληρη αυτή τη φορά. Το μαλλί της ήταν κατάμαυρο, κορακί, με αραιές αφέλειες να κατεβαίνουν στο μέτωπο. Τα μάτια της τεράστια, μαύρα, κατράμι σκέτο. Τα χείλια της ούτε λεπτά ούτε παχιά, απλώς τέλεια, στις ιδανικές αναλογίες, μόνο που μπλάβιζαν λίγο -από τις πολλές βουτιές, προφανώς. Όλα αυτά συνέθεταν ένα προσωπάκι αψεγάδιαστο, ψεύτικο θαρρείς, λες κι είχε πάρει σάρκα και οστά από αρχαία αιγυπτιακή τοιχογραφία. Η απόλυτη αντρική φαντασίωση για την Κλεοπάτρα! Άσε δε από κορμί. Πόδια ατέλειωτα, γλουτοί σφιχτοί, δέρμα μπρούτζινο και στήθος… Σίγουρα το πιο ακαταμάχητο κομμάτι της αναλογίας της –αν εξαιρούσε τα χέρια. Το πάνω μέρος του μαύρου της μπικίνι δεν έκρυβε και πολλά πράγματα. Κι αυτό το μικρό κομματάκι σάρκας που το έκρυβε ο ήλιος κατέβαλλε συνεχώς φιλότιμες προσπάθειες ώστε να απαλλαχθεί από την αισχρή καταπίεση του μικροσκοπικού μαγιό, να απελευθερωθεί, να ξεπεταχτεί…
Να το! Να το πετιέται!
Αλλά δεν πετάχτηκε. Άλλη μια φαντασίωσή του έλαβε τέλος, τη στιγμή που η μελαχρινή, σαν να είχε αντιληφθεί τις καλπάζουσες διεργασίες του μυαλού του, αποφάσισε να πάψει να στηρίζεται στους αγκώνες και να αποθέσει πάνω στη σεζλόνγκ το αβάσταχτο βάρος που κουβαλούσε στο στέρνο. Όχι, δηλαδή, ότι η καινούρια στάση της τον χαλούσε. Γενικά, δεν τον χαλούσε τίποτ’ απολύτως πάνω σ’ αυτή τη γυναίκα. Δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια από πάνω της, έπρεπε να βρει τρόπο να της πιάσει κουβέντα, έπρεπε οπωσδήποτε να της μιλήσει, πάση θυσία!
Ναι, να της πιάσει κουβέντα… Μια κουβέντα είναι. Να της πιάσει κουβέντα και να τις πει τι; Κόντευε να συμπληρωθεί δεκαετία από την τελευταία φορά που είχε μιλήσει σε άγνωστη γυναίκα. Εμ, βέβαια, όλη μέρα –κι όλη νύχτα πολλές φορές- σκυμμένος πάνω από ένα λάπτοπ, λογικό ήταν να σκουριάσει. Και ο γάμος του τον είχε αποτελειώσει, μια και καλή. Όχι, βέβαια, ότι ήταν υπόδειγμα συζύγου, σιγά μην ήταν, κάθε που έβρισκε την ευκαιρία τσιλιμπούρδιζε, και με το παραπάνω. Μόνο που οι περιστασιακές ερωτικές παρτενέρ του όλα αυτά τα χρόνια ήταν είτε θαυμάστριες είτε πουτάνες. Και η μελαχρινή δεν ήταν θαυμάστρια΄ ούτε πουτάνα. Ή μήπως ήταν;
Μπα, αποκλείεται. Η γυναίκα ήταν μια χαρά γυναίκα, δεν υπήρχε περίπτωση να έκανε βίζιτες. Είχε, βέβαια, κάτι το πουτανίστικο πάνω της, αλλά ποια γυναίκα δεν έχει; Όσο για την πιθανότητα να ήταν θαυμάστριά του, ούτε μία στο εκατομμύριο. Ακόμα και να ήταν, όμως, σιγά μην τον αναγνώριζε έτσι όπως ήταν μεταμφιεσμένος σε παραθεριστή της συμφοράς. Με το χαβανέζικο μαγιό, που έκρυβε κάπως τα ψωμάκια, με τα σκούρα Ρέινμπαν γυαλιά, που έκρυβαν τους μαύρους κύκλους κάτω απ’ τα καστανά του μάτια, και με το κασκετάκι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που έκρυβε τους γκρίζους κροτάφους στα άλλοτε μαύρα του μυαλά, ούτε που ξεχώριζε από το μπούγιο των λουομένων. Εξάλλου, δε διέθετε δα και την πιο διάσημη φάτσα, απλώς τα δυο τελευταία του βιβλία είχαν μείνει για δυο τρεις μήνες στις λίστες των μπεστ σέλλερς, σιγά τα ωά! Και η μελαχρινή, ήταν φανερό, δεν ήταν ο τύπος που διαβάζει -ούτε καν στην παραλία. Τόση ώρα μονάχη της και δεν είχε ανοίξει βιβλίο –ούτε καν περιοδικό.
Οπότε, το ερώτημα που τον τυραννούσε γινόταν ολοένα και πιο βασανιστικό: Πώς διάολο θα της μιλούσε; Τι σκατά θα της έλεγε;
Ορίστε! Σαράντα δύο χρονών γομάρι, κοτζάμ συγγραφέας, κοτζάμ ευπώλητος συγγραφέας, και δεν μπορούσε να βρει έναν έξυπνο τρόπο να μιλήσει σε μια γυναίκα… Αλλά και πότε έβρισκε για να βρει τώρα;
Με το φίλο του το Γιάννη την κουβέντιαζαν συχνά αυτή την ατολμία. Όχι μόνο τη δική του, αλλά και του Γιάννη. Ούτε εκείνος ήταν καλύτερος, ίσα ίσα, ήταν δέκα φορές χειρότερος. Χέστης, κανονικός. Ακόμα κι αν τύχαινε να βρεθούν οι δυο τους στην παραλία και να πιάσουν κουβέντα με καμιά γυναικοπαρέα, ο Γιάννης άλλαζε χίλια χρώματα. Κι έστριβε συνέχεια το λαιμό του δεξιά κι αριστερά, μπας κι εμφανιστεί από καμιά μεριά η γυναίκα του. Τη φοβόταν τη γυναίκα του, την έτρεμε. Αλλά στο μιλητό, βέβαια, ήταν άσος. Αερογαμίκουλας. Πώς τις αποκαλούσε, αλήθεια, τις γκόμενες που του έτερπαν το μάτι; Α, ναι: «Σέντρε μπακ».
«Τις προάλλες» του είχε πει τις προάλλες «είδα ένα γκομενάκι άλλο πράμα! Περπάταγε, μιλάμε, στην παραλία κι η αμμουδιά είχε σκιστεί στα δύο από τη λάβα που αμόλαγε προς πάσα κατεύθυνση!»
«Σέντερ μπακ, δηλαδή, κανονικό, έτσι;»
«Όχι σέντερ μπακ! Σέντρε μπακ! Μάθε να το λες σωστά. Σέντρε μπακ, με τα όλα του. Άσε που μου ’ριξε ένα βλέφαρο και μ’ έκανε κομμάτια!».
«Και πού ήμουν εγώ;»
«Πού να ήσουν εσύ, ρε μαλάκα; Ρωτάς κιόλας; Στην κοσμάρα σου. Χωμένος στο βιβλίο σου, πού θες να ’σαι!»
«Ναι, ενώ εσύ, ρε Γιαννάκη, που δεν ήσουν στην κοσμάρα σου, τι έκανες; Τι έκανες όταν σου ’ριξε το βλέφαρο η γκόμενα;».
«Τι θες να κάνω, ρε; Αφού η γυναίκα μου ήταν παραδίπλα και με κάρφωνε».
«Ενώ αν δεν ήταν η γυναίκα σου, ε;…»
«Υπονοείς κάτι;».
«Όχι, μωρέ, τι να υπονοώ… Και δε μου λες, καλό το σέντερ μπακ;»
«Σέντρε μπακ, είπαμε!»
Σέντρε μπακ…
Τι θα ’λεγε, αλήθεια, ο φίλος του ο Γιάννης έτσι κι έβλεπε το σέντρε μπακ που ’χε τούτη τη στιγμή αντίκρυ του;
Μα, για στάσου, πώς διάολο του ’ρθε τώρα και θυμήθηκε το Γιάννη; Υποτίθεται ότι είχε να καταστρώσει ένα σχέδιο, οπότε χρειαζόταν να εγκαλεί όσο το δυνατόν θετικότερες σκέψεις. Και η σκέψη του Γιώργου ήταν η επιτομή της αρνητικότητας, στην τρέχουσα περίσταση. Άσε που καθυστερούσε΄ καθυστερούσε απελπιστικά. Ποιος ξέρει αν η μελαχρινή δε σηκωνόταν να φύγει από στιγμή σε στιγμή;
Δεν πρόφτασε να το σκεφτεί κι αμέσως την είδε να σηκώνεται και να φοράει το παρεό της. Άφησε να του ξεφύγει ένα υπογλώσσιο βρισίδι και μούντζωσε νοερά τον εαυτό του. «Μα αφού σου είπα, ρε μάπα, θετικές σκέψεις, θετικές, όχι αρνητικές, τον αντίχριστό σου μέσα!» μουρμούρισε.
Πάνω που το μυαλό του άρχισε να δουλεύει με πυρετώδη πανικό, προσπαθώντας να καταστρώσει ένα αξιολύπητο σχέδιο της τελευταίας στιγμής, είδε τη γυναίκα να εγκαταλείπει τα πράγματά της στην αμμουδιά και να κατευθύνεται με βήμα προκλητικά νωχελικό στο παραθαλάσσιο σνακ μπαρ. Ανάσανε μ’ ανακούφιση. «Για κατούρημα πάει» σκέφτηκε.
Δεν πήγε για κατούρημα. Πρώτον επειδή την είδε να επιστρέφει ένα λεπτό αργότερα. Και μια γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της χρειάζεται τουλάχιστον ένα γεμάτο πεντάλεπτο στην τουαλέτα. Άσε που σε καμιά τουαλέτα δε σερβίρουν φραπέ. Ή φρέντο. Ή ό,τι διάολο κι αν ήταν αυτό το καφεκίτρινο υγρό που αργοέλιωνε μέσα σ’ ένα τεράστιο κολονάτο ποτήρι, φιλοτεχνημένο με καλαμάκια, σημαιούλες, γιρλάντες και ένα σωρό ακόμα μπιχλιμπίδια.
(Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ - Σε καναδυο τρεις μέρες, τέσσερις, μπορεί και πέντε...)

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Ο ασυμβίβαστος dr. House

2007-11-23T12:34:00.000+02:00

Τα λέγαμε και πέρσι για το κόλλημα με τις αμερικανικές σειρές (λεπτομέρειες μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ).

Φέτος έχω πάθει ζημιά με μια ακόμα σειρά. Δεν είναι καινούρια -παίζεται η 4η σεζόν φέτος-, αλλά εγώ δυστυχώς φέτος την ανακάλυψα.

Και λέω δυστυχώς, γιατί, βλέποντας δυο τρία από τα φετινά επεισόδια, υποχρεώθηκα να ξαμοληθώ στον παγκόσμιο ιστό και να κατεβάσω και τις τρεις προηγούμενες σεζόν... Οπότε, αν βάλεις και τα συγγραφικά - δημοσιογραφικά, καταλαβαίνετε γιατί έχω ψιλοχαθεί από προσώπου μπλογκ.

Το House M.D. είναι μια σειρά προσωποκεντρική. Την παράσταση κλέβει ο εκπληκτικός Hugh Laurie, ο οποίος υποδύεται ένα σακάτη, αντικονφορμιστή, αντικοινωνικό, μοναχικό και γενικά εκκεντρικό γιατρό, ο οποίος χρησιμοποιεί χίλια δυο αντισυμβατικά - αντιδεοντολογικά (;) μέσα για να να διαγνώσει τις πιο σπάνιες ασθένεις.

Δεν έχει καμιά σχέση με τις υπόλοιπες ιατρικές σειρές. Δείτε έστω και ένα επεισόδιο και θα με θυμηθείτε (το ότι θα... κολλήσετε, είναι αυτονόητο!).

ΥΓ. Υπότιτλους (πιστέψτε με, θα τους χρειαστείτε -όσο καλά αγγλικά κι αν ξέρετε...) μπορείτε να βρείτε στο εξαιρετικό σάιτ Greektvsubs. Τα παιδιά εκεί κάνουν καταπληκτική δουλειά (τύφλα να 'χουν οι επαγγελματίες)

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Οι άνθρωποι είναι μπαγλαμάδες ολκής...

2007-11-12T12:53:00.000+02:00

Θυμάστε τι λέγαμε πέσρι για τα Μαθηματικά - Παθηματικά της δευτέρας Δημοτικού;
Ε, λοιπόν, τα μαθηματικά (που δεν είναι βέβαια μαθηματικά, αριθμητική είναι, υπάρχει τεράστια διαφορά, δε χρειάζεται να τα ξαναλέμε) της τρίτης δημοτικού αποδεικνύουν ότι οι άνθρωποι είναι γελοίοι...
Το διαπίστωσα απ' την πρώτη στιγμή που έφερε η κόρη μου τα βιβλία σπίτι, αλλά έκανα υπομονή λίγο καιρό για να το διαπιστώσω και στην πράξη.
Ενώ, λοιπόν, η περσινή ύλη ήταν για εκκολαπτόμενους Αϊνστάιν, η φετινή είναι για... πλάκα! Τα παιδιά δεν κάνουν τίποτ' άλλο παρά επαναλήψεις, ουσιαστικά, της περσινής ύλης και μάλιστα με πολύ πιο απλό τρόπο.
Όχι, και φυσικά δεν έχω παράπονο από τη φετινή ύλη. Είναι ακριβώς η ύλη που απευθύνεται στην ηλικία των οχτώ ετών.
Αυτό που είναι αδιανόητο, εξωφρενικό, είναι το γεγονός ότι η ύλη ακολουθεί... αντιστρόφως ανάλογη πορεία από τη φυσιολογική! Πρώτα βγάζουν την πίστη των παιδιών, προσπαθώντας να τους δώσουν να κατανοήσουν τα ακατανόητα, κι έπειτα τους επαναφέρουν στη φυσιολογική ροή των πραγμάτων...
Αν αυτό δεν είναι απόδειξη ότι οι "σοφοί - πεφωτισμένοι" (ανευθυνο)υπεύθυνοι της σχολικής ύλης είναι μπαγλαμάδες ολκής, τότε ποια είναι;...

Αν δε θυμάστε τι έγραφα σχετικά την περασμένη περίοδο ή επισκέπτεστε για πρώτη φορά το μπλογκ, διαβάστε και αυτά:

* ET(s) go home!
* Αϊ σιχτίρ, πια, κύριοι "σοφοί - πεφωτισμένοι"!
* Οι φωστήρες ανακάλυψαν το... τρίευρο!
* Άσχετοι, αλαζόνες, χαραμοφάηδες και (πάνω απ' όλα) ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ!

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Βράβευση...

2007-11-01T13:11:00.000+02:00

Eίναι, το δίχως άλλο, μεγάλη τιμή για ένα συγγραφέα να βραβεύεται απ' οποιονδήποτε φορέα. Πολύ δε περισσότερο όταν βραβεύεται από τους ίδιους τους συναδέλφους του. Όχι τους συγγραφείς΄ τους αθλητικούς συντάκτες.

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, η δουλειά μου παραμένει αθλητικός συντάκτης. Η συγγραφή, η λογοτεχνία, είναι το χόμπι μου (αν περίμενα να βγάλω λεφτά από κει, θα ήμουν η επιτομή της ουτοπίας...).

Ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά τον ΠΣΑΤ για τούτη τη μεγάλη τιμή. Και είναι για μένα ακόμα μεγαλύτερη τιμή επειδή η βράβευση ήταν η δεύτερη μέσα σε διάστημα δυό χρόνων. Και ακόμα περισσότερο: δεν ήταν για κάποιο ρεπορτάζ, παρά για την ενασχόλησή μου με τη λογοτεχνία.

Συνάδελφοι, ευχαριστώ από καρδιάς! :)

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Φασούλας, ο πολυσυλλεκτικός (!)

2007-10-22T12:41:00.000+03:00

Δεν τον έβαλα εγώ τον τίτλο. Η Ελένη Γκίκα τον έβαλε, στο "Έθνος" της προπερασμένης Κυριακής, όπου παρουσίασε το μπλογκ μου. Για τη ακρίβεια, δεν το παρουσίασε εκείνη, εγώ το παρουσίασα, αφού δικά μου είναι τα λόγια. Εκείνη απλώς έκατσε και τα 'γραψε. Και γι΄αυτό την ευχαριστώ από καρδιάς...

"Τον συναντάμε στη διεύθυνση http://fasoulas.blogspot.com/ Ο Χρήστος Φασούλας είναι δημοσιογράφος (αθλητικογράφος συγκεκριμένα) και συγγραφέας (έχει γράψει δύο μυθιστορήματα, «Ο έρωτας δεν κάνει για πιλότος», «Με λένε Μοίρα» και αθλητικά βιβλία για παιδιά). Στο γιατί άνοιξε μπλογκ και στη θεματολογία του, μας απαντά ο ίδιος:
«Γιατί άνοιξες μπλογκ, σου λέει ο άλλος... Ελα ντε... Γιατί; Κοντά έναν χρόνο μετά το πρώτο μου ποστ, ακόμα δεν μπορώ να δώσω ικανοποιητική απάντηση. Που να ικανοποιεί εμένα, δηλαδή, κατά κύριο λόγο.
Η αλήθεια είναι ότι το σκέφτηκα πολύ προτού το αποφασίσω. Και όταν το αποφάσισα, δεν είχα χρόνο για να το κάνω πράξη. Θα με ρωτήσετε, βέβαια, αν τώρα έχω χρόνο. Οχι ακριβώς, αλλά θα προσπαθώ να ξεκλέβω λίγο από δω και λίγο από κει. Για να τα λέμε γύρω από τα τυχόν κοινά ενδιαφέροντά μας, άγνωστε/η -και επομένως γοητευτικέ/ή- φίλε/η του Διαδικτύου. Γύρω από το βιβλίο, τον κινηματογράφο, τα στραβά κι ανάποδα των media, τα λογικά και παράλογα της καθημερινότητάς μας και, φυσικά, το ποδόσφαιρο!».
Αυτά έγραφα, τότε. Τον Ιούλιο του 2006, στο παρθενικό μου ποστ. Από τότε, βέβαια, το νερό μπήκε στ αυλάκι. Κι εγώ... στο λούκι! Αλλά, αν μη τι άλλο, τις υποσχέσεις που είχα δώσει τότε στους πρώτους επισκέπτες του μπλογκ προσπάθησα να τις τηρήσω. Κι έτσι, η θεματική του μπλογκ μου είναι πολυσυλλεκτική.
Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι αυτός που με παρακίνησε ν ανοίξω το μπλογκ είναι ένας... πασίγνωστος άγνωστος! Πασίγνωστος στον χώρο των λεγόμενων βιβλιοφιλικών μπλογκ, αλλά... αγνώστου ταυτότητος! Πρόκειται για τον Readers Diggest (που μπορείτε να τον βρείτε στη διεύθυνση http://diavazo.blogspot.com/), τον οποίο ενόχλησα (με e-mail, εξυπακούεται, προσωπικώς δεν έχουμε μιλήσει ποτέ) πέρσι την άνοιξη, προκειμένου να τον ευχαριστήσω για τα κολακευτικά του σχόλια που είχε «ανεβάσει» στο μπλογκ του σχετικά με το πρώτο μου βιβλίο.
Τότε ουσιαστικά ανακάλυψα κι εγώ τι εστί μπλογκ. Κι όταν του εξέφρασα τους -ποικίλους- δισταγμούς μου για το αν πρέπει να «μπλογκάρω» κι εγώ, μου τους διέλυσε αυτοστιγμεί! Και τον ευχαριστώ δημόσια γι αυτό. Τελευταία έχω ξεκινήσει ένας είδος καμπάνιας, με αντικείμενο τα νέα «εξεζητημένα» σχολικά βιβλία (όχι, με το περιβόητο βιβλίο Ιστορίας της κυρίας Ρεπούση δεν ασχολούμαι).
Παίρνοντας αφορμή από το βιβλίο Μαθηματικών («Παθηματικών» το αποκαλώ...) της Β' δημοτικού, στην οποία φοιτά η κόρη μου Ελισάβετ, έχω ανεβάσει μια σειρά από -επιθετικά μεν, χιουμοριστικά δε- ποστ, με φωτογραφίες και παραδείγματα από την ύλη του συγκεκριμένου «βιβλίου». Και από τη νέα σεζόν, έχω σκοπό να κορυφώσω την καμπάνια, με συγκεκριμένες -ατομικές και ομαδικές- ενέργειες που έχω κατά νου.
Οσο για το ποδόσφαιρο... Α, ευκαιρία να αυτοσυστηθώ κιόλας - κάτι που όφειλα να το έχω κάνει ήδη! Είμαι δημοσιογράφος και -νεότευκτος- συγγραφέας. Το ιδίωμα του γραπτού μου λόγου -λένε ότι- είναι το χιούμορ. Και αυτό προσπαθώ να περνάω και μέσα από το μπλογκ. Και... Αλλά κάτι έλεγα πριν... Α, για το ποδόσφαιρο. Το οποίο είναι μία από τις μεγάλες μου αγάπες, αλλά όχι και η μοναδική. Λατρεύω εξίσου τον κινηματογράφο, το κολύμπι και τη λογοτεχνία, ελληνική και παγκόσμια. Αλλωστε, λογοτεχνικό ήταν το πρώτο συγγραφικό μου βήμα, το ίδιο και το δεύτερο. Υπάρχουν, βέβαια, και τα αθλητικά, όμως δεν φιλοξενούμαι εδώ για να μιλήσω για τα βιβλία μου, παρά μόνο για το μπλογκ (αν επιμένετε σώνει και καλά να μάθετε περισσότερες λεπτομέρειες, θα τις βρείτε στο σάιτ http://www.fasoulasonline.com/ ).
Οπως διαπιστώνετε, δηλαδή, έχω... διαδικτυωθεί για τα καλά. Αλλά η μεγάλη μου αγάπη είναι το μπλογκ. Μία ακόμα μεγάλη μου αγάπη, για την ακρίβεια. Να δούμε πού διάολο θα τις χωρέσω όλες...»".

ΥΓ (δικό μου): Σχόλια, ασφαλώς, δε χωράνε σε τούτο δω το ποστ, έτσι δεν είναι;

Τραγ(ελαφ)ική η κατάσταση στα σχολεία...

2007-10-16T12:45:00.000+03:00

Α, ώστε από τότε καθόντουσαν καταγής...

Κρατιέμαι εδώ και μέρες για να μην αρχίσω να γκρινιάζω.
Τελικά δεν άντεξα.
Η κατάσταση στα σχολεία, ένα μήνα μετά την έναρξή τους, είναι ΤΡΑΓ(ΕΛΑΦ)ΙΚΗ...
Οι δάσκαλοι είναι ελάχιστοι.
(Κι αν τύχει κι αρρωστήσει κάποιος, εφαρμόζουν την... εξαιρετική μέθοδο της "συνδιδασκαλίας". Ήτοι, στοιβάζουν όλα τα παιδιά και των δύο τμημάτων μιας τάξης σε μια αίθουσα, λες κι είναι μοσχάρια και τα πάνε στο σφαγείο! Και, εξυπακούεται, καρέκλες επιπλέον δεν υπάρχουν, τα περισσότερα κάθονται στο πάτωμα...).
Οι ελλείψεις σε βιβλία είναι ακόμα τεράστιες.
Το υπουργείο πιέζει τους διευθυντές να βγάλουν μια απίστευτα ογκώδη ύλη, ειδικά στις μικρές τάξεις.
Και ένα σωρό ακόμα -δεν έχω όρεξη ούτε χρόνο να μακρυγορήσω.
Κι όλα αυτά τα πληρώνουν τα παιδιά...
Το προ καιρού "Πού 'σαι Γιαννάκου" δεν το είχα πει τυχαία.
Το 'βλεπα να 'ρχεται...
Όχι, βέβαια, πως μου 'χει λείψει η Μαριέτα (Χριστός κι Απόστολος!).
Απλώς το ποστ είχε μια κάποια συμβολική έννοια.
Τα πρόσωπα αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν.
Τα ίδια και -μη- χειρότερα...

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Εκατό...

2007-10-02T13:08:00.000+03:00

Κάποτε στο μπάσκετ φωνάζαμε "Εκατό, εκατό, κατοστάρα, εκατό..."
Αυτό μου 'ρθε στο μυαλό σήμερα, με το που διαπίστωσα πως το ποστ αυτό είναι το εκατοστό από καταβολής τούτου δω του μπλογκ.
Kρατάει κοντά δεκαπέντε μήνες τώρα αυτή η ιστορία. Διάστημα στη διάρκεια του οποίου γνώρισα πολλούς αξιόλογους ανθρώπους. Κι έκανα κάμποσους κανούριους φίλους. Περισσότερους απ' όσους φανταζόμουν, είναι αλήθεια, όταν -τον Ιούλιο του '06- αποφάσιζα κι εγώ να χωθώ στον ολότελα άγνωστο για μένα ως τα τότε κόσμο των μπλόγκερ...
Συχωρέστε με που τελευταία δεν είμαι και τόσο συχνά κοντά σας -σωματικώς τε και διαδικτυακώς. Δυσκολίες προσραμογής γαρ, μια και για πρώτη φορά έμεινα κοντά τρεις μήνες μακριά απ' το χάος της Αθήνας.
Άσε που κι ο χρόνος μου πια είναι σαφώς πιο περιορισμένος. Πέρα απ' τη δουλειά στην εφημερίδα, έχω υπογράψει συμβόλαιο για δυο βιβλία που θα κυκλοφορήσουν σχεδόν ταυτόχρονα, την άνοιξη του 2008. Το ένα (το παιδικό μυθιστόρημα) ναι μεν το τελείωσα, αλλά αρχίζει όπου να 'ναι η επιμέλεια. Το άλλο (η ιστορία της Εθνικής Ελλάδος, γραμμένη επίσης για παιδιά) θα πρέπει να το παραδώσω στο τέλος του χρόνου.
Γενικά, εξάλλου, είμαι ψιλοχαμένος τον τελευταία καιρό. Και μέχρι να χαλάσει ο καιρός, θα συνεχίσω να βρίσκομαι με το ένα πόδι Αθήνα και με το άλλο στο Λόγγο. Όταν αποφασίσω να τα... συμμαζέψω και τα δυο, θα τα λέμε πιο συχνά, το δίχως άλλο!

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Πού 'σαι, Μαριέτα (δις) ...

2007-09-26T14:51:00.001+03:00

Σαν ν' αρχίζει και μου λείπει...

Βρε, μπας κι αρχίζω να τα χάνω;...

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/

Ο ένας... διαγνώνειo άλλος θα... παράξει έργο!

2007-09-18T14:44:00.000+03:00

Τι άκουσαν τ' αυτιά μου τις τελευταίες μέρες...
Είχαμε, βλέπεις, μαζί Ευρωμπάσκετ κι εκλογές.
Όπλισαν, δηλαδή, τα μάγκνουμ τους οι κατ΄εξοχήν δολοφόνοι της ελληνικής γλώσσας: δημοσιογράφοι και πολιτικοί.
Ο ένας -που κάθε τόσο... φρονεί, ο άφρων...- είπε ότι... διαγνώνει μια στροφή της άμυνας μαν του μαν σε άμυνα ζώνης!
Και ο άλλος απαίτησε από τη νέα κυβέρνηση να... παράξει έργο!
Κι αυτά είναι απλώς ενδεικτικά (τα πιο "χοντρά", δηλαδή) της βάρβαρης ασχετοσύνης αυτών που μας κυβερνάνε κι αυτών που μας ενημερώνουν...
Και μη χειρότερα...

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com

Eκλογές;...

2007-09-12T11:17:00.000+03:00

...Όχι, ευχαριστώ!

ΥΓ. Άνοιξαν και τα σχολεία. Οπότε, θα έχουμε υλικό μπόλικο στη συνέχεια. Προς το παρόν και ως το τέλος του Σεπτέμβρη θα είμαι με το ένα πόδι Αθήνα και μα το άλλο Λόγγο. Ήρθα χτες, φεύγω αύριο. Και τα ξαναγυρίζω Δευτέρα. Να περάσει πρώτα το χτικιό της Κυριακής...

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com

Χέρια

2007-08-24T11:22:00.000+03:00

Σκόπευα, μετά την ολοκλήρωση του παιδικού μυθιστορήματος -την εισαγωγή του οποίου έχω ανεβάσει σ' ένα από τα προηγούμενα ποστ- να ξαναπιάσω την ιστορία του ιδιοφυούς πιτσιρικά που την έχω μισοτελειωμένη (όσοι είστε τακτικοί αναγνώστες τουμπλογκ, πιθανόν να έχετε διαβάσει προ καιρού τα πρώτα κεφάλαια). Το παιδικό το 'χω τελειώσει προ πολλού, μα αλλιώς τα υπολογίζεις καμιά φορά κι αλλιώς σου 'ρχονται. Από αλλού περιμένεις την έμπνευση, από αλλού σου παρουσιάζεται. Έτσι, αντί ν' ασχοληθώ με το επόμενο μυθιστόρημα, έκατσα και σκάρωσα ένα διήγημα. Αυτό μου 'ρθε, αυτό έγραψα. Το 'χα εξάλλου στα κατάστιχα το σχέδιο για τη μεθεπόμενη δουλειά μου: μιαντουζίνα διηγήματα υπό το γενικό τίτλο "Χέρια". Ξαφνικά, λοιπόν, μου 'ρθε κατακούτελα η ιδέα για το πιλοτικό αφήγημα αυτής της σειράς διηγημάτων. Και το' γραψα μέσα σε πεντ' έξι μέρες. Σκοπεύω να το ανεβάσω σύνομα σε ποστ, αλλά όχι ακόμα. Γύρω στις 10 του Σεπτέμβρη, υπολογίζω. Όταν επιστρέψω Αθήνα.

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com

Γεια σου, συνοδοιπόρε!

2007-08-14T10:55:00.000+03:00

Έτσι, από περιέργεια...

Ανέβασα ένα ποστ παραμονές δεκαπενταύγουστου απλώς για να τσεκάρω την επισκεψιμότητα. Και τα σχόλια.
Για να δω πόσοι ακόμα… βαρεμένοι υπάρχουν (εκτός από μένα) που σερφάρουν –και μπλογκάρουν- μέρες που είναι…
Γεια σου, λοιπόν, αγαπητέ… συνοδοιπόρε!

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com)

Αυγουστιάτικα...

2007-08-02T11:22:00.000+03:00

Σκυλοβαριέμαι…

…ν’ ασχοληθώ με το μπλογκ…
Ό,τι και να γράψω, εξάλλου, στο βρόντο θα πάει.
Ποιος θα το διαβάσει αυγουστιάτικα;
Σκεφτόμουν να γράψω για ορισμένα βιβλία που μου άρεσαν, αλλά ποιος ο λόγος;
Χαράμι θα πάνε.
Τ’ αφήνω για το Σεπτέμβρη, μια και καλή.
Όχι, δε σας δίνω ραντεβού το Σεπτέμβριο.
Δε σκοπεύω δα να το παρατήσω και τελείως το μπλογκ ως τότε.
Θα λέω εκεί καμιά μαλακία πού και πού για να περνάει η ώρα.
Όποτε δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω.
Αλλά, δόξα τω θεώ, είναι ελάχιστες αυτές οι στιγμές.
Οι στιγμές δηλαδή που δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω και λέω διαδικτυακές μαλακίες.
Όπως αυτή εδώ η στιγμή, λόγου χάρη.
Που παρατράβηξε, τώρα που το σκέφτομαι.
Ώρα για μπάνιο.
Κι όποτε μου τη βαρέσει, τα ξαναλέμε…

ΥΓ: Όσο για το προηγούμενο ποστ, που ύστερα από 24 ώρες αποσύρθηκε άπαξ διά παντός, είπαμε, λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα…

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

Η εκδίκηση της Μοίραςείναι ένα πιάτοπου σερβίρεται καμμένο...

2007-07-23T12:03:00.000+03:00

Τι είν' αυτό τώρα; Η εκδίκηση της Μοίρας; Κι αν ήθελε να εκδικηθεί εμένα που της κακοφέρθηκα, όλοι οι άλλοι τι της φταίγανε;...

Κατά διαβολική -για να μην πω μοιραία...- σύμπτωση, και οι δύο έως τώρα παρουσιάσεις της "Μοίρας" έγιναν μέσα σε καμίνια΄ ίσως και... κυριολεκτικά, κατά μία έννοια. Την πρώτη φορά, στις 28 Ιουνίου στον "Ελευθερουδάκη" της Σταδίου, είχε 43 υπό σκιά και καιγόταν η Πάρνηθα, τη δεύτερη, στις 24 Ιουλίου στο Beau Rivage του Λόγγου, είχε 37 βαθμούς νυχτιάτικα και καιγόταν η ολόκληρη η Αιγιάλεια...

Ξέρεις τι είναι να κάθεσαι μεσάνυχτα στην παραλία και να απολαμβάνεις τις φλόγες που ξεγυμνώνουν το -έως πρότινος καταπράσινο- αντικρινό βουνό; Ναι, καλά διαβάσατε, κατά έναν αρρωστημένο τρόπο, η οπτική απόλαυση της πυρκαγιάς καταμεσής της νύχτας είναι μοναδική... Όλοι μας, κατά πως φαίνεται, κρύβουμε ένα μικρό Νέρωνα μέσα μας. Κι απολαμβάνουμε το θέαμα, σιχτιρίζοντας παράλληλα το ανίκανο κράτος που δεν κάνει τίποτα, τους ασυνείδητους εμπρηστές που καίνε τις φυσικές μας ομορφιές, τους απαίδευτους καπνιστές που πετούν τις γόπες όπου λάχει, τα σπασμένα γυαλιά που σπιθίζουν, τα αναίσθητα, από την αντανάκλαση του ήλιου...

Αλλά ας μην το συνεχίσω καλύτερα, γιατί θα με πάρει μεσημέρι. Και κάνει πολλή ζέστη -φυσική και αφύσικη- για να την αντέξω. Ας προσπαθήσω, λοιπόν, ν' αλαφρύνω το κλίμα...

Με τη δημοσιογράφο Πέπη Σπηλιωτοπούλου και τον ηθοποιό Γιώργο Ρούφα...

...με την Πέπη Σπηλιωτοπούλου και τη Νατάσα Ράγιου...

...με την Πέπη Σπηλιωτοπούλου και τον ένα, τον μοναδικό ηγέτη του Λόγγου, τον γίγαντα Κώστα Μητρόπουλο, κατά κόσμον "Τούρκο"!

Και, για όσους δεν το 'πιασαν ακόμα, η παρουσίαση της "Μοίρας" στο Λόγγο θα μπορούσε να είναι η καλύτερη που έχω κάνει ποτέ!

Θα μπορούσε να είναι μια πολύ γλυκιά βραδιά, αν έλειπαν όλα τ' άλλα...

Την ομιλία της Πέπης στην παρουσίαση μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Τέλος, μερικές ακόμα ευχαριστίες. Με αποδέκτες:

* Τη συνάδελφο Τίνα Μανδηλαρά, για την κριτική της στο "Θέμα".

* Τη συνάδελφο Πέπη Σπηλωτοπούλου, όχι μόνο για την ομιλία της στην παρουσίαση, αλλά και για την κριτική της στην εφημερίδα του Αιγίου "Φιλόδημος".

* Τη "συν-μπλόγκερ" Νατασάκι, για το γλυκό της σχόλιο σε ένα από τα τελευταία της ποστ.

* Και τη συγγραφέα - δημοσιογράφο Αλεξάνδρα Τσόλκα για την... υπομονή της να μου πάρει συνέντευξη!

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com)

Ιδού ο Λόγγος,ιδού και η... Μοίρα!

2007-07-18T00:15:00.000+03:00

O Λόγγος δεν είναι μακριά΄ σκάρτες δυο ώρες από Αθήνα με αυτοκίνητο.

Όσοι, λοιπόν, χάσατε την κεντρική παρουσίαση της "Μοίρας" μες στον καύσωνα του περασμένου Ιουνίου και θέλετε να γλιτώσετε τον καύσωνα της προσεχούς Τρίτης -και δεν έχετε, ασφαλώς, κάτι καλύτερο να κάνετε-, ιδού ο Λόγγος, ιδού και η... Μοίρα! Και, πάνω απ' όλα, ιδού το "Beau Rivage", ένα όμορφο κλαμπάκι που το γλείφει η θάλασσα.

Η βραδιά, εκτός από ό,τι ποτό τραβάει η όρεξή σας (κερασμένο, εξυπακούεται), θα περιλαμβάνει και... βραδινό μπανάκι! Για το λόγο αυτό, θα απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος στους... μη φέροντες μαγιό!

Εντάξει, τώρα, ώρα να σοβαρευτώ (που λέει ο λόγος). Αν παραμένετε Αθήνα, είναι κομματάκι μακριά. Αν τυχαίνει, όμως και βρίσκεστε Αίγιο, Πάτρα και γενικά στην ευρύτερη περιοχή Αχαΐας (ή έστω στην Επίδαυρο -τ' ακούς Ντόλυ;), δε χάνετε τίποτα να περάσετε μια βόλτα. Ή μάλλον, για να το πω πιο σωστά, εσείς θα χάσετε αν δεν περάσετε! Το ελπίζω, αν μη τι άλλο...

Κάντε κλικ στην εικόνα της πρόσκλησης για περισσότερες λεπτομέρειες.

Καλά να περνάτε! :)

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com)

Προγράμματα... διακοπών!

2007-07-09T23:12:00.000+03:00

Κι όμως, το ’χω βάλει πρόγραμμα φέτος:
* Το πρωί γράφω.
* Το μεσημέρι πάω θάλασσα και κάθομαι σχεδόν μέχρι να σκοτεινιάσει.
* Και το βράδυ έχω προγραμματίσει να… μην προγραμματίζω απολύτως τίποτα!
Το βράδυ είναι το μοναδικό απρογραμμάτιστο κομμάτι της ημέρας. Ό,τι κάτσει. Και συνήθως αυτό που… κάθεται είναι καμιά μπιρίτσα ή κάνα ουζάκι στην παραλία ή στην πλατεία του Λόγγου.
Τι διαβάζω; Πολλά και διάφορα. Δεν έχω στάνταρ προτιμήσεις στη λογοτεχνία, το ’χω αναλύσει αυτό και παλιότερα (μπορείτε να διαβάσετε εδώ το σχετικό ποστ). Σύντομα σκοπεύω να παρουσιάσω αναλυτικά κάποια βιβλία που ξεχώρισα. Για την ακρίβεια, όχι απλώς βιβλία μεμονωμένα, αλλά δύο συγγραφείς. Ο ένας είναι ο Μαμαλούκας, ολόκληρο το έργο του οποίου το διάβασα (4 βιβλία, παρακαλώ) μέσα σ’ ένα δεκαήμερο. Αλλά… θα τον αφήσω λίγο ακόμα να… βράσει στο ζουμί του, καθότι ο ίδιος με… απείλησε εσχάτως από το μπλογκ του ότι θα αναβάσει ποστ με κριτική για τη «Μοίρα»! Ε, σειρά μου να ανταποδώσω την… απειλή. Η άλλη συγγραφέας είναι η Λένα Μαντά, την οποία επίσης «ανακάλυψα» πρόσφατα.
Όσο για το τι γράφω… Λοιπόν, η επόμενη δουλειά μου είναι ένα παιδικό μυθιστόρημα. Απευθύνεται σε παιδιά από 11 έως…111 ετών. Έχει –και- ποδοσφαιρικό θέμα (σε αντίθεση με τα δύο μυθιστορήματα ενηλίκων που έχω γράψει ως τώρα, τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με τον αθλητισμό), γι’ αυτό και θα πρέπει να το παραδώσω στον εκδοτικό οίκο ως το Σεπτέμβρη, ώστε να κυκλοφορήσει το Μάη του 2008, λίγο πριν από το Euro.
Παρακάτω μπορείτε να πάρετε μια πρώτη γεύση του βιβλίου αυτού. Πρώτη και μοναδική, μια και δε σκοπεύω να ποστάρω τη συνέχεια. Το σκέφτηκα, είναι αλήθεια, να το ποστάρω ολόκληρο ανά κεφάλαιο –έτσι κι αλλιώς, δε θα είναι μεγάλο- αλλά εντέλει απέρριψα τη σκέψη, για λόγους που δεν είναι του παρόντος να τους αναλύσω.
Ιδού, λοιπόν, η εισαγωγή:

-ΕΛΑ ΠΑΠΠΟΥΛΗ να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου…
Ο παππούς χαμογέλασε και κοίταξε τον εγγονό του παιχνιδιάρικα.
-Πού το ’μαθες αυτό, βρε κατεργάρη; τον ρώτησε.
-Το είπε σήμερα ο δάσκαλος στο σχολείο, απάντησε ο μικρός με μάτια που έλαμπαν. Στον Κωστάκη. Είναι πεισματάρης ο Κωστάκης, πολύ πεισματάρης!
-Πιο πεισματάρης από σένα;
-Ουουου, καμία σχέση! Ο δάσκαλος μας έλεγε ότι έξι και τρία μας κάνουν εννιά κι ο Κωστάκης επέμενε ότι μας κάνουν δέκα. Κι ύστερα ο δάσκαλος του είπε για τα αμπελοχώραφα.
-Σας εξήγησε τι σημαίνει;
-Όχι. Θα μου πεις εσύ, παππού;
Ο παππούς χαμογέλασε ξανά. Ο μικρός δεν του έμοιαζε. Δεν έμοιαζε ούτε καν στον μπαμπά του. Είχε πάρει, βέβαια, τα πελώρια, γαλάζια μάτια, το λακκάκι πάνω απ’ το πηγούνι και τις καστανές μπούκλες στα μαλλιά. Φτυστός ο μπαμπάς του ήταν, αλλά μόνο έξω απ’ το κεφάλι. Μέσα στο κεφάλι κουβαλούσε άλλα μυαλά. Ο μικρός ήθελε να μάθει. Κι ο μπαμπάς του, ασφαλώς, ήθελε να μάθει όταν ήταν μικρός. Αλλά το μόνο που ήθελε να μάθει ήταν να σουτάρει το ίδιο καλά και με τα δυο πόδια και να κάνει τέλεια την ντρίμπλα του Ροναλντίνιο. Όμως ο γιος του από μωρό ακόμα ήθελε να μαθαίνει τα πάντα. Αν και, εδώ που τα λέμε, ο παππούς είχε προσέξει ότι το αριστερό του κουντεπιέ ήταν φαρμάκι σκέτο, για την ηλικία του, αν μη τι άλλο. Και το δεξί του δεν πήγαινε πίσω. Αυτό το τελευταίο δεν το είχε πάρει από το μπαμπά του. Όχι ότι ο μπαμπάς του χρησιμοποιούσε το δεξί του πόδι μόνο για να περπατάει, αλλά το αριστερό του ήταν αυτό που τον είχε κάνει διάσημο.
-Πάει να πει ότι όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος, απάντησε σοβαρά σοβαρά ο παππούς.
-Μα αυτό, παππού, έκανε απορημένος ο μικρός, είναι άλλη παροιμία!
-Και που ξέρεις εσύ, βρε ζουζουνάκι, ότι και τα αμπελοχώραφα είναι παροιμία;
-Μα είναι φανερό!
Ο παππούς έσκασε στα γέλια, δεν μπόρεσε να κρατηθεί. Βρε, τον κατεργαράκο! Ούτε εξίμισι χρονών δεν ήταν καλά καλά και μιλούσε λες κι ήταν έφηβος.
-Ασφαλώς και είναι φανερό, τι λέω; είπε ανάμεσα στα γέλια του.
-Λοιπόν; Θα μου πεις τι σημαίνει;
Ο παππούς ξανακοίταξε τον εγγονό του με λατρεία. Πόσο το αγαπούσε αυτό το παιδί! Φυσικό ήταν να το λατρεύει, ήταν το μοναδικό του εγγόνι του, ο μοναχογιός του μοναχογιού του. Τον έβλεπε γονατισμένο μπροστά στο σβηστό τζάκι, καταμεσής ενός κύκλου που είχε σχηματίσει με τις ηλεκτρονικές μινιατούρες των αγαπημένων του ποδοσφαιριστών, που φάνταζαν, θαρρείς, αληθινές, και σκεφτόταν τις μινιατούρες της δικής του παιδικής ηλικίας, που φάνταζαν εντελώς ψεύτικές… Έβλεπε τα ορθάνοιχτα, λαμπερά του μάτια να τον κοιτάζουν με λαχτάρα, περιμένοντας πώς και πώς την απάντησή του, και δεν μπόρεσε να κρύψει άλλο ένα χαμόγελο.
-Θα σου πω, είπε. Αλλά…
-Και να μου πεις επίσης πως στο καλό σου ήρθε να δώσεις στον μπαμπά αυτό το αστείο όνομα.
-Ε, σιγά, πολύ βιάζεσαι παιδάκι μου, ένα ένα!
Ο μικρός δε μίλησε. Σούφρωσε τα χείλια του και κοίταξε τον παππού του στα μάτια, ζητώντας με το απαιτητικό του βλέμμα του την απάντηση στην απορία που τον έτρωγε.
-Πρώτα θα σου πω για τα αμπελοχώραφα, είπε ο παππούς. Και μετά…
Ξαφνικά σταμάτησε να μιλάει και χτύπησε με την παλάμη το μέτωπό του.
-Μα τι λέω, ο άνθρωπος, ξεφύσηξε. Όταν σου εξηγήσω για τα δικά μου τα αμπελοχώραφα, θα καταλάβεις γιατί έδωσα στον μπαμπά σου αυτό το αστείο όνομα, όπως λες, που όμως δεν είναι καθόλου αστείο.
-Ποια είναι τα δικά σου αμπελοχώραφα, παππού; έσπασε τη μικρή σιωπή του ο μικρός.
-Λοιπόν, θα σου πω μια ιστορία, είπε ο παππούς, με μια φωνή που ξαφνικά έγινε πιο βροντερή.
Κι ύστερα πήρε βαθιά ανάσα κι άρχισε να διηγείται.
-Τα δικά μου αμπελοχώραφα, που λες αγόρι μου, δεν είναι ακριβώς αμπελοχώραφα. Είναι καταπράσινα, βέβαια, αλλά δεν έχουν αμπέλια και σταφύλια. Έχουν κάτι άσπρες γραμμές από ασβέστη. Και κάτι δίχτυα. Όχι σαν αυτά του ψαρά. Σπαρταράνε, βέβαια, κι αυτά συχνά, αλλά όχι από τα ψάρια. Από τις μπάλες…

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com)

...και η παραλία σκέτο δέλεαρ!

2007-07-02T23:03:00.000+03:00

Πολύ σύντομο το ποστ. Όπως θα είναι όλα από εδώ και στο εξής.
Η σύνδεση γαρ dial up, το μηχάνημα ημικαβουρδιστήρι (το άλλο μισό είναι λάπτοπ –ή έτσι τουλάχιστον ισχυρίζεται) και η παραλία του Λόγγου σκέτο δέλεαρ.
Κι έχω κι ένα βιβλίο να τελειώσω ως το Σεπτέμβρη.
Κατόπιν όλων αυτών, λοιπόν, καλό καλοκαίρι και καλά μπάνια για όλους!
Θα τα λέμε πλέον αραιά και πού (κυρίως γύρω από τα βιβλία που θα διαβάζω αραγμένος κάπου εκεί στο βάθος, όπως βλέπετε τη φωτογραφία).
Κλείνοντας, να ευχαριστήσω και πάλι από καρδιάς για τα εγκωμιαστικά τους ποστ σχετικά με τη "Μοίρα" τους φίλους / φίλες:

* Τη Λένα Μαντά

* Τον Νουβάντα

* Την Αdomiel

* Tη Μαριαλένα

* Και τη Νίνα... εις διπλούν (ένα εδώ και ένα εδώ)!

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

Η "Μοίρα", η παρουσίαση και... ο Νίνης (κατά κόσμον Φασούλας)!

2007-06-29T00:04:00.000+03:00

Πάει κι αυτή η παρουσίαση...
Η ατμόσφαιρα ήταν δροσερή (όχι ζεστή, προς θεού, μας φτάνει ο καύσωνας!), η παρέα φιλική, οι ομιλητές ουσιαστικοί. Και ιδιαίτερα κολακευτικοί. Όχι για μένα, βέβαια, για τη Μοίρα (μου), την οποία -το ξεκαθαρίζω- δεν έγραψα εγώ, εκείνη με... έγραψε -ευτυχώς που δε με... ξέγραψε, δε λες;
Ευχαριστώ από καρδιάς όλους όσοι άφησαν το κλιματιστικό του σπιτιού τους και ήρθαν στο... κλιματιστικό του Ελευθερουδάκη. Και ειδικά τους μπλόγκερς Alef, Adomiel, Ioeu, Μπαμπάκη, Mαριαλένα, τους συγγραφείς και μπλόγκερς Λεία Βιτάλη, Λένα Μαντά και Γιάννη Παλαβό, καθώς και τους συγγραφείς Νίκο Βλαντή και Δημήτρη Φύσσα, οι οποίοι μπορεί να μην έχουν μπλογκ, αλλά έχουν σάιτ. Η Νίνα μάς έλειψε, βέβαια, αλλά η απουσία της ήταν επιβεβλημένη (το δε σχετικό της ποστ επιβεβαιώνει πόσο της λείψαμε κι εκείνης -να 'σαι καλά, βρε Νινάκι!).
(Επί τη ευκαιρία, ευχαριστώ από καρδιάς τη Μαριαλένα για το τόσο όμορφο -αν εξαιρέσει κανείς τη... φάτσα τη δική μου- ποστ που ανέβασε, όπως επίσης και την Adomiel για το δικό της πολύ γλυκό ποστ)
Άφησα τελευταίους τους ομιλητές. Τη συγγραφέα και δημοσιογράφο Ελένη Γκίκα και το δημοσιογράφο Αλέξη Σπυρόπουλο που μου έκαναν την τεράστια τιμή να μιλήσουν για τη "Μοίρα". Ένα απλό "ευχαριστώ" δεν είναι αρκετό για να βγάλω από μέσα μου αυτό που αισθάνομαι. Αν διαβάσετε τα παρακάτω αποσπάσματα από τις ομιλίες τους, ίσως και να καταλάβετε τι εννοώ...
Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Αλέξης Σπυρόπουλος:

«Εγώ θα μιλήσω ποδοσφαιρικά, γιατί μόνο έτσι ξέρω να μιλάω. Όταν διάβασα το πρώτο βιβλίο του, ο Χρήστος ήταν όπως ήταν στο ποδόσφαιρο ο… Νίνης, κατά την περίοδο που πέρασε. Γα όσους δε γνωρίζουν, ο Νίνης είναι ένα παιδί που δεν τον ήξερε κανείς, πέρα από τους γονείς του και τους δασκάλους του. Προερχόμενος από το πουθενά, έκανε όλη την ποδοσφαιρόφιλη χώρα να μιλάει γι’ αυτόν με τα καλύτερα λόγια.
Το δεύτερο βιβλίο του Χρήστου είναι η δεύτερη χρονιά του Νίνη στο πρωτάθλημα. Πλέον όλοι τον ξέρουν και έχουν πια την περιέργεια, όχι να δουν ποιος είναι αυτός, αλλά να επιβεβαιώσουν αυτά που είδαν φέτος σ’ ένα βάθος χρόνου.
Εκείνο που προκύπτει από το δεύτερο βήμα, είναι η κατοχύρωση του πρώτου. Ότι δεν ήταν, δηλαδή, το θαύμα της μιας φοράς, αλλά πως το κερδισμένο έδαφος κατοχυρώνεται. Το έχω ξαναπεί και το επαναλαμβάνω ότι μ’ αρέσει πολύ το παιχνίδι με την πλοκή, μ’ αρέσει πάρα πολύ το παιχνίδι με τις λέξεις, τις ελληνικές λέξεις, γιατί δε νοείται για μένα να είσαι συγγραφέας και να μην παίζεις με τον πλούτο των ελληνικών λέξεων, ακριβώς επειδή η γλώσσα μας σου προσφέρει απλόχερα αυτή τη δυνατότητα. Επίσης μ’ αρέσει πάρα πολύ το, όχι ακριβώς αδιόρατο, αλλά το με διακριτικό τρόπο βρετανικό φλέγμα, που διακρίνω στα βιβλία του Χρήστου. Εξάλλου λατρεύω τις αγγλικές εφημερίδες, τα δημοσιογραφικά αγγλικά κείμενα, τα οποία έχουν αυτή τη δόση της λεπτής ειρωνείας, του σαρκασμού, που συχνά μετατρέπεται σε αυτοσαρκασμό. Έτσι, λοιπόν, δεν μπορώ να πω ότι αιφνιδιάστηκα από την ποιότητα της γραφής σ’ αυτό το δεύτερο βιβλίο του Χρήστου.
Εκείνο που παρατήρησα, χωρίς να είμαι ειδικός, ήταν μια μεγαλύτερη ψυχαναλυτική εμβάθυνση στα πράγματα σε σχέση με το πρώτο βιβλίο. Στις σελίδες της «Μοίρας», το σκύψιμο μέσα στη φύση του ανθρώπου, στις ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ βαθύ. Εγώ λιγάκι τα φοβάμαι αυτά τα ψυχαναλυτικά, προσπαθώ να τα αποφεύγω, να τα βάζω στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Αν μου πεις να πάω σε ψυχολόγο μαζεύομαι. Σε… ουρολόγο πάω πολύ ευχαρίστως, αλλά στον ψυχολόγο αισθάνομαι ότι είμαι άρρωστος πολύ για να χρειαστεί να πάω. Παρ’ όλα ταύτα, το βιβλίο μ’ έκανε να συνειδητοποιήσω πράγματα. Συνέβη να το διαβάσω μέρες που συμπληρώνω έντεκα χρόνια με τη γυναίκα μου. Και μιλώντας για μοίρα, σκέφτηκα διαβάζοντας τις σελίδες του βιβλίου, πόσο διαφορετική θα μπορούσε να είναι η ζωή μου ή πόσο διαφορετική έγινε αυτά τα έντεκα χρόνια επειδή ένα Σάββατο απόγευμα σήκωσα ένα τηλέφωνο και από το πουθενά, που λένε, γνώρισα τη γυναίκα μου. Ένα απλό τηλεφώνημα, λοιπόν, με έφτασε στο σημείο να μεγαλώνω αυτή τη στιγμή τέσσερα παιδιά και να έχω πάρει… επταθέσιο αυτοκίνητο για να τα χωρέσω!
Η ζωή μας τελικά είν’ αυτό: οι αποφάσεις μας. Από τις πιο απλές, το να στρίβουμε αριστερά ή δεξιά, ως τις πιο πολύπλοκες. Καταλαβαίνει εύκολα κανείς ότι το νόημα δεν είναι το τέρμα΄ το νόημα είναι το ταξίδι. Και, ναι, είμαστε οι αποφάσεις μας.
Θα ξαναπώ ότι, όπως και το ποδόσφαιρο, έτσι και το βιβλίο, είναι για να περνάς καλά μαζί του. Εγώ πέρασα πολύ καλά τις όποιες ώρες μπόρεσα να ξεκλέψω όταν ησυχάζει το σπίτι για να το διαβάσω. Και με πολλή χαρά είμαι εδώ απόψε. Η αλήθεια είναι ότι την πρώτη φορά είχα πει πάρα πολλά καλά λόγια, γι’ αυτό ο Χρήστος μ’ έφερε εδώ και για το δεύτερο. Σταματάω, λοιπόν, εδώ για να μην τον καλομάθω και με φωνάξει και για το τρίτο!»

Ελένη Γκίκα:

«Οι τυχαίες συναντήσεις είναι ραντεβού...
Αυτή η μικρή τοξική φρασούλα μου είχα καρφωθεί από την αρχή του βιβλίου, από την πρώτη σελίδα, από την πρώτη κιόλας γραμμή:
‘‘Αγαπημένο μου ημερολόγιο
Να ‘μαστε πάλι εδώ!’’
Όλα μου φαίνονταν ραντεβού: το καινούργιο βιβλίο, η παρουσίαση, ο παραπλανητικός τίτλος «Με λένε Μοίρα» λες και την ηρωίδα να την λένε Μοίρα, ή μήπως είναι η Μοίρα αυτή που τελικά πρωταγωνιστεί; ο επεισοδιακός τρόπος με τον οποίο μπήκε ο Χρήστος στη ζωή μου, ο θείος… Νώντας, αυτό καθ’ αυτό που ο Χρήστος εκπροσωπεί…
Ας πάρουμε όμως το κορδονάκι απ’ την αρχή για να μην σας μπερδέψω.
Από μικρό παιδάκι με μάγευαν τα αθλητικά.
Σε ηλικία… έξι χρονών πρωτομπήκα στο γήπεδο! Με έναν μπαμπά φανατικό ΑΟΚ Κορωπίου και ελενικό δαγκωτό! Την κορούλα του και την Ομάδα του ήθελε και γι’ αρκετό καιρό προσπάθησε να τα συνδυάσει και τα δυο. Με τρελούς πανηγυρισμούς από μέρους μου. Και μεγάλο σάστισμα από δικής του πλευράς «πω πω τι λένε και είναι και το παιδί….» Καθόλου τυχαίο το ότι έγινα… η ομάδα του, πολύ φυσικό το πρώτο «εύγε- εύγε» να μου έρθει απ’ αυτό.
Δευτέρα Γυμνασίου, σαν και τώρα, θυμάμαι. Θέμα έκθεσης: μια περιγραφή. Οι επιλογές δύο, Κυριακάτικη εκδρομή (για τα κορίτσια υποθέτω τώρα) και Ενας ποδοσφαιρικός αγώνας (για τ’ αγόρια, αλλά ως επιλογή μου φάνηκε πιο… προσιτή, πιο ελκυστική!) Θυμάμαι ακόμα το ξάφνιασμα της φιλολόγου! «Ελενίτσα παιδί μου, που τα ξέρεις εσύ όλ’ αυτά;»
Στην πορεία τα ξέχασα, κι ας μην σας κάνω την έξυπνη.
Μου έμεινε όμως η αγάπη για «όλα αυτά», ειδικά για «όλους αυτούς, βεβαίως, που τα εκπροσωπούν».
Από τους πρώτους μου διευθυντές, Εικόνες λέμε τώρα, ηρωικές εποχές, ο Ανδρέας ο Μπόμης, μιλάμε τώρα για λατρεία… ολκής! Κόντρες απίθανες στο ξεκίνημα!
«Κάποιος θα πρέπει να μάθει στο κοριτσάκι να γράφει!» Εκλαιγα μέρες θυμάμαι, αλλά τώρα όποτε το φέρνω στο νου μου, αισθάνομαι τόσο μα τόσο τρυφερά!
Διότι όπως όλοι οι μεγάλοι έρωτες, όπως αντιλαμβάνεστε, αυτή η… μοιραία σχέση ξεκινούσε με μάχες. Θέλετε λήξη των… εχθροπραξιών; Μετά από δέκα έτη αυτή της κοσμοιστορικής -για την δική μου μικρή Οδύσσεια- συνεργασίας η δική του κοφτή, σίγουρη, συνωμοτική φωνή: «πάρε και δες το και τάκα –τάκα! Ξέρεις εσύ, αυτά τα… πούστικα τα δικά σου!»
Ήταν ο πρώτος που έκανε διάγνωση, «μια μέρα, βάσανο, να μου το θυμηθείς, θα γράψεις! Αλλά μη μου τον μπερδεύεις τον έρημο τον αναγνώστη για να παίξεις εσύ!»
Ακόμα παίζουμε… ομπρελιές με τον Μένιο Σακελλαρόπουλο διεκδικώντας το ποιος κατείχε την μεγαλύτερη θέση στου κύριου Μπόμη την καρδιά.
Έτσι έγινε φίλος μου καλός και ο Δημήτρης Καρύδας, με τη μία, επειδή ήταν… αθλητικός!
Όπως καταλαβαίνετε, όταν κατέφθασε στη ζωή μου ο Χρήστος Φασούλας, βρήκε τον δρόμο της καρδιάς μου στρωμένο ήδη με… ροδοπέταλα.
«Ο έρωτας δεν κάνει για πιλότος» και μου πήγαιναν όλα!
Ο έρωτας, βεβαίως, το… αθλητικό παρελθόν, η… πτήση (μέχρι τελικής πτώσης και έως να σπάσεις καλά -καλά τα μούτρα σου), οι εγγυήσεις Μάνου Κοντολέων που αγαπώ και εκτιμώ, και βεβαίως μου πήγε ο Χρήστος.
Αλλά όταν μου ήρθε στα χέρια και το καινούργιο βιβλίο «Με λένε Μοίρα», κατάλαβα επακριβώς το γιατί!
Με τον Χρήστο μας αρέσει να… μεγαλοπιανόμαστε!
Μοιραίες αγάπες, μοιραίες συναντήσεις, μοιραίες ευτυχίες, δυστυχίες, μοιραίες γυναίκες και μοιραίοι εραστές! «Εκείνο που είναι δικό μου και θα το υποστώ, θέλω δεν θέλω, ακόμα κι όταν αρνούμαι τελικά να το τολμήσω, να το δω!»
Κι αυτή τη φορά, τολμώ να πω ότι τα κατάφερε αρκετά να με ταράξει. Με τη ζωή που δεν ζήσαμε, με την απίθανη «άλλη» τελικά εκδοχή. Την οποία πολύ έξυπνα διαχειριζόμενος την γράφει σε… ημερολόγιο.
Αρχίζει, μάλιστα, ακριβώς απ’ αυτήν!
Ο αφηγητής, ο ήρωας, ο συγγραφέας, όπως θέλετε πείτε τον, γράφει, την άλλη ακριβώς διαδρομή, την αντίθετη εκδοχή. Από την ζωή που επέλεξε ο ήρωας. Και αυτό ακριβώς και μια δυο και τρεις φορές ανταλλάσσει: Εάν είχα πάρει αυτόν τον δρόμο θα μου είχε συμβεί αυτό κι αυτό…
Ένα μόνον δεν μπορείς να αλλάξεις. Τα πρόσωπα τα οποία θα αποτελέσουν στη ζωή σου το κλειδί: για να αγγίξεις, να γνωρίσεις ή και να καθορίσεις τα όριά σου. Για να σου πει αυτό που έχει να σου πει η ζωή.
Κι αυτό το πρόσωπο στη ζωή του ήρωα, επί τω προκειμένω του Σταύρου, είναι η Λουίζα. Τη λένε Λουίζα και δεν μπορεί να γλιτώσει με τίποτα απ’ αυτήν! Ακόμα και στην περίπτωση που θα την αρνηθεί και δις και τρις… εδώ όπως και να το κάνουμε, μπαίνει η ιδιοσυγκρασία, ο Σταύρος του βιβλίου, και πάει και τελείωσε, είναι δειλός!
Αλλά ακόμα και σ’ αυτόν τον δειλό ήρωα, ο συγγραφέας; η ζωή; ο Θεός; δίνει και δεύτερη και τρίτη ευκαιρία και επί τω προκειμένω ο συγγραφέας Χρήστος Φασούλας, λειτουργεί αριστοτεχνικά ωσεί Θεός!
Ξεκινώντας, όπως καταλαβαίνετε, από το «όταν ο Σταύρος γνώρισε τη Λουίζα» και ξεδιπλώνοντας στο χαρτί, την κάθε εκδοχή.
Τον τολμηρό Σταύρο και την ζωή με τη Λουίζα και τον δειλό στο χαρτί.
Τον δειλό Σταύρο στη ζωή και τον τολμηρό και νηφάλιο στο χαρτί.
Τον Σταύρο να ζει και τον Σταύρο να ονειρεύεται, τον Σταύρο να γράφει και τον Σταύρο να ελπίζει, τον Σταύρο να υποκύπτει και τον Σταύρο να διακινδυνεύει, όχι από γενναιότητα αλλά επειδή δεν τόλμησε, τελικά, να ζήσει ό,τι του αναλογεί στη ζωή. Με το νόμο της εντροπίας να μας υπογραμμίζει ότι άλλο δρόμο δεν έχουμε από αυτόν που μας αναλογεί, ό,τι είναι αμάρτημα μέγιστο η αδράνεια στη ζωή.
Τις μοιραίες ζεύξεις και λύσεις τις ακολουθούν καθ’ όλη τη διάρκεια και οι δευτεραγωνιστές της ιστορίας, όχι μονάχα τα κεντρικά πρόσωπα. Η Πηνελόπη κι ο Πέτρος (φίλοι του Σταύρου και της Λουίζας), οι γονείς του Σταύρου και της Λουίζας και το μοιραίο πρόσωπο σε κάθε εκδοχή, η Μαρίζα, η αδελφή της Λουίζας.
Όλοι αυτοί θα σμίγουν και θα χάνονται ξανά και ξανά. Αναλόγως με το ποια εκδοχή ζωής οι βασικοί πρωταγωνιστές θα επιλέξουν, θυμίζοντας εκείνο το μαγικό παιχνίδι με τους καθρέφτες του Έντε «Καθρέφτης μέσ’ στον καθρέφτη», σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων μονίμως, να μη ξεχωρίζεις ποιο είναι το όνειρο και πιο το πραγματικό.
Με γλώσσα σπαρταριστά σύγχρονη και χιουμοριστική το αληθινό, με επιστολική και εξομολογητική, χωρίς όμως και πάλι να χάνει το χιούμορ και την αμεσότητα και η άλλη. Στα σημεία ακριβώς που ο συγγραφέας μεγαλοπιάνεται και συναγελάζεται με την ίδια την Μοίρα.
Κλειδί του βιβλίου, το τελευταίο κεφάλαιο. Αλλά δεν θα σας αποκαλύψω τίποτα από εκείνη την περιβόητη στιχομυθία. Θα σας αφήσω να την συναντήσετε αφού προηγουμένως έχετε κάνει σαν τον ανυποψίαστο Σταύρο, όλη την διαδρομή.
Και να την χαρείτε! Ακούτε; Διότι όλο το μυστικό βρίσκεται εκεί.
Ακόμα και ένα λάθος, δηλαδή, καν ‘το σωστά!
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το ‘‘Με λένε Μοίρα’’ είναι μια ερωτική ιστορία, αν δεν ήταν πολύ περισσότερα, τελικά. Η διαδικασία της γραφής έτσι όπως προκύπτει διαρκώς και κατ’ εξακολούθηση από την ζωή που δεν ζήσαμε. Η υπαρξιακή αναζήτηση με εκείνο που μας αναλογεί ακόμα και αν, όταν το συναντήσαμε, δεν το τολμήσαμε. Το σύγχρονο πρόσωπο μιας αρχέγονης τακτικής: εμείς στο εδώ και τώρα αντιμέτωποι με εκείνο που υπάρχει παντού και πάντοτε: τη δική μας ζωή που υπάρχει εκεί έξω την ζήσαμε ή δεν τη ζήσαμε.
Αυτά και δεν θα σας κουράσω άλλο.
Χρήστο μου, καλέ, σε ευχαριστώ για όλο αυτό το… μοιραίο παιχνίδι, για την ζωή που δεν ζήσαμε, για την προοπτική που δεν επιλέξαμε και για τον θείο Νώντα, παρ’ ότι είναι μονάχα συγγραφική σου εφεύρεση απ’ ότι αντιλαμβάνομαι. Για την ελπίδα που αφήνεις να διαφαίνεται σε ολόκληρο το βιβλίο πως «οι τυχαίες συναντήσεις είναι τελικά ραντεβού». Ότι για κάθε Σταύρο εκεί έξω υπάρχει και μια Λουίζα, πως το άλλο μισό μας υπάρχει ακόμα κι αν εμείς πάσχουμε από μεγάλη μυωπία ή υπερμετρωπία και θα φροντίσει η ζωή ή άλλως «λέγε με Μοίρα», θέλοντας και μη κάποια στιγμή και ο πλέον άτολμος όλων, τελικά, να το δει! Θα σου χτυπήσει την πόρτα, ρε αδελφέ, και θα σου πει ήρθα! Φιλία είναι αυτό, έμπνευση, έρωτας, η ηρωίδα σου ή ο ήρωάς σου, ό,τι…
Χρήστο και… Νώντα, καλέ μου, να είσαι καλά!
H… μανταμίτσα άλεφ!»

Όπως αντιλαμβάνεστε, η... μανταμίτσα άλεφ έκανε μόνη της τα αποκαλυπτήρια. Και καθόλου... υπαινικτικά, έτσι δεν είναι αγαπητό μου Alef ;

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

Η "Μοίρα" (αυτο)παρουσιάζεται, μη χάσετε την... κοσμογονία!

2007-06-20T17:11:00.000+03:00

Λοιπόν, τελειώσαν τα ψέματα... Ήγγικεν γαρ η ώρα...
Η "Μοίρα" παρουσιάζεται (ελπίζω... αυτοπροσώπως, αν κρίνω από τη φωτογραφία στο εξώφυλλο!) την Πέμπτη, 28 Ιουνίου, στο καφέ του "Ελευθερουδάκη". Δε νομίζω να θέλατε να χάσετε τέτοια... κοσμογονία, έτσι;
Κάντε κλικ στην παραπάνω πρόσκληση για λεπτομέρειες.
Θα χαρώ πολύ να σας δω! Όλους.
Τι; Δε χωράμε όλοι; Τι λέτε, βρε; Οι καλοί παντού χωράνε!

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com)

Ευχαριστίες εις... τριπλούν!

2007-06-20T16:38:00.000+03:00

Ευχαριστίες... Το λιγότερο που μπορώ να κάνω...

Μες απ' την καρδιά μου, λοιπόν, ευχαριστώ, τον αγαπητό Νουβάντα, την γλυκύτατη Ντόλυ και την εξαιρετική συγγραφέα Λένα Μαντά, για τα κολακευτικά σχόλια που "ανέβασαν" στα μπλογκ τους. Κολακευτικά, ασφαλώς, όχι για την αφεντομουτσουνάρα μου (τι κολακευτικό να βρεις να πεις για πάρτη της;...) αλλά για τη "Μοίρα".

Νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω ξεχωριστά τον καθέναν:

* Τον Νουβάντα για τον όμορφο τρόπο με τον οποίο παρουσίασε τη... διαφωνία μας!

* Την Ντόλυ για τις 536 λέξεις της (μαι και το σχόλιό της περιελάμβανε... πακέτο και το πρώτο μου βιβλίο).

* Τη Λένα Μαντά για το τόσο ζεστό της σχόλιο (είναι τεράστια τιμή για να ένα συγγραφέα να διαβάζει τέτοια λόγια, γραμμένα από έναν ιδιαίτερα πετυχημένο συνάδελφό του).

Ευχαριστώ από καρδιάς για τρίτη φορά - τρία τα σχόλια, τρεις και οι ευχαριστίες! :)

ΥΓ: Α, και για να μην ξεχνιόμαστε:

Αυτό, αυτό, αυτό είναι σωστό - Πρωτάθλημα και Κύπελλο και Ευρωπαϊκό!

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

Ο Reader’s Diggest, το μπλογκ και ο... Φασούλας!

2007-06-18T12:00:00.000+03:00

Τον Reader’s Diggest δεν τον ήξερα. Τον γνώρισα μέσα από τον μπλογκ του. Ή μάλλον όχι. Για να ακριβολογήσω, γνώρισα το μπλογκ μέσα από τον Reader’s Diggest, ανακάλυψα το μαγικό κόσμο των μπλόγκερς χάρη στον Reader’s Diggest. Τον ίδιο δεν τον γνώρισα ποτέ, τουλάχιστον προσωπικά. Μολονότι επικοινωνούσαμε συχνά με mail, ο ίδιος θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του. Και φυσικά, σεβάστηκα την επιθυμία του.
Ήταν αρχές της άνοιξης του 2006, όταν, εντελώς τυχαία, έπεσα πάνω σ’ ένα σχόλιο που είχε γράψει ο Reader’s Diggest για το πρώτο μου βιβλίο. Το σχόλιο ήταν ιδιαίτερα κολακευτικό, αλλά εμπεριείχε και μία ανακρίβεια (ότι περιέφερα το χειρόγραφο από εκδοτικό οίκο σε εκδοτικό οίκο). Την εποχή εκείνη δεν ήξερα καν τι είναι μπλογκ, παρ’ όλο που ασχολούμαι με το Ίντερνετ σχεδόν από… καταβολής του –τουλάχιστον στην Ελλάδα- μια και τα τελευταία χρόνια «σερφάριζα» αποκλειστικά για επαγγελματικούς λόγους.
Αποφάσισα να του στείλω ένα mail, ώστε να τον ευχαριστήσω για τα καλά του λόγια, αλλά και να διορθώσω την εσφαλμένη εντύπωση που είχε για το πρώτο μου χειρόγραφο. Και από τότε, αρχίσαμε να αλληλογραφούμε τακτικά.
Όταν στις αρχές του καλοκαιριού του 2006 του εξέφρασα τους προβληματισμούς μου σχετικά με το κατά πόσον θα έπρεπε ν’ αποκτήσω το δικό μου μπλογκ (ήδη το σάιτ που μου είχε ανοίξει ο εκδοτικός οίκος μετρούσε τρεις μήνες ζωής) μου απάντησε με ένα φλογερό mail, στο οποίο μου διέλυσε αυτοστιγμεί όλους μου τους δισταγμούς («στο εξωτερικό πρώτα βγαίνει το σάιτ το μπλογκ και μετά το βιβλίο», μου έγραψε χαρακτηριστικά, «καιρός να διαλύσουμε τα λογοτεχνικά στερεότυπα και στην ψωροκώσταινα»).
Και αυτό ακριβώς έκανε ο Reader’s Diggest: πολεμούσε τα λογοτεχνικά στερεότυπα. Λογικό, λοιπόν, ήταν μέσα σ’ αυτά τα σχεδόν δύο χρόνια της «μπλογκικής» δραστηριότητάς του ν’ αποκτήσει αρκετούς εχθρούς –εκπροσώπους, ασφαλώς, αυτού του «λογοτεχνικού κατεστημένου»- οι οποίοι, υποθέτω, τον οδήγησαν σε «παραίτηση».
Ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα από την απόφασή του να «παγώσει» το μπλογκ του. Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται ν’ αρχίσω τις δακρύβρεχτες εκκλήσεις. Το μόνο που έχω να του πω είναι ότι οι φίλοι που απέκτησε σ’ αυτό το διάστημα είναι απείρως περισσότεροι από τους πολέμιούς του. Και πως τον περιμένουν να γυρίσει κάποια στιγμή. Αργά ή γρήγορα.

ΥΓ. Η απάντηση του Reader στο παραπάνω ποστ φιλοξενείται στα σχόλια. Αν δεν κάνω λάθος, είναι η πρώτη φορά που γράφει δημόσια μετά το "πάγωμα" του μπλογκ του. Μου έκανε την τιμή, λοιπόν, και μου απάντησε. Και, ως συνήθως, το σχόλιό του είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον...

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

Ποια... Επίδαυρος; Ο Λόγγος!

2007-06-15T11:48:00.000+03:00

Λοιπόν, επειδή με έχει ζαλίσει η Ντόλυ με την Επίδαυρό της, ιδού το ντοκουμέντο των δικών μου αποδράσεων (προτιμότερο που δε φαίνομαι πουθενά, για να μη διαβρώσουμε τη φυσική ομορφιά του τοπίου...): Λόγγος Αιγίου!

Όχι, Ντόλυ, δεν περιμένω απάντηση, μια και εσύ είσαι ικανή να κατεβάσεις καμιά πεντακοσαριά φωτογραφίες ακόμα και από τα... Φίτζι και να μας τα παρουσιάσεις σαν τις "άγνωστες ομοφιές της Χαμένης Επιδαύρου"!

Λοιπόν, ξεχνάμε για δυο τρεις μέρες τις "Μοίρες" και τα σχετικά, χαλαρώνουμε και επιστρέφουμε από βδομάδα για την τελική ευθεία. Κι ύστερα, μετά την παρουσίαση, κάπου εκεί στο βάθος θα... βιδωθώ μονίμως μέχρι αρχές Σεπτέμβρη. Παρέα με το λάπτοπ, βέβαια, καθότι έχουμε να τελειώσουμε κι ένα βιβλίο!

Καλό Σαββατοκύριακο! :)

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

Να πώς τα 'φερε η... Μοίρα!

2007-06-12T12:03:00.000+03:00

Λοιπόν, επειδή εξακολουθώ να λαμβάνω mail από αρκετούς μπλόγκερ -και όχι μόνο- σχετικά με τη "Μοίρα", τα βιβλιοπωλεία και την παρουσίαση, ορίστε τα οριστικά νέα (όπως τα 'φερε η... Μοίρα, δηλαδή):
1) Η παρουσίαση θα γίνει στις 28 Ιουνίου, στον "Ελευθερουδάκη". Η πρόσκληση, εξυπακούεται, θα ποσταριστεί εγκαίρως.
2) Η "Μοίρα" υπάρχει πλέον σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία. Και, απ' όσο μαθαίνω, δεν πάει κι άσχημα -για αρχή αν μη τι άλλο.
Σας ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον! :)
Περισσότερα, σύντομα.

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

Θα τα χαζέψουν τα παιδάκια, οι μπαγλαμάδες...

2007-06-08T11:37:00.000+03:00

Για κάντε ένα κλικ στην παραπάνω φωτογραφία. Για να μεγαλώσει και να δείτε σε όλο της το μεγαλείο την ηλιθιότητα των μπαγλαμάδων... Των μπαγλαμάδων, στους οποίους έχουμε εμπιστευθεί τη μόρφωση των παιδιών μας...
Όχι, δεν πρόκειται να συνεχίσω να τους αποκαλώ "σοφούς - πεφωτισμένους". Γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο μπαγλαμάδες που νομίζουν ότι κυριολεκτώ (τα βλέπουν βέβαια τα εισαγωγικά, αλλά ανάθεμα κι αν αντιλαμβάνονται το νόημά τους...).
Η παραπάνω άσκηση είναι από το καινούριο βιβλίο -ο θεός να το κάνει- "Μαθηματικών - Παθηματικών" της 2ας δημοτικού. Της 2ας δημοτικού, επαναλαμβάνω, για όσους τυχόν υποθέσουν ότι, πάνω στη σύγχισή μου, μπέρδεψα τα πλήκτρα...
Φυσικά, η κόρη μου δεν κατάλαβε Χριστό. Όπως και όλοι οι συμμαθητές της, εξυπακούεται. Εδώ τρομάξαμε να καταλάβουμε τόσο εγώ όσο και η γυναίκα μου... Ασφαλώς και, με το που είδα τη μικρή να δαγκώνει το μολύβι της και να με κοιτάζει με κείνα τα τεράστια, γεμάτα απορία, ματάκια της, έκλεισα το βιβλίο. Και της είπα ότι την άσκηση θα τη λύσει όταν θα είναι σε θέση -και σε ηλικία- να την καταλάβει. Σε κάνα δυο χρόνια, δηλαδή. Τουλάχιστον. (Οι σημειώσεις, σημειωτέον, είναι της γυναίκας μου, που, απ' ό,τι διαπίστωσα εκ των υστέρων, υπολόγισε μόνο τις πράσινες και μόνο τις θαλασιές τις χάντρες, οπότε υπάρχει λάθος. Προσωπικά δεν ασχολήθηκα καν μέχρι να μου επισημάνει κάποιος το λάθος, μια και ποσώς με απασχόλησε η λύση. Το μόνο που με απασχόλησε και με απασχολεί είναι η απαράδεκτη πολυπλοκότητα -για τη φύση της ηλικίας στην οποία απευθύνεται- άσκηση).
Οι μπαγλαμάδες ψάχνουν, προφανώς, ν' ανακαλύψουν τον εκκολαπτόμενο Αϊνστάιν του 21ου αιώνα. Και το μόνο που θα καταφέρουν, αν τους το επιτρέψουμε, είναι να μας χαζέψουν όλους. Και τα παιδάκια και τους γονείς...
[Με βάση τα σχόλια που έχω λάβει, ανανεώνω συνεχώς το ποστ. Η Magica, για παράδειγμα, μου επισήμανε κάτι πολύ σωστό: ότι τα παιδιά μαθαίνουν παίζοντας -και παίζουν μαθαίνοντας. Είναι πολύ σημαντικό, δηλαδή, τα παιδιά να παίζουν -και να μαθαίνουν- με τις χάντρες, με τα κυβάκια και με οτιδήποτε μπορεί να τα διδάσκει και παράλληλα να τα διασκεδάζει. Υποτίθεται, δε, ότι αυτός είναι ο σκοπός του συγκεκριμένου βιβλίου. Με τη διαφορά ότι οι συγγραφείς του προφανώς μπέρδεψαν τις ηλικίες. Γιατί το μυαλουδάκι ενός παιδιού 8 χρονών ΑΔΥΝΑΤΕΙ να συλλάβει πλήρως τις πολλαπλασιαστικές ιδιαότητες της αριθμητικής, πολύ περισσότερο αν συνδυάζεται με την εντελώς ακατανόητη για κείνο υποδιαίρεση του ευρώ...]

Σχετικά ποστ μπορείτε να δείτε στις παρακάτω διευθύνσεις:
* ET(s) go home!
* Αϊ σιχτίρ, πια, κύριοι "σοφοί - πεφωτισμένοι"!
* Οι φωστήρες ανακάλυψαν το... τρίευρο!
* Άσχετοι, αλαζόνες, χαραμοφάηδες και (πάνω απ' όλα) ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ!

Δείτε και αυτό (ένα κατατοπιστικό - τεκμηριωμένο ποστ της so_far): Maths & Physics

(Θα βε βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

Η τέχνη, η λογοκριστία και το "έλλειμα παιδείας"...

2007-06-06T16:30:00.000+03:00

Πάει κι αυτή η παρουσίαση... Εντάξει, μια χαρά πήγε. Ο κόσμος αρκετός, οι οι ομιλίες ενδιαφέρουσες -και ποσώς φλύαρες-, το κλίμα ζεστό, οι φραπέδες παγωμένοι -και ασφαλώς... κερασμένοι. Και ούτε μπούκαραν οι μπάτσοι να κατασχέσουν τα βιβλία και να συλλάβουν τους δημιουργούς τους. Καθότι, βλέπετε, δεν υπάρχει στο περιεχόμενό τους καμία φράση που θεωρείται "υβριστική" ή "προσβλητική" για τα "χρηστά ήθη" του έρμου τούτου τόπου...
Αφορμή για το ποστ αυτό, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν πήρα από την παρουσίαση των "Ομάδων". Ούτε, όπως ίσως φαντάζεστε, από την έφοδο των μπάτσων στην έκθεση της κυρίας Εύης Στεφανή και την κατάσχεση του επίμαχου βίντεο. Αφορμή πήρα επειδή... τα πήρα! Στο κρανίο...
Παρακολουθώντας -κυρίως διαδικτυακά- τις αντιδράσεις μετά το αχαρακτήριστο τούτο συμβάν, διαπίστωσα για πολλοστή φορά ότι μερικοί δεν ξέρουν τι θέλουν. Κι όταν κανείς δεν ξέρει τι θέλει, δεν ξέρει και τι λέει. Δεν αναφέρομαι στα απειράριθμα υβριστικά -και φασίζοντα- σχόλια που διάβασα κυρίως στο μπλογκ http://artlogokrisia.blogspot.com/, το οποίο άνοιξε απλώς και μόνο για να μαζευτούν υπογραφές υπέρ της κυρίας Στεφανή (τα σχόλια δεν υπάρχουν πλέον, όσοι πρόλαβαν, πρόλαβαν!). Αναφέρομαι στα σχόλια ανθρώπων που, από τον τρόπο γραφής τους, φαίνονται καλλιεργημένοι. Αναφέρομαι σε απόψεις του στιλ "αυτό δεν ήταν τέχνη, ήταν ανοσιούργημα, προσβάλλει την πατρίδα μας, τα ιερά και τα όσιά μας, και όσοι υποστηρίζουν τη Στεφανή το κάνουν επειδή πάσχουν από έλλειμμα παιδείας"...
Για καθίστε, βρε παιδιά, για να καταλάβω... Τι είναι, δηλαδή, τέχνη, κατά την άποψή σας; Με ποια κριτήρια ξεχωρίζετε τον καλλιτέχνη από τον μη καλλιτέχνη; Απλώς με το μάτι του "πεπαιδευμένου" έναντι του "απαίδευτου";...
Κι εμένα με βρίσκει αισθητικά αντίθετο το περιεχόμενο του συγκεκριμένου "έργου" που κατασχέθηκε. Κι αν θέλετε, ναι, δεν το θεωρώ καν τέχνη. Από τη στιγμή, ωστόσο, που η δημιουργός του το θεωρεί, εμένα δε μου πέφτει λόγος. Η δε αντίδρασή μου θα ήταν απλώς να μην πάω να το δω ή, στην πιο ακραία περίπτωση, να φύγω επιδεικτικά κατά τη διάρκεια προβολής του. Αλλά δικαίωμα να προκαλέσω (ή, ακόμα χειρότερα, να επιβάλω) την άπαγόρευση-κατάσχεσή του ΔΕΝ ΕΧΩ, πώς να το κάνουμε!
[Το κακό είναι ότι για ορισμένους η κλασική ρήση του Βολταίρου ("Διαφωνώ με όσα λες..." κ.τ.λ.) ισχύει μόνο κατά το δοκούν... Και κατά το προσωπικό συμφέρον του ή έστω κατά το συμφέρον της σέκτας που εκπροσωπεί...]
Επιτρεψτε μου, τέλος, σε όλους εσάς που εκφράζετε τέτοιου είδους απόψεις να θέσω ένα ερώτημα: Εγώ θεωρώ εαυτόν συγγραφέα, βαυκαλίζομαι με την ψευδαίσθηση ότι κάνω λογοτεχνία. Κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι παράγω σκουπίδια. Με την ίδια λογική, δηλαδή (με την οπτική του "πεπαιδευμένου" έναντι του "απαίδευτου", ίσως;) και με το πρόσχημα, για παράδειγμα, κάποιας φράσης ενός βιβλίου μου που "προκαλεί τα χρηστά ήθη" -αν ψάξει κάποιος επί τούτου θα βρει κάμποσες...- πρέπει τα βιβλία μου να απαγορευτούν και να κατασχεθούν, έτσι; Αυτό, με λίγα λόγια, δεν υποστηρίζετε; Εκτός κι αν δεν κατάλαβα σωστά. Ίσως λόγω έλλειψης παιδείας...

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

Πρόσκληση για όλους, ακόμα και... αλλόθρησκους!

2007-06-02T11:32:00.000+03:00

Όσοι πιστοί (και... άπιστοι, κατά μία έννοια) ευπρόσδεκτοι!
Η καφετέρια του "Ιανού" μας χωράει όλους, Παναθηναϊκούς, Ολυμπιακούς, ΑΕΚτζήδες και... αλλόθρησκους!
Όσοι δεν έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε εκείνη την ώρα (ή όσοι βρίσκεστε κάπου εκεί κοντά και μπορείτε να την κοπανήστε για καμιά ωρίτσα) ελάτε να πιούμε το καφεδάκι μας παρέα. Δε νομίζω να περάσετε άσχημα. Θα υπάρχουν, λέει, εκπλήξεις και χάπενινγκ.
Εντάξει, τα βιβλία μπορεί να είναι για παιδιά (ή για όσους αισθάνονται παιδιά), αλλά η εκδήλωση είναι για μεγάλους (ή για όσους... δεν αισθάνονται μεγάλοι!).
Κάντε ένα κλικ πάνω στην πρόσκληση για περισσότερες λεπτομέρειες.
Σας περιμένω!

ΥΓ.: Ακολουθεί οσονούπω και η παρουσίαση της "Μοίρας". Θα ανέβει, εξυπακούεται, σχετικό ποστ.

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com)

Για την Αμαλία

2007-06-01T00:15:00.000+03:00

Σήμερα, 1η Ιουνίου, τιμούμε την Αμαλία. Και τον άνισο αγώνα που έδινε για χρόνια ολόκληρα. Τον αγώνα, όχι με το θάνατο, αλλά με τους εμπόρους του θανάτου... )

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα.

Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Η "Μοίρα" και τα βιβλιοπωλεία

2007-05-30T11:04:00.000+03:00

Γυρίζοντας από το τριήμερο, βρήκα ένα σκασμό μέιλ να με περιμένουν (στο χωριό δεν τα ανοίγω, καθότι η σύνδεση είναι dial up, το δε λάπτοπ της πλάκας και μπορεί να εκραγεί...), αρκετά από τα οποία με ενημέρωναν ότι το τελευταίο μου βιβλίο ("Με Λένε Μοίρα") ήταν άφαντο από πολλά κεντρικά βιβλιοπωλεία.
Στην αρχή το χάρηκα, ελπίζοντας -ο αφελής...- ότι ήδη η πρώτη φουρνιά εξαντλήθηκε. Σύντομα βέβαια προσγειώθηκα, μια και διαπίστωσα το αυτονόητο: ναι μεν έχουν γίνει οι παραγγελίες, αλλά στα περισσότερα βιβλιοπωλεία το βιβλίο δεν έχει φτάσει ακόμα. Για παράδειγμα, υπάρχει στον Ελευθερουδάκη, αλλά δεν έχει πάει ακόμα στον Παπασωτηρίου και στον Ιανό.
Ευχαριστώ από καρδιάς τους φίλους (γνωστούς και άγνωστους) που έσπευσαν να προμηθετούν το βιβλίο -και... έμειναν με την όρεξη. Απ' ό,τι με διαβεβαίωσαν, πάντως, από τον εκδοτικό οίκο, μέσα στο επόμενο δεκαήμερο η "Μοίρα" θα είναι κανονικά σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Θα ανεβάσω εγκαίρως και σχετικό ποστ.

ΥΓ: Για πρώτη φορά εδώ και δέκα μήνες που μπλογκάρω, απενεργοποίησα τα σχόλια, μια και το συγκεκριμένο ποστ είναι απλώς ενημερωτικό και δεν χρήζει σχολίου. Ευχαριστώ και πάλι! :)

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

Τρεις μέρες...

2007-05-29T14:59:00.000+03:00

Έλειψα για τρεις μέρες.
Σε τρεις μέρες θα ξαναφύγω.
Θα ξαναγυρίσω ύστερα από τρεις μέρες.
Κι ύστερα από τρεις μέρες θα γίνει η παρουσίαση των "Ομάδων".
Και μετά από τρεις μέρες θα ξαναφύγω.
Μέχρι να ξαναγυρίσω -ύστερα, εξυπακούεται, από τρεις μέρες.
Και πάει λέγοντας...
Γενικά, ο επόμενος μήνας θα είναι για μένα χωρισμένος σε τριήμερα. Τα μεν γεμάτα τρέξιμο, τα δε γεμάτα χαλάρωση, βουτιές, διάβασμα και γράψιμο (όχι απαραίτητα μ' αυτή τη -χρονική- σειρά).
Απλώς σας το λέω για να μην παραξενευτείτε από τον προσεχή ανισομερή καταμερισμό της μπλογικής μου δραστηριότητας (πώς διάολο το είπα αυτό;...).
Προσκαλεσμένοι, ασφαλώς στην παρουσίαση είστε όλοι. Οι προσκλήσεις στο προσεχές ποστ (λίαν συντόμως).

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/ -αρκεί να λειτουργήσει κανονικά κάποια στιγμή...)

Στην Αμαλία...

2007-05-25T23:39:00.000+03:00

Το πάλεψε το χτικιό, μ' όλη τη δύναμη της πονεμένης ψυχής της...
Το πολέμησε άγρια το χτικιό, σ' όλες του τις μορφές...
Στο τέλος το χτικιό τη νίκησε.
Γιατί αν έχεις να πολεμήσεις μόνο το χτικιό που 'χεις μέσα σου, μπορεί και να τα καταφέρεις.
Αν έχεις όμως να πολεμήσεις και το χτικιό που 'χεις απέναντί σου, το ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ χτικιό, η μάχη είναι άνιση...
Τουλάχιστον η Αμαλία το πάλεψε. Και, προτού σβήσει, άναψε φωτιές, πολλές φωτιές. Που θα μείνουν αναμμένες για καιρό.
Μόνο που το χτικιό, το ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ χτικιό, είναι φτιαγμένο από αντιπυρικό υλικό...

Καλό σου ταξίδι, Αμαλία. Αλαφρύ το χώμα...

Μια "Ψιλικατζού" με... μαγνητικές ιδιότητες!

2007-05-25T11:51:00.000+03:00

Δε θα πω πολλά (δεν το συνηθίζω, άλλωστε, στα βιβλία που προτείνω).

Την "Ψιλικατζού" την ξέρετε, φαντάζομαι, οι πιο πολλοί από σας. Όπως και το ομώνυμο βιβλίο της -που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "IntroBooks".

Εγώ, ομολογώ, μέχρι πρόσφατα την ήξερα μόνο "κατ' όνομα". Πρόσφατα την ανακάλυψα και κατ' ουσίαν. Το ίδιο και το βιβλίο της.

Δεν έχω διαβάσει άλλο καθαρά "μπλογκικό" βιβλίο. Αυτό ήταν το πρώτο μου. Αλλά σίγουρα δε θα 'να το τελευταίο.

"Η Ψιλικατζού" δεν είναι μυθιστόρημα, είναι προσωπικό ημερολόγιο. Αλλά διαβάζεται σαν μυθιστόρημα. Και μάλιστα καλό μυθιστόρημα, πολύ καλό μυθιστόρημα. Διαβάζεται "νεράκι", κατά το κοινώς λεγόμενο. Η αφηγηματική του ροή είναι απλή και συνάμα συναρπαστική, ο λόγος του ζωηρός και κάπου κάπου βίαιος, η πλοκή συγκινητική και συχνά ανατρεπτική.

Αλλά το μεγαλύτερο προσόν το βιβλίου είναι η ιδιότητα της μαγνητικής έλξης που ασκεί πάνω στα μάτια, στα χέρια, στο μυαλό του αναγνώστη. Τουλάχιστον προσωπικά την ένιωσα αυτή την έλξη. Και, ομολογώ, την... καταφχαριστήθηκα. Μέχρι την τελευταία λέξη.

Να 'σαι καλά, Kωνσταντίνα!

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

To πρώτο είναι μοναδικό, το δεύτερο... μοναδικότερο!

2007-05-21T11:28:00.000+03:00

Το 'χω στα χέρια μου κοντά ένα μήνα, αλλά μόλις τις τελευταίες μέρες "απελευθερώθηκε".

Πίστευα ότι το πρώτο είναι μοναδικό, αλλά τώρα βλέπω ότι το δεύτερο είναι ίσως... μοναδικότερο!

Και πολλά άλλα πίστευα, βέβαια. Ότι είχα χειραγωγήσει τη Μοίρα. Αλλά η εκδίκηση (της Μοίρας) είναι ένα πιάτο που σερβίρεται κρύο. Αν και, ομολογώ, είναι... γευστικότατο!

Το οπισθόφυλλο μπορείτε να το δείτε εδώ, περισσότερες λεπτομέρειες εκεί.

Και, όχι, η κυρία στο εξώφυλλο δεν είναι η... Κάθριν Ζέτα Τζόουνς!

(Eπειδή κάποιοι μου παραπονέθηκαν ότι δεν ανοίγει η φωτό με το οπισθόφυλλο, ορίστε το κείμενο:

«…Η μοίρα μου ξεροκατάπιε. Μου φάνηκε συγκινημένη, αλλά υπέθεσα ότι ήταν ιδέα μου. Εκτός κι αν η συγκίνηση είναι μεταφυσικό συναίσθημα. “Κρίμα” είπε τελικά “γιατί δεν πρόκειται να την ξαναδείς”.
Ένας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό μου. “Δε θα μου δώσετε μια δεύτερη ευκαιρία;” τη ρώτησα δειλά.
“Μα μόλις σου έδωσα μια δεύτερη ευκαιρία!” μου είπε νευρικά.
“Ναι, αλλά...” Καθάρισα το λαιμό μου. “Κοιτάξτε” έκανα ευγενικά “ξέρω ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις δίνονται συνήθως τρεις ευκαιρίες και…”.
“Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δε δίνεται συνήθως καμία ευκαιρία! Τζίνι είμαι;”…»

Με λένε Μοίρα. Τον λένε Σταύρο. Και του ’δωσα τρεις ευκαιρίες. Μία συν δύο, δηλαδή. Για ν’ αλλάξει μια -μοιραία, ασφαλώς- απόφασή του. Την πρώτη, εξυπακούεται, τα ’κανε μαντάρα. Τη δεύτερη…
Αλλά, για στάσου, μην έχεις την απαίτηση να τα μάθεις όλα με τη μία. Με τις τρεις κάτι μπορεί να γίνει. Η γνώση είναι πολύτιμο εργαλείο για να σου την προσφέρω έτσι, ελαφρά τη καρδία. Πόσο μάλλον η σοφία. Πάρε για παράδειγμα τον Σταύρο. Τρεις ζωές έζησε, ζωή να ’χει. Τρεις ζωές για ν’ ανακαλύψει τη ζωή του. Και τη γυναίκα της ζωής του.
Εσύ θ’ ανακαλύψεις αν τις ανακάλυψε. Εγώ δε θα σου πω τίποτα. Εξάλλου, είπαμε, με λένε Μοίρα. Και δεν είναι τυχαίο που οι σοφοί πρόγονοί σου με έπλασαν γυναίκα. Είμαι πλάσμα θηλυκό, θηλυκότατο! Μπας και πιστεύεις ότι ήταν τυχάρπαστος αυτός που καθιέρωσε τον όρο «μοιραία γυναίκα»; Και πλέον τον χρησιμοποιούνε όλοι ανεξαιρέτως. Θηλυκοί κι αρσενικοί. Και σερνικοθήλυκοι.
Μοιραία γυναίκα… Είναι σλόγκαν πια, είναι σύνθημα, είναι σύμβολο. Και μη μου πεις ότι έχει την ίδια βαρύτητα ο όρος «μοιραίος άντρας», έτσι;)

YΓ (εκ των υστέρων): Δεν ξέρω τι διάολο γίνεται τις τελευταίες μέρες με το νετ... Όλο και περισσότεροι είν' εκείνοι που μου στέλνουν μέιλ παραπονούμενοι ότι δεν μπορούν ν' ανοίξουν το σάιτ. Δεν ξέρω, αλλά σε μένα ανοίγει μια χαρά. Μήπως η... εκδίκηση της Μοίρας συνεχίζεται;

Τέλος πάντων, θα βάλω κι εδώ τα λινκ για όσους θέλουν να πάρουν μια γεύση από το βιβλίο:

* Εισαγωγή

* 1ο Κεφάλαιο

Αν μπείτε σ' αυτά, λογικά θα μπείτε και στα υπόλοιπα τρία)

ΥΓ 2 (εκ των... πιο υστέρων): Το πρόβλημα με το σάιτ αποκαταστάθηκε. Κάποια "ασυμβατότητα", λέει, με ορισμένους μπράουζερ -δεν το πολέψαξα, για να είμαι ειλικρινής.

Συμπαράσταση στον Τσιπρόπουλο, απάντηση στον Λιακόπουλο!

2007-05-18T17:11:00.000+03:00

Tις ψευτομαγκιές του Λιακόπουλου κατά του Τσιπρόπουλου νομίζω τις γνωρίζετε (για τους ανενημέρωτους, αναλυτικές πληροφορίες εδώ).
Ήδη ξεκίνησε η διαδικασία υπογραφών συμπαράστασης στον Αντώνη Τσιπρόπουλο.
Άντε, λοιπόν, τι κάθεστε; Υπογράψτε!

ΥΓ.: Είμαι βέβαιος ότι στο τέλος οι υπογραφές που θα μαζευτούν θα ξεπερνούν κατά πολύ το σύνολο των βιβλίων που πούλησε ή θα πουλήσει ποτέ ο Λιακόπουλος. Αλλά δεν ξέρω αν θα αποδειχτούν αρκετές...

Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

Στεγανά και υποκουλτούρα: Η σύγχρονη εκδοχή του "Πας μη Έλλην, βάρβαρος"...

2007-05-17T16:03:00.000+03:00

Holly... Shit!

Σήμερα θα κοπιάρω, σχεδόν, ένα παλαιότερο ποστ. Δεν είχα σκοπό να το κάνω, αλλά με ανάγκασαν τα σχόλια που διαβάζω συχνά στις ιστοσελίδες τού περιοδικού "Αθηνόραμα", αλλά και ορισμένες -απόλυτες- απόψεις μου συναδέλφων μου, οι οποίοι ασχολούνται με την κριτική κινηματογράφου. Απόψεις και σχόλια κατά το πλείστον απαξιωτικά. Είτε για κάποια συγκεκριμένα είδη αμερικανικών ταινιών (του τύπου "300", για παράδειγμα, ή του τύπου "Painted Veil") είτε για κάποιες αμερικανικές σειρές, στις οποίες επίσης έχω αναφερθεί παλαιότερα. Και όχι τόσο για τις ταινίες και τις σειρές αυτές καθαυτές, όσο κυρίως για τους θεατές τους. Κατά προέκταση, δηλαδή, για μένα που είμαι ένας απ’ αυτούς.
Καθένας, βέβαια, δικαιούται να έχει τις απόψεις του. Ωστόσο, η άποψη, η κρίση, διαμορφώνεται κατόπιν ΓΝΩΣΗΣ. Δεν είναι δυνατόν να κρίνεις κάτι για το οποίο έχεις μαύρα μεσάνυχτα. Αλλά, ως γνωστόν, υπάρχει... εξαπανέκαθεν μια κάστα ανθρώπων που θεωρεί a priori σκουπίδι οτιδήποτε δε συνάδει, θεωρητικά, με τη -συνήθως αυθαίρετη και αβάσιμη- ιδέα που έχουν σχηματίσει οι ίδιοι για το προσωπικό τους «πολιτιστικό υπόβαθρο»…
Για τα κάνω πιο λιανά: Εγώ, σου λέει ο άλλος, είμαι άνθρωπος του πολιτισμού, των γραμμάτων και της τέχνης. Επομένως, είναι καθήκον μου ν’ ακούω για "αμερικάνικη υποκουλτούρα" και να βγάζω αυτομάτως την μπέμπελη…
Το ερώτημα, βεβαίως, που τίθεται εδώ είναι το εξής: Ποιος παράγει τελικά υποκουλτούρα; Ή, έστω, ποιος τη συντηρεί; Αυτός που λανσάρει ένα προϊόν και σου λέει δοκίμασέ το κι άμα γουστάρεις πάρ’ το; Ή αυτός που το απορρίπτει αυθωρεί και παραχρήμα μόνο και μόνο εξαιτίας της προέλευσής του;…
Αντίστοιχα σχόλια υπήρχαν και σε ανάλογο ποστ που είχε ανεβάσει προ καιρού ο Αλέξης Σταμάτης. Κάποιος, μάλιστα, «του την είχε πει» -μεταξύ σοβαρού και αστείου- αναρωτώμενος πώς μπορεί και συνδυάζει τον αγαπημένο του Βισκόντι με το «Prison Break», λόγου χάρη…
Ξέρετε τι μου θυμίζουν όλα αυτά; Τις «κατηγοριοποιήσεις» της δεκαετίας του ’70. Ήσουν «ροκάς», για παράδειγμα; Επιβαλλόταν διά ροπάλου να βουλώνεις τ’ αυτιά σου σε οποιονδήποτε άλλο ήχο!
Με εκνευρίζει αφόρητα η στεγανοποίηση. Το ίδιο συμβαίνει και στο χώρο της λογοτεχνίας. Μου έχει συμβεί και προσωπικά, επανειλημμένα. Κάποιοι με χλεύασαν όταν ομολόγησα (ανερυθρίαστα!) ότι απόλαυσα, ως ένα βαθμό, τον «Κώδικα Ντα Βίντσι», όταν δήλωσα ότι θεωρώ το συγκεκριμένο βιβλίο από τα κορυφαία στην κατηγορία του και το συγγραφέα του μάγκα. Ή, πιο πρόσφατα, κάποια φίλη απόρησε βλέποντάς με στην παραλία να διαβάζω Στίβεν Κινγκ. Αλλά τουλάχιστον αυτή δεν είναι στενοκέφαλη. Της συνέστησα να διαβάσει δυο τρία βιβλία του, τα πήρε, τα διάβασε και απάλλαξε το μυαλό της απ’ τα στεγανά που της είχαν επιβάλει οι αμπελοφιλοσοφίες της ψυτοκουλτούρας…
Για να καταλάβω: τι με εμποδίζει να λατρεύω τον κυνισμό του Ντοστογιέβσκι και παράλληλα να απολαμβάνω τον αποκρυφισμό του Κινγκ; Τι μου απαγορεύει να βουλιάζω στη μαγεία του Αντονιόνι και ταυτόχρονα να διασκεδάζω με τους καταιγιστικούς ρυθμούς του «Heroes»; Τι με καταναγκάζει να θαυμάζω τις παραβολές του Όστερ και από την άλλη να μην περνάω καλά με τις δικολαβίες του Γκρίσαμ; Τι με εκβιάζει να μαγεύομαι με τα πλάνα του Ιναρίτου-Γκονζάλες, αλλά να μην τολμώ να χαθώ μαζί με τους «Lost»;
Τίποτα απολύτως. Γιατί στην τέχνη, γιατί στη λογοτεχνία, δεν υπάρχουν κλισέ, δεν υπάρχουν στάνταρντ, δεν υπάρχουν στεγανά. Γιατί αυτοί που επιβάλλουν τα κλισέ, τα στάνταρντ, τα στεγανά, στην ουσία δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να παραφράζουν το αρχαίο φασίζον ρητό «Πας μη Έλλην, βάρβαρος». Το οποίο, στην προκειμένη περίπτωση, θα μπορούσαμε νε το αποδόσσουμε ως «Παν αμερικανικόν, σκουπίδι»…

ΥΓ: Η υποσημείωση ότι είμαι κάθε άλλο παρά φιλοαμερικανός (από πολιτιστικής και, κυρίως, πολιτικής απόψεως) είναι, νομίζω, περιττή...

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

Μια απολαυστική "Βιβλιοθήκη" (και όχι μόνο για βιβλιόφιλους)

2007-05-15T13:56:00.000+03:00

Η δημοσιογραφική μου ιδιότητα απέχει παρασάγγας από εκείνη του βιβλιοκριτικού. Η δε -νεόκοπη- συγγραφική μου ιδιότητα κάθε άλλο παρά μου δίνει αυτόματα το χρίσμα του κριτικού άλλων συγγραφέων. Άλλωστε, παρότι φανατικός σινεφίλ και βιβλιόφιλος, ποτέ δε μου άρεσε να γράφω κριτικές βιβλίου και κινηματογράφου. Παρά μόνο να διαβάζω.

Δεν πρόκειται, λοιπόν, να γράψω κριτική για το τελευταίο βιβλίο που διάβασα (μέσα σ΄ένα Σαββατοκύριακο). Θα πω απλώς ότι το απόλαυσα από την πρώτη ως την τελευταία του σελίδα. Και, όσοι δε γνωρίζετε τι εστί Μαμαλούκας, μη νομίζετε ότι "Η Χαμένη Βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα" απευθύνεται αποκλειστικά σε φανατικούς βιβλιόφιλους΄ κάθε άλλο. Να είστε βέβαιοι ότι απευθύνεται στο σύνολο του αναγνωστικού φάσματος. Ακριβώς επειδή ο Δημήτρης Μαμαλούκας ξέρει πώς να κεντρίζει το ενδιαφέρον του -όποιου- αναγνώστη του από την πρώτη στιγμή. Και να τη διατηρεί αμείωτη ως το τέλος.

Ομολογώ ότι κι εγώ δεν ήξερα τι εστί Μαμαλούκας. Αλλά... έμαθα. Μέσα σ΄ένα Σαββατοκύριακο. Και, φυσικά, το πρώτο πράγμα που έκανα τη Δευτέρα ήταν ν' αγοράσω και τα υπόλοιπα τρία βιβλία του.

Δημήτρη, να'σαι καλά! Και βιάσου για το πέμπτο!

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

Το ερωτηματολόγιο (που μου 'βγαλε την πίστη...)

2007-05-12T12:50:00.000+03:00

Με προσκάλεσε ο Μπαμπάκης να απαντήσω στο παρακάτω ερωτηματολόγιο και, τώρα που βρήκα λίγο χρόνο, θα προσπαθήσω να ανταποκριθώ. Τώρα, βέβαια, τι σχέση έχει ο Προυστ με τον (ιπτάμενο) γάιδαρο και την αγαπημένη trashia, αυτό είναι ένα άλλο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί (από τους εμπνευστές του παιγνίου)...
Λοιπόν, φύγαμε:

1. Πετάει ο γάιδαρος;
Έχω δει πολλούς. Μπίζνες κλας, κανονικά.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το γεγονός ότι δεν μπορώ -πια- να σηκωθώ μεσημέρι.

3. Η μεγαλύτερη μαλακία που έχετε πει σε κάποιον και την έχει πιστέψει;
Ότι δε λέω ποτέ μαλακίες.

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Το ψάχνω ακόμα.

5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Ότι ακόμα δεν το 'χω βρει (το βασικό γνώρισμα).

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα ανθρώπινα.

7. Ποια είναι η πρωτεύουσα του Λιχτενστάιν;
Έχει και πρωτεύουσα;

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Ο Χάρης και η Αλίκη, ο Σταύρος και η Λουίζα (μυθιστορήματα γράφω, βρε, ποιους άλλους ήρωες να 'χω;).

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Στο θαυμαστό κόσμο των λέξεων.

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Σε διάφορες ηλικιακές φάσεις: Βερν, Δουμάς, Μαλώ, Ουγκώ, Τολστόι, Λουντέμης, Σαμαράκης, Καζαντζάκης, Λ'Αμούρ, Κινγκ, Ντοστογέφσκι, Χεμινγουέι, Μπουκόφσκι, Κόου, Όστερ, Ροθ (και καμιά πενηνταριά ακόμα)

11. Αγαπημένη ταινία;
Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος.

12. Αγαπημένη trashιά;
Hot Stuff - Ντόνα Σάμερ (φανατικός ροκάς γαρ).

13. Χειρότερο τραγούδι όλων των εποχών;
Δεν το έχω ακούσει ακόμα.

14. Τι νοσταλγείτε πιο πολύ απ’ όλα;
Την εποχή που όλα κυλούσαν αργά. Τη εποχή που το Ίντερνετ ήταν επιστημονική φαντασία. Την εποχή που, για ν' αποκτήσεις τηλέφωνο, έπρεπε να περιμένεις μέχρι η αίτησή σου ν' αποκτήσει αρχαιολογική αξία.

15. Κανένα σοκαριστικό μυστικό έχετε;
Έχω.

16. Μόνο αυτό;
Όχι.

17. Πού αναφέρεται ο Βαν Γκογκ ως Βαν Νταμ;
Στην παραπάνω αράδα.

18. Το αγαπημένο σας πτηνό;
Αυτό που δε χέζει πάνω στο καπό του αυτοκινήτου μου κάθε που το πλένω.

19. Αγαπημένος τρόπος θανάτου;
Οποιοσδήποτε! Αρκεί να' ναι ο θάνατος αυτουνού που σκέφτηκε αυτό το ερώτημα...

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Μπιράλ (πάλι η νοσταλγία, ε;).

21. Το αγαπημένο σας φαγητό;
Της παρακείμενης ψησταριάς (μη βαράς, ρε γυναίκα!).

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Τις λίστες με τα ερωτηματολόγια.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να διαβάζω. Αυτά που γράφω.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Αυτή τη στιγμή; Ότι, επειδή τραβάει σε μάκρος αυτό το πράμα, δύσκολα θα βρω ξαπλώστρα ελεύθερη στον "Αστέρα".

25. Μεγαλύτερο ψέμα;
Η -αντικειμενική- αλήθεια.

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Αγάπα τον πλησίον σου (αρκεί να μη βρωμάν τα χνώτα του).

27. Πώς θα επιθυμούσατε να ζήσετε;
Επ' αόριστον.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Να μου διευκρινίσει ποιος απ' όλους είναι.

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Θολωμένη. Μετά από 29 ερωτήσεις, πώς διάολο να 'ναι;

Λοιπόν, ρίχω το μπαλάκι στον Αναγνώστη, στον Aλέξη Σταμάτη, στη Λεία Βιτάλη και στον Σπύρο Σεραφείμ.
Αντε και... καλά κουράγια!

(Θα με βρείτε και εδώ: http://www.fasoulasonline.com/)

Οι 8 "χρυσοί κανόνες" περί συγγραφής από τον Βόννεγκατ

2007-05-09T13:50:00.000+03:00

Στο μπλογκ της Λείας Βιτάλη ανέβηκε πρόσφατα ένα ποστ με τους 8 "χρυσούς κανόνες" περί συγγραφής, όπως τους εξέθεσε ο -προσφάτως εκλιπών- Αμερικανός συγγραφέας Κερτ Βόννεγκατ. Τους αντιγράφω:

1. Χρησιμοποίησε τον χρόνο του κάθε αναγνώστη σου έτσι που να μη νιώθει στο τέλος ότι έχασε τον καιρό του.
2. Χάρισε στον αναγνώστη σου τουλάχιστον έναν ήρωα με τον οποίο να μπορεί να ταυτιστεί.
3. Κάθε ήρωας πρέπει να επιζητά κάτι, ακόμη και αν πρόκειται για ένα ποτήρι νερό.
4. Κάθε πρόταση πρέπει να αποκαλύπτει κάτι σε σχέση με τον χαρακτήρα ή τη δράση.
5. Ξεκίνα να γράφεις έχοντας στο μυαλό σου το τέλος.
6. Να είσαι σαδιστής. Δεν έχει σημασία αν είναι καλοί ή αθώοι οι ήρωές σου. Κανε τους να πάθουν τα χειρότερα ώστε ο αναγνώστης να διαπιστώσει τα όριά τους.
7. Πρέπει να ικανοποιείς μόνον ένα όταν γράφεις. Σαν να κάνεις έρωτα μπροστά σε αναοιχτό παράθυρο με τον κόσμο και η ιστορία σου να αρπάζει πνευμονία.(!)
8. Δίνε στον αναγνώστη σου όσες περισότερες πληροφορίες μπορείς. Ο αναγνώστης πρέπει να έχει πλήρη εικόνα του τι τρέχει, πού και πότε, ώστε να μπορεί ο ίδιος με τη φαντασία του να ολοκληρώσει την ιστορία.

Λοιπόν, σαφώς και δεν είμαι εγώ αυτός που θα αμφισβητήσει κοτζάμ Βόνεγκατ και τα "αξιώματα συγγραφής" του. Ωστόσο, νομίζω ότι ο κάθε συγγραφέας ακολουθεί τους δικούς του κανόνες. Κι εξάλλου, είπαμε, στην ουσία ο καθένας από μας δεν κάνει ουσιαστικά τίποτ' άλλο παρά να βγάζει "ψυχώσεις κι εμμονές" στο χαρτί. Όταν μου το είχε πρωτοπεί αυτό ο μέντοράς μου, ο Μάνος Κοντολέων, σαν κάπου να ενοχλήθηκα... Αλλά στην πορεία συνειδητοποίησα πόσο δίκιο είχε...
Ν' απομονώσουμε κάποιους από τους 8 κανόνες; Λοιπόν, τους 1, 2,6, για παράδειγμα, μπορώ να πω πως τους χρησιμοποιώ -όχι συνειδητά, την ώρα που γράφω δηλαδή, αλλά εκ του αποτελέσματος κρίνοντας. Τον 5, από την άλλη, τον θεωρώ ιδιαίτερα περιοριστικό -για να μην πω... αγχωτικό. Τόσο στο πρώτο, όσο και στο δεύτερο βιβλίο μου, ξεκινώντας να γράφω είχα απλώς μια "υποψία" για το τέλος. Και τις δύο φορές, μου προέκυψε ξαφνικά, σε ανύποπτη φάση, την ώρα που έγραφα. Το ίδιο μου συμβαίνει και στο τρίτο. Έχω φτάσει στη μέση κι ακόμα το τέλος δεν έχει αποκτήσει σάρκα και οστά μες στο μυαλό μου. Όσο για τον 8, καλές οι πληροφορίες, αλλά όχι να φτάσουμε και στο σημείο της παροιμίας "είπαν του λωλού..." Η "υπερφόρτωση" πληροφοριών νομίζω ότι κουράζει τον αναγνώστη και πλατιάζει το κείμενο.
Συμπερασματικά, καλοί είναι οι κανόνες στη λογοτεχνία, αλλά προσωπικά προτιμώ τους... μη κανόνες!

Όταν το Κύπελλο σηκώσω... (και... παλάβωσα!)

2007-05-07T12:13:00.000+03:00

...επειδή το Σάββατο στενοχωρήθηκα περισσότερο απ' όσο περίμενα (παρεμπιπτόντως, το άκουσα κι αυτό από την άκρατη γλώσσα του τηλεσχολιαστή: ότι ο Βόλος... συνορεύει με τη Λάρισα! -ναι, έχουνε βάλει και φυλάκια...)...

...επειδή το τέταρτο είναι πιο γλυκό...

...επειδή, απλώς, το αίμα νερό δεν γίνεται...

...και επειδή, εν τέλει, μάλλον παλάβωσα (όπως επέτασσε το γνωστό σύνθημα)...

... ιδού, λοιπόν, το τέταρτο:

Άντε, και του χρόνου (θα είν' ωραία, με το πέμπτο για παρέα!)

ΥΓ: Τον -καταπληκτικό παιχταρά- Θοδωρή Παπαλουκά δεν τον έβριζαν όλοι. Ειδικά την ώρα της απονομής οι περισσότεροι τον χειροκρότησαν θερμά. Δυστυχώς, όμως, τα "γιούχα" είναι πιο ηχηρά από τα παλαμάκια...

Η πρώτη λέξη...

2007-05-02T14:50:00.000+03:00

Με την ευκαιρία της πρώτης λεξούλας που είπε η κοράκλα αδερφικού μου φίλου, το αφιερώνω εξαιρετικά σε όλους τους -επίδοξους ή μη- χαζομπαμπάδες (και χαζομαμάδες -ποιος είπε ότι είναι αδόκιμη η έκφραση;):

" (...) Στην ξέφρενη πορεία της από το σπίτι ως το μαγαζί, η Μαρίνα έκανε τον τελάλη. Είχε ενημερώσει όλο τον κόσμο ότι το παιδί μίλησε. Ο μόνος που την πίστεψε ήταν ο άντρας της. Πού να το χωρέσει ο νους του ότι είναι απίθανο να έχει μιλήσει ένα μωρό οχτώ μηνών... Ίσα ίσα, για κείνον αποτελούσε έκπληξη τεραστίων διαστάσεων το γεγονός ότι ο γιος του δεν είχε μιλήσει ακόμα. Από τη μέρα που η γυναίκα του είχε μείνει έγκυος, ο Κώστας έστηνε καθημερινά αυτί στην κοιλιά της, μπας και μ’ ακούσει να του τραγουδάω κάνα τσάμικο.
«Τι είπες; Μίλησε; Είσαι σίγουρη;» ρώτησε τη Μαρίνα.
«Ναι, ναι, είμαι σίγουρη! Το παιδί μίλησε!» επανέλαβε η μάνα μου τρέμοντας – από το κρύο και τη συγκίνηση.
Ο Κώστας φόρεσε το παλτό του βιαστικά κι έφυγε τρέχοντας για το σπίτι. Από τη βιασύνη και την αγωνία του λίγο έλειψε να μπουκάρει από το παράθυρο, μια και η πόρτα, ως συνήθως, είχε μαγκώσει. «Πού θα πάει, δε θα πάρω δικό μου σπίτι;» μουρμούρισε κι έσπρωξε με όλη του τη δύναμη. Η πόρτα υποχώρησε΄ όχι απ’ το πλάι, αλλά από πάνω. Χαμπάρι δεν πήρε ο Κώστας. Όρμησε σαν σίφουνας στο δωμάτιό μου –όχι ότι ήταν κατάδικό μου, λέμε τώρα– και με ξύπνησε πάνω που ετοιμαζόμουν να γλείψω ένα γλειφιντζούρι ίσα με το καμπαναριό. Μ’ άρπαξε λες κι ήμουν άψυχη κούκλα, κοιτώντας με άπληστα στο στόμα. Εγώ τον κοίταξα νυσταγμένα κι έκανα κάτι που το ήξερα καλά, ο μπαγάσας: Σούφρωσα ναζιάρικα τα χειλάκια μου, σχηματίζοντας ένα ασύλληπτο χαμόγελο που ήξερα ότι τρελαίνει αυτόν το μυστήριο τύπο με την τραγιάσκα, ο οποίος, απ’ ό,τι έλεγε η μαμά, ήταν ο μπαμπάς μου.
Για μερικά δευτερόλεπτα δε μίλησε κανείς' ούτε καν εγώ, γεμίζοντας απογοήτευση τον πατέρα μου, που αποφάσισε να μου απευθύνει το λόγο: «Πες το, αγόρι μου, πες το! Έλα, πάμε μαζί. Μπα-μπά!»
Ναι, μη φας... Σιγά μην του ’κανα το χατίρι αμέσως. Η μοναδική αντίδρασή μου ήταν να αρπάξω το Προ-πο από το τσεπάκι της καμπαρτίνας του μπα-μπά και να το κάνω μπαλάκι ανάμεσα στα παχουλά και επιδέξια χεράκια μου.
«Λέει τ’ όνομά του!».
Μέχρι να συνειδητοποιήσει ο Κώστας ότι αυτός που είχε μιλήσει δεν ήμουν εγώ, αλλά η κουνιάδα του κόντεψε να μου μείνει στα χέρια. Μόλις επέστρεψε στην πεζή πραγματικότητα, στράφηκε αργά αργά στην Ελευθερία και την κοίταξε γεμάτος απορία. «Τι πράμα;»
«Λέει τ’ όνομά του» επανέλαβε εκείνη. Και για να αποδείξει του λόγου της το αληθές, με κοίταξε μ’ αυτό το ηλίθιο βλέμμα που κοιτάνε οι μεγάλοι τα μωρά και με ρώτησε: «Πώς σε λένε, μωρό μου;».
Αρνήθηκα εκ νέου ν’ ανταποκριθώ στην πρόκληση του ερωτήματος. Μόνο άπλωσα ξανά τα χεράκια μου, γράπωσα δυο τούφες από τα μαλλιά του μπα-μπά κι έσκασα στα γέλια, χαζεύοντας την πονεμένη του γκριμάτσα.
«Πώς σε λένε, αγόρι μου;». Σειρά του Κώστα και πάλι.
Τι σου είναι αυτοί οι μεγάλοι, ε; Ασφαλώς και δεν υπέκυψα στις νέες πιέσεις. Κι άρχισα ν’ ασχολούμαι με άλλες τρίχες, αυτές που πετάγονταν μέσα από τη μύτη του μπα-μπά. Κι έτσι η συλλογή μου πλουτίστηκε, αφού διέθετα πλέον δύο διαφορετικά είδη: και ίσιες και κατσαρές.
«Πώς σε λένε, γιόκα μου;». Ίδια η ερώτηση, άλλη η φωνή. Μια φωνή μελιστάλαχτη' μια ερώτηση βραχνή, λαχανιασμένη, βγαλμένη μέσα από την ψυχή της μάνας μου που μόλις είχε μπει τρεχάτη στο δωμάτιο.
«Χάλη».
Ή κάπως έτσι, εν πάση περιπτώσει. Η ουσία είναι ότι η πολυπόθητη κουβεντούλα είχε βγει από το στόμα μου. Ο Κώστας έμεινε με το στόμα ανοιχτό, με αποτέλεσμα να δεχτεί τη σφοδρή εισβολή ενός μικροκαμωμένου αντίχειρα που ικανοποιήθηκε μόνο όταν καρφώθηκε στο πίσω μέρος του ουρανίσκου. Όμως ο μπαμπάς ήταν πια πολύ συγκινημένος για να αισθανθεί πόνο.
Το παιδί μίλησε!
Ακόμα κι εκείνος δε θα μπορούσε να έχει την απαίτηση από ένα μωράκι οχτώ μηνών να προφέρει σωστά το ρο. Πού να ’ξερε, βέβαια, ότι το ρο θα παρέμενε λάμδα επί τέσσερα συναπτά έτη...(...)"

(Απόσπασμα από το 1ο κεφάλαιο του βιβλίου "Ο Έρωτας δεν κάνει για Πιλότος")

Ρήσεις (και αντιρρήσεις...)

2007-04-26T12:02:00.002+03:00

Σιγά μην ξεμπέρδευα. Κι ο χρόνος εξακολουθεί να με κυνηγάει μανιασμένα. Αλλά δεν του δίνω χρόνο να με πιάσει (πού να τον βρω;). Φαίνεται κι από το μπλογκ. Τελευταία λειτουργεί με αυτόματο πιλότο. Με κόπι - ράιτ, δηλαδή. Να το αδρανοποιήσω εντελώς δε θέλω, έχω δεθεί μαζί του. Γι' αυτό και τουλάχιστον το κόπι ράιτ δεν θα 'ναι κλόπι ράιτ. Θα κοπιάρω, κοινώς, τον εαυτό μου. Πράγματα που 'χω γράψει ο ίδιος. Άλλωστε, όπως λέει και το πρώτο από τα κοπιαρισμένα ρητά, τα γραπτά μένουν.
Οι παρακάτω ρήσεις με βοήθησαν αφάνταστα στη συγγραφή του πρώτου μου βιβλίου. Οι δε αντιρρήσεις (ή έστω απλώς αντι-ρήσεις) είναι γέννημα δικό μου. Ανέκαθεν είχα την τρέλα. Και με τις ρήσεις και με τις αντι-ρήσεις.

"Scripta manent - Τα γραπτά μένουν"

Λατινικό ρητό
(Και δεν πάνε πουθενά αν δεν τους βάλεις γραμματόσημο)

"Το σεξ είναι το μεγαλύτερο τίποτα όλων των εποχών "
Άντι Γουόρχολ
(Ειδικά αν δεν το κάνεις κιόλας...)

"Το ψέμα είναι τ’ αλάτι της αλήθειας"
Λαϊκό απόφθεγμα
(Αρκεί να μη σου παραπέσει και γίνει λύσσα)

"Οι Έλληνες δε διαθέτουν μνήμη"
Κωνσταντίνος Καραμανλής
(Κι όσοι διαθέτουν την έχουν κάνει μνημείο)

"Καθετί ποθητό είναι πιο γλυκό να το κυνηγάμε παρά να το έχουμε"
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
(Γι’ αυτό, λοιπόν, το ξαποστέλνουμε. Για να το κυνηγήσουμε...)

"Fama volat - Η φήμη πετά"
Βιργίλιος
(Ο φημισμένος, απλώς, πέφτει... )

"Post coitum omne animal triste - Μετά τη συνουσία κάθε ζώο είναι θλιμμένο"
Λατινικό ρητό
(Και μετά τη θλίψη κάθε ζώο συνουσιάζεται…)

"Αγάπη σημαίνει ότι δε θα χρειαστεί ποτέ να πεις συγνώμη"
Έριχ Σίγκαλ
(Συγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ...)

Και μια τελευταία ρήση (που... δε σηκώνει αντίρρηση):

"Ερωτεύτηκα δυο πράσινα μάτια. Το λάθος ήταν ότι παντρεύτηκα ολόκληρο το κορίτσι..."
Τζόι Άνταμς

(Οι ρήσεις -και οι αντιρρήσεις- περιλαμβάνονται στο βιβλίο "Ο Έρωτας Δεν κάνει Για Πιλότος")

Βιβλιοφιλικά μπλογκ

2007-04-23T14:41:00.000+03:00

Αυξάνονται και πληθαίνουν εσχάτως τα αφιερώματα του Τύπου στα μπλογκ. Με θετική διάθεση, μάλιστα, τα περισσότερα -αν καιδεν είναι λίγοι οι συνάδελφοί μου που συχνά πιάνουν το φτυάρι και μας θάβουν ομαδόν...
Χθες Κυριακή το "Θέμα" είχε αφιέρωμα στα βιβλιοφιλικά μπλογκ. Το παραθέτω σχεδόν αυτούσιο (με μια μικρή "λογοκρισία": Δεν έχει νόημα να βάλω την αναφορά στο δικό μου μπλογκ, ούτε τις προσωπικές μου απόψεις, τις οποίες οι αναγνώστες τούτου εδώ του ιστότοπου γνωρίζουν πολύ καλά):

"Σκέψεις και μυστικά δεν γράφονται μόνο στα «προσωπικά» ημερολόγια, με την μικρή κλειδαριά, τα οποία όλοι λίγο εως πολύ κρύβαμε επιμελώς στα συρτάρια μας. Αυτά που κάποτε οι « κάτοχοι» εκμυστηρεύονταν στις άσπρες σελίδες του, τώρα τα μεταφέρουν χωρίς κανένα ενδοιασμό στον μαγικό κόσμο του Διαδικτύου.
Σήμερα το ημερολόγιο γίνεται συνώνυμο του blog και του ιντερνετ, όπου οι συγγραφείς-bloggers χωρίς κανένα ενδοιασμό δημοσιεύουν τις απόψεις τους, μπροστά στα μάτια χιλιάδων εκατοντάδων επισκεπτών. Η ευρεία θεματολογία που καλύπτεται μέσα από τα blogs αφορά ειδήσεις και νέα από την επικαιρότητα, κυρίως όμως μέσα από τα ιστολόγια παρουσιάζονται τα γεγονότα από την οπτική γωνία του γράφοντος.
Τα τελευταία χρόνια ένας από τους κλάδους που γνωρίζει μεγάλη άνθηση είναι τα λεγόμενα βιβλιοφιλικά μπλογκ, στα οποία οι συγγραφείς καταγράφουν τις πιο μύχιες σκέψεις τους και ταυτόχρονα να «συνομιλούν» με τους φανατικούς αναγνώστες τους. Ήδη στην χώρα μας τα μπλογκς του βιβλίου είναι πολλά και διαρκώς αυξάνονται μιας και το ενδιαφέρον του κοινού για το διάβασμα φαίνεται πως αναδεικνύεται σε προσφιλή δραστηριότητα.
Από τα πιο γνωστά blogs Ελλήνων συγγραφέων με μεγάλη επισκεψιμότητα και μόνιμους θαμώνες είναι το blog του συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη. Στη διεύθυνση http://alexistamatis2.blogspot.com/, οι επισκέπτες-αναγνώστες έχουν την ευκαιρία να ενημερώνονται για τις σκέψεις, τα νέα αλλά και να διαβάζουν κριτικές για τα βιβλία του αγαπημένου τους συγγραφέα.
Όπως δηλώνει στο ΘΕΜΑ, ο κ.Σταμάτης «ο μπλόγκερ μοιάζει μ ένα διπλό ηδονοβλεψία: βλέπω την ζωή των άλλων και ταυτόχρονα αποκαλύπτομαι, εκπλήσσοντας τον εαυτό μου». Ο ίδιος τονίζει πως ο « ψηφιακός πολιτισμός δεν θα μπορούσε να αφήσει έξω και το βιβλίο.. Στην παγιωμένη σχέση συγγραφέα-βιβλίου-αναγνώστη, το δίκτυο έρχεται να ανοίξει μια νέα δίοδο. Για παράδειγμα το τελευταίο μου βιβλίο, πριν ακόμα γραφτεί η πρώτη κριτική στα έντυπα, είχαν ήδη γραφτεί έξι κριτικά κείμενα σε ισάριθμα βιβλιοφιλικά μπλογκ.»
(...)
Το δικό της στίγμα στον κόσμο των μπλογκς δίνει και η συγγραφέας κ. Λεία Βιτάλη. ¨Όπως λέει και η ίδια «ξεκίνησα το μπλόγκινγκ, πριν από ένα χρόνο, μόλις είχα τελειώσει το καινούριο μου βιβλίο, «Ιερή Παγίδα» που με είχε κρατήσει σε…συγγραφική απομόνωση 6 ολόκληρα χρόνια. Για μένα το μπλόγκινγκ είναι επικοινωνία. Έτσι τα καινούρια μου έργα τα γράφω στο Διαδίκτυο και απευθύνομαι σε όλον τον κόσμο που αγαπά και διαβάζει.» Η καταλυτική παρουσία του Διαδικτύου όμως στην καθημερινότητα μας κρύβει και πολλούς κινδύνους. « Η απεριόριστη ελευθερία λόγου ενέχει κινδύνους παρεκτροπής. Το διαδίκτυο δεν έχει κανόνες. Αλλωστε η μπλογκόσφαιρα είναι μια ελεύθερη κοινωνία που κουβαλάει εντός της τα καλά και τα κακά της.» δηλώνει η γνωστή συγγραφέας.
Εκτός όμως από τα blogs των συγγραφέων υπάρχουν ακόμη και ανώνυμα ιστολόγια, όπου φανατικοί βιβλιόφιλοι ανταλλάσσουν τις απόψεις τους γύρω από τον κόσμο του βιβλίου.
Τις περισσότερες φορές μάλιστα πίσω από τα Blogs κρύβονται άνθρωποι, «μυημένοι» στα μυστικά της λογοτεχνίας, οι οποίοι υπο το κάλυμμα της ανωνυμίας, αναπτύσσουν τις θέσεις τους, συναντώντας μέσα από τις διαδικτυακές κοινότητες, ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα.
Ένα από αυτά τα βιβλιοφιλικά μπλογκ είναι και ο λεγόμενος reader’s diggest. Μέσα από το προσωπικό του ημερολόγιο http://.diavazo.blogspot.com/, ενημερώνεται σχεδόν όλος ο κόσμος της λογοτεχνίας, μιας και θεωρείται από τις πιο αξιόπιστες πηγές. Κριτικές βιβλίων, απόψεις και θέσεις προσφέρονται αφειδώς μέσα από ένα blog, όπου με επιτυχία συντελείται η «εκδίκηση του αναγνώστη». Αξίζει να σημειωθεί πως το συγκεκριμένο μπλογκ έχει ξεπεράσει τις 45.000 επισκέψεις από το 2006 έως σήμερα.
Στον αστερισμό της….μπλογκόσφαιρας κινείται και ο Βιβλιοφάγος. Στο http://bibliofagos.blogspot.com μπορεί κανείς να βρει κριτικές, σχόλια αλλά και θέσεις του καλοπροαίρετου βιβλιοφάγου, αφού οι αναγνώστες που επισκέπτονται το μπλογκ έχουν την ευκαιρία να ενημερώνονται για ότι γίνεται στον χώρο της λογοτεχνίας. Με ύφος καυστικό, ο blogger σχολιάζει με το προσωπικό του στυλ τα δρώμενα στον χώρο του βιβλίου και παραθέτει τις απόψεις του χωρίς τον φόβο της λογοκρισίας.
Άλλα μπλογκ που ασχολούνται με το θέμα των βιβλίων είναι ο χοιροβοσκός στο http://xoirovoskos.blogspot.com/, το http://librofilo.blogspot.com/, η http://anagnostria.blogspot.com/, το http://vivliokafe.blogspot.com/, το http://book.attack.gr/ καθώς και άλλα πολλά.".

'Εκτρωση και Μπαϊγκόν...

2007-04-20T15:26:00.000+03:00

Έχασα επεισόδια τελευταία. Πολλά επεισόδια. Τα 'φερε έτσι η συγκυρία που 3+1 βιβλία (3 παιδικά - αθλητικά + 1 λογοτεχνικό) ήταν υπό έκδοση σχεδόν ταυτόχρονα και η επιμέλειά τους ήταν ένας μικρός μπελάς -έστω και ευχάριστος.

Τις μαζικές επιθέσεις των γνωστών ζωυφίων που παρασιτούν στο διαδίτυο σε βάρος κάμποσων φίλων μπλόγκερ -τους οποίους, για τους λόγους που προανέφερα, δεν παρακολουθούσα εσχάτως- τις πληροφορήθηκα τυχαία από το book-attack.

Δεν έχω να πω τίποτα περισσότερο, παρά μόνον αυτό που είπα υπό μορφή σχολίου στο σχετικό ποστ του φίλου μπλόγκερ. Να διηγηθώ, δηλαδή, μια πολύ μικρή -και διδακτική- ιστορία.

Το σινεμά ήταν γεμάτο. Η ταινία τρομακτική: η "Μύγα" του Κρόνενμπεργκ (το ριμέικ, δηλαδή, της γνωστής, κλασικής ταινίας). Στα μισά περίπου της ταινίας, ο πρωταγωνιστής (Τζεφ Γκόλνμπλαμ) έχει ήδη αρχίσει να μεταμορφώνεται σε μύγα. Και σχεδόν ταυτόχρονα, η φίλη του (Τζίνα Ντέιβις) διαπιστώνει έντρομη ότι είναι έγκυος. Μπροστά στο ενδεχόμενο να κυοφορεί ένα τέρας, αναρωτιέται ουρλιάζοντας: "Ω, θεέ μου, τι θα κάνω;". Και τότε πετάγεται κάποιος από τη γαλαρία του κινηματογράφου και δίνει την απάντηση στο αγωνιώδες ερώτημα, αποφορτίζοντας παράλληλα το κλίμα: "Έκτρωση και Μπαϊγκόν"!

Ήταν η εκπληκτικότερη ατάκα που έχω ακούσει ποτέ από θιασώτη γαλαρίας κινηματογράφου (μαζί ίσως με μια άλλη, σε κλασική ταινία Δράκουλα με τον ανεπανάληπτο Κρίστοφερ Λι, τον οποίο πάει να αντιμετωπίσει "άοπλος" ο Πίτερ Κάσινγκ. Αρχίζουν, λοιπόν, οι μουρμούρες στη γαλαρία, "πού πας, ρε, χωρίς σταυρό" και τα σχετικά, οπότε πετάγεται κάποιος και δίνει τη λύση: "Μην ανησυχείτε, ρε μαλάκες, φοράει... σταυρωτό σακάκι!").

Κλείνει η παρένθεση. Το θέμα μας άλλωστε είναι η πρώτη ατάκα: Έκτρωση και Μπαϊγκόν.

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που την πρωτάκουσα, αλλά εξακολουθώ να την εφαρμόζω σε συνθήκες καθημερινότητας, κάθε που οι περιστάσεις το απαιτούν. Κατ’ επιταγήν της λειτουργώ, εξυπακούεται, και στις επιθέσεις ζωυφίων στην μπλογκόσφαιρα.

Έκτρωση και Μπαϊγκόν…Εξόντωση (το delete είν’ αυτό, ελληνιστί), λοιπόν. Και διατήρηση της αίσθησης του χιούμορ. Πάνω απ’ όλα :)

Ιστορία σαν παραμύθι...

2007-04-16T13:06:00.000+03:00

Για "πράσινα"...

...για "κόκκινα"...

...για "κίτρινα"...

...παιδάκια. Και όχι μόνο παιδάκια. Ή μάλλον μόνο για παιδάκια. Κάθε ηλικίας.

Η αναμονή ήταν μεγάλη. Και συχνά εκνευριστική. Γι' αυτό και το αποτέλεσμα είναι ακόμα πιο γλυκό...
Ο Μάνος Κοντολέων ήταν αυτός που έριξε την ιδέα. Να γράψουμε την ιστορία των ιστορικών ομάδων της Ελλάδας σαν παραμύθι. Για να διαβάζεται ευχάριστα από παιδιά κάθε ηλικίας.
Και τη γράψαμε. Και ύστερα από αρκετά μεγάλη αναμονή, θα τη δούμε οσονούπω και στα βιβλιοπωπωλεία. Αλλά όχι "τρία σε ένα". Μακάρι να μπορούσε να γίνει. Ειδικά στην τρέχουσα συγκυρία.
Είναι τρία ξεχωριστά βιβλιαράκια. Μικρά και εύχρηστα. Και, ελπίζω, ευχάριστα.
Έπονται οι ομάδες της Θεσσαλονίκης.
Και όχι μόνο.

Ο "μαγικός κόσμος" της ελληνικής λογοτεχνίας...

2007-04-12T12:06:00.000+03:00

Το παρακάτω κομμάτι της Σταυρούλας Παπασπύρου, που δημοσιεύτηκε στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία", τα λέει όλα. Για το "μαγικό", "συναρπαστικό" (ή όπως αλλιώς τον φαντάζεται -ή μάλλον τον φαντασιώνεται...- ο καθένας) κόσμο της ελληνικής λογοτεχνίας. Και τον ελληνικών εκδόσεων...

"Λογικά, έπρεπε να είναι ενωμένοι σαν γροθιά. Πού περισσεύει όμως πνεύμα συλλογικότητας για να μεταγγιστεί και στην Εταιρεία Συγγραφέων; Η εικόνα που δόθηκε προς τα έξω, με αφορμή τις πρόσφατες αρχαιρεσίες στους κόλπους της, ήταν μάλλον θλιβερή.
Σε πείσμα της μαζικής προσέλευσης και της πληθώρας των υποψηφιοτήτων, διοίκηση δεν προέκυψε. Η κάλπη ανέδειξε και πάλι τους Θανάση Βαλτινό, Γιώργο Γεωργούση και Κώστα Γεωργουσόπουλο, αλλά και τον Βασίλη Βασιλικό, την Κατερίνα Ζαρόκωστα, τον Κώστα Κατσουλάρη και τον Γιώργο Ξενάριο. Με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ωστόσο, ο Β. Βασιλικός παραιτήθηκε κι ουδείς από τους επιλαχόντες -Α. Μαραγκόπουλος, Π. Τατσόπουλος, Ρ. Γαλανάκη- δέχτηκε να καλύψει το κενό.
Σωματείο με διττή αποστολή -πνευματική και συνδικαλιστική- και 25χρονη ιστορία πίσω του, η Εταιρεία Συγγραφέων είναι τώρα καταδικασμένη σε πολύμηνη αδράνεια, καθώς απαιτείται προσφυγή στο Πρωτοδικείο για να οριστεί προσωρινή διοίκηση που θα προκηρύξει και πάλι εκλογές. Πέρα απ' αυτήν την δυσάρεστη εξέλιξη, όμως, υπάρχουν και χειρότερα. Αλλοι μίλησαν για μεθόδευση του αποτελέσματος, άλλοι απόρησαν μ' όσους δεν ξέρουν να χάνουν. Κάποιοι θεώρησαν πως αποδοκιμάστηκαν επειδή είναι επιτυχημένοι και δημοφιλείς. Εγινε λόγος για συνωμοσία μετρίων δίχως αντίκρισμα στο σινάφι, και για «τέλμα» στο οποίο η εταιρεία έχει βυθιστεί.
Επιπλέον, ανταλλάχθηκαν επιστολές με τόση ειρωνεία ανάμεσα στις γραμμές τους, που όρθωσαν κι άλλα τείχη ανάμεσα στ' αντιμαχόμενα μπλοκ υπό τον Βαλτινό και τον Βασιλικό. Κι όλα αυτά σε μια περίοδο που οι έλληνες συγγραφείς διεκδικούν επίμονα από την πολιτεία να τους αντιμετωπίσει ως εργαζόμενους επιτέλους και να μεριμνήσει για τα ασφαλιστικά και τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που τους αναλογούν.
Ισως δεν έχει γίνει ακόμα κατανοητό, αλλά ανάμεσα στα πολλά παράδοξα στη χώρα μας συμβαίνει και το παρακάτω: Μια χούφτα άνθρωποι που με την πνευματική τους δουλειά συντηρούν θέσεις εργασίας για πάρα πολλούς άλλους -διορθωτές, επιμελητές, γραφίστες, ιδιοκτήτες και υπαλλήλους βιβλιοπωλείων, υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων, κριτικούς κι ειδικευμένους στο χώρο ρεπόρτερ, και, βέβαια, εκδότες και τυπογράφους- βρίσκονται, για να δανειστούμε μια φράση της Ζυράνας Ζατέλλη «επί ξύλου κρεμάμενοι», αν δεν ασκούν άλλο επάγγελμα, δημόσιο ή ιδιωτικό, που να τους ενισχύει οικονομικά.
Το 1982 ψηφίστηκε επί ΠΑΣΟΚ νόμος που υποχρέωνε τους εκδότες ν' ασφαλίζουν τους συγγραφείς τους στο ΙΚΑ. Ουσιαστικά δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Το 2004, και πάλι επί ΠΑΣΟΚ, ψηφίστηκε νέος νόμος, προβλέποντας ξεχωριστό ασφαλιστικό ταμείο για όσους θα αναγνωρίζονται από ειδική επιτροπή του ΥΠΠΟ ως πεζογράφοι, θεατρικοί συγγραφείς και ποιητές. Το προεδρικό διάταγμα που θα τον ενεργοποιούσε, όμως, ακόμα αναμένεται!
Η σημερινή κυβέρνηση κωφεύει, οι εκδότες στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορούν, και οι συγγραφείς, παρά τη δημοσιότητα που ενίοτε απολαμβάνουν, δεν παύουν να είναι ανίσχυροι. Κάποιοι μάλιστα ανάμεσά τους έχουν εξωθηθεί σε καθεστώς ημιπαρανομίας. Είτε πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλά τους στο ΤΕΒΕ, δηλώνοντας ψευδώς ότι τυπώνουν τα έργα τους ιδίοις εξόδοις, είτε χρησιμοποιούν δελτία παροχής συγγενών τους, καθώς δίχως ασφαλιστική ενημερότητα «μπλοκάκι» από την εφορία για να εισπράξουν τα συγγραφικά τους δικαιώματα δεν αποκτούν.
«Στη χώρα που πιπιλίζει την καραμέλα του πολιτισμού και "πουλάει" το ντεκόρ των περγαμηνών στις τέχνες και τα γράμματα, κορυφαίοι ποιητές, πεζογράφοι, μελετητές έσβησαν και σβήνουν άφραγκοι, δίχως τα στοιχειώδη», επισημαίνει σε σχετικό σημείωμά της η Ιωάννα Καρυστιάνη.
«Η πολιτεία λατρεύει το δημιούργημα αλλά περιφρονεί τον δημιουργό», επιμένει και η Ερση Σωτηροπούλου: «Δίνει άδεια ταξί στον πρωταθλητή στίβου, αλλά δεν δίνει συνταγή φαρμάκων στον βραβευμένο λογοτέχνη». Θεσπίζονται έπαθλα και βραβεία, διοργανώνονται γεύματα και τελετές, στήνονται εκθέσεις βιβλίου, αλλά το ζήτημα της περίθαλψης και της σύνταξης των επαγγελματιών της γραφής, παρά τα παχιά λόγια, δεν λύνεται.
Προνομιούχος συνομιλητής με την πολιτεία, σε σχέση μ' όλα τα υπόλοιπα λογοτεχνικά σωματεία, η Εταιρεία Συγγραφέων εξακολουθεί ν' αναμετριέται μ' αυτό το αγκάθι. Εριδες, όμως, στο εσωτερικό της, σαν κι αυτές που ήρθαν στην επιφάνεια, κάθε άλλο παρά διευκολύνουν την κατάσταση. Οπως το θέτει ο Κώστας Κατσουλάρης, από τη νέα φουρνιά των μελών της, «πρόκειται για μια γελοία σύγκρουση, που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και αδικεί το σώμα της Εταιρείας. Σ' αυτήν συγκεντρώνεται το 95% των σημαντικότερων ανθρώπων του λογοτεχνικού μας χώρου, και η παλιά νοοτροπία που ύψωνε εμπόδια σ' όσους ήθελαν να μπουν στους κόλπους της δεν ισχύει πια. Το ζήτημα του ασφαλιστικού είναι σημαντικό, αλλά δεν είναι το μόνο. Σε μια εποχή χωρίς πολλά περιθώρια για συλλογική δράση, η ύπαρξη ενός τέτοιου χώρου γίνεται ακόμα πιο σημαντική»".

Να προσθέσω τι;...

Το Μέγα Σάββα - Σάββατο το βράδυ...

2007-04-05T12:21:00.000+03:00

Σα νωρίς δεν ήρθε φέτος το Πάσχα;

Πάσχα με το έμπα του Απρίλη έχω, απ’ ό,τι θυμάμαι, να ζήσω απ’ τα παιδικά μου χρόνια. Από τότε, δηλαδή, που ο πατέρας μου μού τραγουδούσε ένα παντελώς άγνωστο πασχαλινό τραγούδι. Τουλάχιστον εγώ δεν έχω συναντήσει από τότε κανέναν που να το ξέρει. (Αν το γνωρίζει κανείς από σας, σημειώστε το, κάντε μου τη χάρη. Έτσι, για να βγάλω ένα χρόνιο απωθημένο!).

Αντί των καθιερωμένων ευχών, λοιπόν, ιδού οι στίχοι του εύθυμου (χαβαλεδιάρικο, ενδεχομένως, θα το αποκαλούσαν στις μέρες μας) τραγουδιού, που το θυμάμαι σαν τώρα, παρόλο έχουν περάσει κοντά σαράντα χρόνια:

Το Μέγα Σάββα - Σάββατο το βράδυ
συνήντησα μια νέα στο σκοτάδι,
κρατούσε το κεράκι της σβησμένο,
ενώ εγώ το είχα αναμμένο.

Και ευθύς της βγαίνω μπρος
και σαν παπάς της λέγω «δεύτε λάβετε το φως!»
Και αυτή μου λέει «πώς;
ενώ δε με γνωρίζετε θα είστε παλαβός!»

Έχετε λάθος μεγάλο, δεσποσύνη,
είμ’ ένας νέος γεμάτος καλοσύνη.
Βγήκα από το σπίτι μου μέσα από τη ζέστη
κι ήρθα για να κάνουμε μαζί Χριστός Ανέστη.

Και ευθύς της βγαίνω μπρος
και σαν παπάς της λέγω «δεύτε λάβετε το φως!» (δις)

Και το βράδυ - βράδυ σαν θα πάμε
στοργικά, με όρεξη θα φάμε
τσούγκρα εσύ και τσούγκρα εγώ με σένα
με δυο αυγά που σου’ χω φυλαγμένα.

Έλα εδώ μη φοβηθείς,
αυγά και κοκορέτσια θε’ να τρως ενόσω ζεις! (δις)

Όπως αντιλαμβάνεστε, από πιτσιρίκι ακόμα ο μπαμπάς μού μάθαινε, ακόμα και στις πιο ακραίες των καταστάσεων, πώς να κάνω… καμάκι!

Καλή ανάσταση σε όλους!

Εκτός κι αν είστε... αρνί:)